BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

"Ο επισκέπτης της βροχής..."



Κάτι κάνουμε λάθος.
Ή κάτι δεν κάνουμε σωστά.
Ή όλα κυλούν ρολόι.
Κι έρχεται η μέρα που κλείνεσαι στο καβούκι σου.
Και αρχίζει το μέτρημα.
Και η αξιολόγηση.

Ξεσκονίζεις τα άλλοθι.
Ξεσκονίζεις τη μνήμη.
Ξεσκονίζεις λέξεις όπως: αθωότητα, κίνητρο, εξέλιξη.
Λέξεις όπως: επιλέγω, απορρίπτω.
Σαν έφηβος που ενηλικιώνεται πάλι.
Σαν παιδί που η μαμά του φωνάζει να βάλει το δωμάτιο σε τάξη.
Τα πάω καλά με τη μνήμη, τις μνήμες και την αμνησία.
Δεν τα πάω καλά με τη νοσταλγία.
Δεν τα πάω καλά με το παρελθόν.
Τα πάω καλά με το «μετά».
Αλλά έρχεται μια στιγμούλα και όλα επανέρχονται.
Έτσι.
Μια αφορμή, δύο αφορμές, τρεις και την πατήσαμε.
Κάτι ζορίζει.
Κάτι πάει να εισβάλει.
Κάτι πάει να αποχωρήσει.
Κάτι υποχωρεί.
Κάτι χωράει.
Κάτι περισσεύει.
Κάτι λύνεται.
Κάτι κόβεται.
Και δε μ’αρέσει να τακτοποιώ.
Και δε μ’αρέσει η αταξία.
Κάτι τάσσεται.
Κάτι υποτάσσεται.
Κάτι αντιτάσσεται.
"Κάτι" γίνεται "τίποτα".
Το "τίποτα" γίνεται "κάτι".
Γίνομαι μικρή.
Ξαναμαθαίνω.
Ξαναφεύγω.
Εαυτός γνώριμος.
Συνήθεις τάσεις φυγής.
Συνήθεις επιστροφές.
Κάτι λύνεται.
Κάτι δένεται.
Κάτι αιωρείται.
Ξοδέματα.
Σπατάλες.
Προτεραιότητες.
Θέλω.
Πιστεύω.
Μπορώ.
Το κουράσαμε.
Με κούρασες.
Να ξεκουραστείς.
Παιδί του νερού κι ακροβατώ.
Παιδί του αέρα και με πνίγεις.
Παιδί της φωτιάς και σε καίω.

Ξοδέματα.
Ψυχαναγκασμοί.
Σπατάλες.
Οι άνθρωποι που ξοδεύουν λέξεις μου τρώνε χρόνο.
Οι άνθρωποι που τρώνε τον χρόνο του μυαλού μου, κάνουν τις λέξεις μου να σιγούν.
Δεν μπορώ να τις βάλω σε μέτρο.
Πρέπει πάλι να μάθω να μετρώ.
Συλλαβές.
Χρόνο.
Ανθρώπους.
Λέξεις.
Εμένα.
Πρέπει να σε βάλω σε μέτρο.
Κι όταν χωρέσεις δεν θα είσαι εσύ.
Θα είναι κάτι απομεινάρια στιγμών.
Κάτι «τότε» μπερδεμένα με «αν», μπλεγμένα με «θέλω» και κατασκευασμένες αναμνήσεις.
Θα σε μετρήσω.
Θα με μετρήσω.
Δεν μας μετράω.
Ο καθένας ξεχωριστά.
Να μετρηθούμε.
 
Σαν τότε που μετρούσα.
Εγκλωβισμένη.
Παλιά.
Λήθη.
Ξεχνάω.
Ξέχασα.
Έχασα;
Κέρδισα.
Μαλακίες.
Ο αγώνας τελείωσε πριν το πάρω χαμπάρι.
Δεν ξέρω ποιος κέρδισε.
Δε με νοιάζει.
Δεν θυμάμαι.
Μου θυμίζεις εμένα.
Γι’αυτό σε θυμάμαι όποτε σε θυμάμαι.
Το καταλαβαίνω πάντα εκ των υστέρων.
Εμένα θυμάμαι.
Μονολεκτικά.
Γιατί τις σπαταλάτε τις λέξεις γαμώτο;
Οι λέξεις ζουν παντού.
Οι λέξεις δε ζουν πουθενά.
Συνοδεύουν.
Στιγμές.
Μνήμες.
Τραγούδια.
Αθωότητες.
Ακεραιότητες.
Κατακερματισμούς.

Κάποτε διαλέγαμε ανθρώπους.
Τώρα διαλέγουμε συνθήκες.
Και κολυμπάμε ήρεμα.
Βολικά.
Με ασφάλεια.
Βολεύτηκα.
Βολεύεσαι;
Βολές.
Βάλε τόλμη.
Να βγάλω δειλία.
Να βρεθούμε αύριο.
Λιγότερο αθώοι.
Λιγότερο μικροί.
Λιγότερο ασφαλείς.
Λιγότερο βολεμένοι.
Να ξαναδιαλέξουμε ανθρώπους.
Κι όχι συνθήκες.

Να μας γεμίζουν οι στιγμές.
Να μη μας αδειάζει ο χρόνος.
Να πατάμε γερά.
Να περπατάμε γεροί.
Να περπατάμε μαζί.
Να παραπατάμε μαζί.
Να πέφτουμε μαζί.
Να μας έχουμε διαλέξει.
Ο καθένας τον εαυτό του.
Ο ένας τον άλλον.
Να μην έχουμε δικαιολογίες.
Να μη λέμε «αλλά».
Να λέμε «έτσι ρε».
Να διαλέγουμε.
Ανθρώπους, όχι συνθήκες.
Να είμαστε.
Άνθρωποι.
Άνθρωποι όχι ανάμεσα σε συνθήκες.
Συνθήκη ανάμεσα στους ανθρώπους.





(Η μελωδία-τίτλος "Ο επισκέπτης της βροχής", ανήκει στο συνθέτη Γιώργο Βαρσαμάκη)