Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

"EVERYBODY'S CHANGING..."

Κάθε φορά που υψώνεις τα τείχη τρομάζω.
Δεν τολμώ να χτυπήσω.
Δεν έχει πόρτα, τείχη μονο.
Ψυχρά, ψηλά.
Και με παγώνεις.
Και τρομάζω.

Και σιγά-σιγά σκαρφαλώνω.
Δεν βρίσκω τον λόγο να υπάρχουν τείχη.
Δεν τα θέλω.
Οι περιττές λέξεις σβήστηκαν.
Γιατί ήταν λέξεις.
Δεν ήταν η ουσία, λέξεις απλώς, εν βρασμώ.
Κι ας πλανάται το «γιατί».
Κάθε φορά που βγαίνει από το κουτάκι που το κλειδώνω, το κυνηγάω, το πιάνω και το βάζω για ύπνο.
Και το κλειδώνω πάλι.
Και με κλείδωσες.
Και ξεκλειδώνομαι.
Για να γκρεμίσω τα τείχη σου.
Για να ζεστάνω τον πάγο σου.
Χωρίς φωτιά.
Τριβή μόνο.
Γιατί τη θέλω.
Την ανθρώπινη τριβή.
«Γιατί τους θέλω τους ανθρώπους, μα δε με αφήνουν να τους βρω…»


Και πάω…
Πάω…
Πάω…
Πάω να με μάθω πάλι.
Άλλο ερέθισμα, άλλο «εγώ».
Άλλος άνθρωπος, άλλο «εγώ».
Άλλη αλληλεπίδραση.
Άλλη οπτική.
Άλλη πλευρά μας.
Πλάκα έχει όλο αυτό.
Σαν σε παιχνίδι είμαστε κλεισμένοι.
Κι οι κανόνες δεν μπαίνουν εξ αρχής.
Τους ανακαλύπτουμε στην πορεία.
Δεν υπάρχει «συμφωνώ-διαφωνώ».
Δεν υπάρχει «παίζω-δεν παίζω».
Κανόνες είναι.
Κάποιος τους θέτει.
Σταδιακά.
Θέτουμε κι εμείς τους δικούς μας.
Κανόνες που μπλέκονται.
Πότε τηρήθηκαν;
Τηρήθηκαν ποτέ;
Και νομίζεις ότι διαλέγεις τα παιχνίδια στα οποία συμμετέχεις;
Από ένα σημείο και μετά χάνεται το δικαίωμα της «πρωτοβουλίας».
Και συνήθως βγαίνεις ανυποψίαστα.
Όπως ανυποψίαστα μπαίνεις.
Τελικά, αλληλουχία παιχνίδιών δεν είναι η ζωή;
Μικρά παιχνίδια που εντάσσονται σε ένα μεγάλο.
Εγκιβωτισμός.


Κι οι στιγμές κυλούν.
Με συνέπεια.
Χωρίς κενό.
Κι ας μας κενώνουν ώρες-ώρες.
Γεμάτοι είμαστε.


Και επικοινωνούμε.
Αυτό μετράω.
Επικοινωνούμε.
Ε, γλ μου;
Ανταλλάζουμε.
Χωράμε ο ένας στη σκέψη του άλλου.
Και πόσο σπουδαίο είναι αυτό;
Μπορουμε και μοιραζόμαστε.
Μπορούμε και μαθαίνουμε μαζί.
Κάνουμε τους απολογισμούς μας.
Μια αγκαλιά, ένα «σ’αγαπάω», ένα «σ’ευχαριστώ που είσαι στη ζωή μου».
Πόση ουσία στα λόγια αυτά;
Πόση ουσία στην αγκαλιά σου;
Και τι ώραία που δεν τις χορταίνουμε;
Μικρά παιδιά, κι οι δύο.
Ανακαλύψαμε μαζί.
Κόσμους που εγώ δεν ήξερα, εσύ τους ζούσες μέσα σου.
Και προσπάθησα να σε κάνω να τους ζήσεις και έξω.
Και να μάθω κι εγώ τους κόσμους αυτούς.
Να βγάλω τις παρωπίδες και να τους αντικρύσω.
Και τα καταφέραμε, ε;
«Παίδευση».
Φυσιολογικές ζωές.
Τα «εγώ» μας, πλάι-πλάι.
Τα «εγώ» των κόσμων που δεν ξέρω, αλλά αγαπάω.
Και χαιδεύω.
Και καταλαβαίνω.
Τον άνθρωπο.
«Σ’αγαπάω αθώα», μου λες.
Αθώα η αγάπη.

Παράλληλες οι ζωές μας.
Με στοιχήματα που κερίζονται.
Και με έπαθλο ανθρώπους.


Πειράματα κάνουμε.
Μέρος των πειραμάτων των άλλων είμαστε.
Σαν χαλασμένο τηλέφωνο οι ζωές.
Λόγια που χάνονται κατά την "αποστολή".
Άνθρωποι που χάνονται.
«θα χάσω είχα πει, μα κερδίζω».
Μα κερδίζω.


Παίζω με τις πιθανότητες.
Πάντα αυτό έκανα.
Μου δίνω χώρο.
Και αναζητώ έμπνευση.
Σε όλα.
Ώρες-ώρες νιώθω ότι είμαστε δύο στο σώμα μου.
Συμβιώνουμε επιβιώνοντας.
Η μία «πρωτόπλαστη» πατάει το φρένο και η άλλη πατάει το γκάζι.
Με αφήνω ελέυθερη.
Με φρένα και γκάζια.
Κι ας νιώθω οχυρωμένη.
Οχυρωμένη αλλά ελεύθερη.


Έχεις καταλάβει ότι οι ρόλοι του «θύτη» και του «θύματος» μοιάζουν πολύ;
Μπλέκεται ο ένας στην ψυχοσύνθεση του άλλου.
Έτσι όπως μπλέκονται οι τροχιές των ανθρώπων.
Έτσι όπως μπλέκονται οι ρόλοι τους.
Θύτης-θύμα, ίσως ένα και το αυτό.
Μπορεί ο θύτης να είναι και μεγαλύτερο θύμα.
Άσε που το «θύμα» δεν είναι ποτέ όσο θύμα νομίζει.


Απορροφώ.
Στιγμές απορροφώ.
Και λέξεις όπως:
«Έφτασα», «Ξερω»,
τις αποφεύγω.
Δε φτάνω.
Και δεν ξέρω.
Με μαθαινω.
Με ξαφνιάζω,
Δε με ξέρω.
Με ξερω ως σημερα.
Αύριο θα ξυπνήσω χωρίς να με ξέρω…


Εverybody's changing

You say you wander your own land
But when I think about it
I don't see how you can

You're aching, you're breaking
And I can see the pain in your eyes
Says everybody's changing
And I don't know why

So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same

You're gone from here
Soon you will disappear
Fading into beautiful light
'Cause everybody's changing
And I don't feel right

So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same

So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same

Oh
Everybody's changing
And I don't feel the same


Keane

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

"...Έρχεται κρύο..."

Αν δίπλα από κάθε «όχι» υπήρχε σε παρένθεση το "ακόμα" και δίπλα από κάθε «ναι» σε παρένθεση το "για όσο",
κανέναν δεν θα προβλημάτιζαν οι δηλώσεις.
Αναιρούνται αυτομάτως τα «ποτέ» και τα «πάντα».
Εννοείται ότι υπάρχουν «όχι» που έχουν τελεία και παύλα, που δεν είναι στο χέρι μας να αλλάξουν.
Και ξέρεις, «δεύτερη ζωή δεν έχει»,
αλλά δε βαριέσαι…


Τα «ναι» διαχειρίζεσαι πιο εύκολα ή τα «όχι»;
Ποιό σε σαστίζει πιο πολύ;


«Με ένα "όχι" καθαρίζεις, με ένα "ναι" παντού χρωστάς…».
Κι είναι μεγάλη υπόθεση τα χρωστούμενα.
Τρύπες ανοιχτές στο διάβα σου.
Άλλες τις άνοιξες εσύ, άλλες κάποιοι άλλοι.


Τα περισσότερα απ’όσα ζούμε, τα διαλέξαμε (ή βάλαμε απλώς το χεράκι μας...)
Επιλογή μας ήταν.
Αυτό μας καθιστά περισσότερο «ένοχους» απ’όσο αντέχουμε να νιώθουμε και λιγότερο «θύματα» απ’όσο έχουμε ανάγκη να νιώθουμε.
(το δράμα είναι στη φύση του ανθρώπου, νομίζω, ε;)


Απλά είναι όλα.
Με τον καιρό το κατανοώ περισσότερο.


Λεπτό-λεπτό.
Στιγμή-στιγμή.
Βήμα-βήμα.
Οδηγώ.
Οδηγούμαι.
Μεγαλώνω.
Μεγαλώνουμε.
Αμυνόμαστε αυθόρμητα.
Μαθαίνουμε γρηγορότερα.
Κι αυτό το «θέλει τον χρόνο του», αυτός ο απαραίτητος χρόνος, όσο μεγαλώνουμε αποκτά μικρότερη διάρκεια.
Το έχεις παρατηρήσει;


Τώρα πια οι αλήθειες χωνεύονται.
Χωρίς επεξεργάσία.
Χωρίς μάσημα.
Κατ’ευθείαν στομάχι.
Και τώρα πια το μυαλό ξεχνάει.
Έχει τους δικούς του μηχανισμούς.
Αυτόνομους σχεδόν.
Και τώρα πια χαϊδεύει το «ανθρώπινο».
Κάνει πέρα την αμηχανία και χαϊδεύει το ανθρώπινο.
Ό,τι ονομάζεται ανθρώπινο.
Κι είναι τόσο αληθινά αυθόρμητο.


Σε στιγμές χωράμε όλοι.
Σε στιγμές χωρέσαμε και θα χωρέσουμε.
Κι άλλες φορές χωράμε με ευκολία και άνεση.
Άλλες πάλι στριμωχνόμαστε.
Τι σημασία έχει;
Αρκεί να χωρέσουμε.
Αρκεί που χωρέσαμε.
Αν…


Έχεις συνειδητοποιήσει πως οι μεγάλες αλλαγές έρχονται τις πιο ανυποψίαστες στιγμές;
Έρχεται το γεγονός, σκάει μπροστά σου, σκάει μέσα σου, σε μεταφέρει σε άλλον δρόμο και σου λέει: «Να, περπάτα τώρα!».
Με χαμόγελο.
Και ξέρεις, θα γκρεμοτσακιστείς.
Θα τρέξεις.
θα γελάσεις.
Θα πέσεις.
Θα συρθείς.
θα ξαναγελάσεις.
Θα το ζήσεις.

 
Μικρό παιδί-μεγάλη αθωότητα.
Ψέματα.
Μεγάλο παιδί-μικρή αθωότητα.
Όχι.
Να βγάλουμε τους επιθετικούς προσδιορισμούς;
Παιδί-αθωότητα.


Έχουμε προσδιορισμούς.
Δεν ειμαστε απροσδιόριστοι.
Απλώς τους κρύβουμε.
Βολεύει.
Κι εμάς και τους άλλους.
Βολεύει και να δίνουμε προσδιορισμούς.
Αυτό δε βολεύει τους άλλους.
Μόνο εμάς.


Περιπλανήσεις.
Εκδρομές.
Με ανθρώπους.
Γύρω από ανθρώπους.
Γύρω από τις σκέψεις τους.
Ξεδιπλώματα.
Άνθρωποι.
Πόσο μοιάζουμε;


Προθέσεις.
Κίνητρα.
Απορίες.
Σε κουτάκι μπήκαν.
Σχεδόν αθόρυβα.
Τοποθετήθηκαν ήσυχα-ήσυχα.
Και κρατήθηκε η ουσία.
Η όποια ουσία.
Κι αυτή δε χωράει σε κουτάκια.


«Οι στιγμές που σκάνε.»
Αυτό έχω στο μυαλό μου μέρες τώρα.
Οι στιγμές και οι αλλαγες.
Που μας ξεβολεύουν.
Για καλό ή ……..
Οι αλλαγές που έρχονται φυσικά.
Οι στιγμές που έρχονται φυσικά.
Οι άνθρωποι που έρχονται φυσικά.
Η φυσική εξέλιξη.
Κι η κάθε «εκδρομή» μας.


Αυτό "ήρθε" και με "χτύπησε" όμορφα:


"Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι."


(«Άφησα να μην ξέρω», Κική Δημουλά.
Εδώ υπάρχει ολόκληρο.)




Δεν άφησα να μην ξέρω.
Με άφησες να μην ξέρω.
Μα λίγη σημασία έχει.


Ο τρόπος που δεχόμαστε.
Ο τρόπος που αποχωριζόμαστε,
Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε.


Με μυαλό γυμνασμένο πια…

Με τα χέρια ανοιχτά…


Το «έρχεται κρύο» δικό σου. Πολύ.


Έρχεται κρύο

Κι απόμεινα παιχνίδι σ' ένα πάρκο
που πια κανείς δε θέλει να το δει.
Κι αν κάθομαι ακόμα και σου γράφω,
είναι γιατί σε πόνεσα πολύ.


Κι απόμεινα μονάχη σ' ένα τρένο
που βγήκε κάποια νύχτα απ' τη γραμμή.
Κι αν κάθομαι ακόμα κι επιμένω,
είναι γιατί σ' αγάπησα πολύ.


Κοίτα να ντύνεσαι καλά
κι έρχεται κρύο.
Ξέρεις, δεν είπα πουθενά
για 'μας τους δύο.


 
Αρλέτα
 
Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος