Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

"ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...!"

Καλή χρονιά σε όλους!
Κρατηστε οσα σας εμαθε η χρονια που φευγει και βαλτε στοχους γι'αυτην που ερχεται...!
Υγεια και πολλα χαμογελα ευχομαι...!
Αναθεωρησεις, νεες αρχες, ειναι μια καλη ευκαιρια να κανουμε πολλα!

Το 2008 φευγει εχοντας χαρισει απλοχερα σε 'μενα ομορφες στιγμες.
Νικο, Ο, σας ευχαριστω για ολα...!

...Ειναι ομορφο στο τελειωμα του χρονου να κοιτας πισω και να αντικρυζεις κατηφορα...

"Είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα άγνωστοι και ξένοι
είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα μπρος μας ανοιχτοί..."

Καλή χρονιά σε όλους!!!

"Και του χρόνου"

Πόση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς
Και σε πετάει έξω ο υπολογιστής
Στον ξύπνιο κόσμο έξω απ' το λογισμικό
Πως βρέθηκες ξανά εδώ

Που σου χτυπάν' την πόρτα νάνοι και παιδιά
Και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά
Κι εσύ που τόσο θα 'θελες να ξεχαστείς
Προφταίνεις κάτι να ευχηθείς.

Μα είν' αλήθεια πως ο χρόνος
Ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα
Κι είν' αλήθεια πως μετά τα τριάντα
Είναι δύσκολο να κάνεις αρχή
Κι είν' αλήθεια πως και φέτος
το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι
και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη
κι ο ύπνος το πρωί.

Μα κάποιος στρώνει τσόχα, κάποιος πλάι στο φως
Κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός
Και κάποιος γράφει σε CD μια συλλογή
Και κάποιος ντύνεται να βγει.

Κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς
Και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς
Ανοίγεις το παράθυρό σου και κοιτάς
Και σκέφτεσαι κι εσύ να πας.

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει
Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι
Και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει
Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή

Κι όποιος είπε "και του χρόνου"
θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος
Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος
Και πες το μου κι εσύ.

Φοίβος Δεληβοριάς

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

"Αυτή η νύχτα μένει..."

Εφτασε η μερα.
Η μερα που στρεφω το κεφαλι μου πισω και κοιταω.
Κοιταω προσεχτικα.
Ταυτοχρονα βουταω στην ψυχη μου.
Και το μυαλο επεξεργαζεται.

Πεντε χρονια μετα..
Μου φαινεται αστειο.
Φταιει το γεγονος οτι δεν μπορω να μπω πια στο πνευμα εκεινων των στιγμων.
Σχεδον τις εχω ξεχασει.
Σαν να μην τις εζησα ποτε.
Σαν να μην ημουν εγω.

Πιεζω των εαυτο μου να σκεφτει, να λειτουργησει, να θυμηθει...
Δυσκολευομαι.
Δεν υπαρχει καποιο εμποδιο.
Απλως δεν μπορω να θυμηθω.

Αυτη τη νυχτα εσυ εφευγες.
Εγω χανομουν.
Το μελλον φανταζε μαυρο.
Δεν ηταν ο,τι καλυτερο για ενα παιδι δεκαεφτα χρονων.
Δεν ηταν ο,τι καλυτερο να χανω τα κινητρα μου.
Αποδυναμωνομουν σταδιακα.
Μερα με τη μερα.
Ολα βουτηγμενα στη σιωπη.
Κλαμα και σιωπη.
Διαβασμα και σιωπη.
Χανομουν...
Εχανα και χανομουν...
Η χειροτερη φραση που μπορουσε να μου πει καποιος ηταν «θα περασει».
Δεν το πιστευα.
Δεν πιστευα κανεναν.
Ουτε εμενα.
Δεν σε εχανα.
Εχανα την ευκαιρια να σε εχω.
Δεν εφευγες.
Απλως απογορευτηκε να μπεις.
Κι εγω δεν ηθελα «πρεπει»
Και δεν μπορουσα να με ελεγξω.
Ζωντανος θανατος ηταν με ελπιδες νεκρες.
Και περασαν χρονια.......

Αλλα «αυτη η νυχτα» δε μενει γιατι εσυ «εφυγες»
«Αυτη η νυχτα μενει» γιατι εγω αρχισα να ξαναγιεννιεμαι.

Και δεν υπαρχει μεγαλυτερη ευτυχια για ‘μενα απο το γεγονος οτι αυτη τη νυχτα χαμογελαω.

"Αυτη τη νυχτα" δεν μπορω να θυμηθω.
Γενικα δεν μπορω να θυμηθω.
Δεν σβηστηκαν.
Παλιωσαν, ελιωσαν, χαθηκαν.
Βιωθηκαν και χαθηκαν.
Αφησαν ο,τι ειχαν να αφησουν, γερασαν και πεθαναν.
Εζησαν οσο επρεπε να ζησουν.
Τοσο οσο χρειαζοταν.
Αλλα εφυγαν.

Δεν εχω ξεχασει να θυμαμαι.
Θυμαμαι οσα δεν θελω να ξεχασω...
Θυμαμαι την ουσια.

«Αυτη η νυχτα μενει» οχι για να με στενοχωρει.
«Αυτη η νυχτα μενει» για να μου θυμιζει οτι ολα περνανε..
Το «χειροτερο γεγονος της ζωης μου», ετσι αποκαλουσα ολο αυτο που συνεβαινε πριν πεντε χρονια.
Τωρα λεω μονο ενα «ευτυχως...!»...
Ευτυχως που ηρθαν ετσι τα πραγματα.
Κι αν αυτο δεν ειναι νικη, τοτε ποια ειναι η νικη;

«Το λάδι εδώ πως καιγεται
και ΖΗΣΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...»

Ενα ταξιδι ηταν.
Μεγαλο.
Με φουρτουνες, τρικυμιες και πειρατες...
Ενα παραμυθι με σκουρα χρωματα...
Ενα παραμυθι με «πρεπει» και «δεν»...
Ενα παραμυθι με βασικη προυποθεση να χασεις τον εαυτο σου.
...Για να σου διδαξει στην πορεια πώς γίνεται να τον ξαναχτίσεις...
Για να σου διδαξει γενικα...!

«Αυτη η νυχτα» λοιπον δεν θελει να αποτυπωθει στο πληκτρολογιο.
Θελει μονο να επιβεβαιωσει οτι τιποτα δεν μενει για παντα.
Οτι ολα εχουν κατι να μας μαθουν.
«Αυτη η νυχτα» δεν υπαρχει.
Καμια νυχτα δεν μενει για παντα.
Ολες, μα ολες σβηνονται καθε ξημερωμα.
Καποιες ομως μενουν στο μυαλο παγωμενες και χαραγμενες.

«Αυτη η νυχτα», απο εδω και περα, θα μου «θυμιζει» πως μπορω να «ξεχασω».
Δεν σημαινει πια αποδυναμωση.
Σημαινει «δυναμη».
Σημαινει «γεννηση».
Σημαινει «χτισιμο».
Σημαινει «ευτυχια».
Σημαινει «ζωη»...

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι
και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουριά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται
και ζήσε το ταξίδι ...


Δήμητρα Παπίου
στιχοι-μουσικη: Σταματης Κραουνακης

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

"ΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΧΑΡΑ ΜΟΥ..."

Ειχα πει στον εαυτο μου οτι δεν θα μιλησω.
Οτι θα τα κρατησω ολα για ‘μενα.
Ολα θα ειναι σκεψεις...
Αλλα...
Αλλα δεν γινεται.
Γιατι οι σκεψεις ειναι φωτια και καινε το μυαλο μου.

Νιωθω οργη, θυμο.
Ολα βουβα ομως.
Βουβα και υπουλα.
Αηδια, αυτο νιωθω.

Ο θυμος υπαρχει εδω και καιρο.
Αλλα τωρα ξεχειλισε.
Βουβα παντα.
Βουβα γιατι πραξη δεν υπαρχει.
Κι ουτε θα υπαρξει.
Γιατι ετσι μαθαμε,
Αν καταφερεις και θυμωσεις και ταρακουνηθεις λιγακι εχεις ανεβει σκαλι.
Τα καταφερες!
Ξεφυγες απο την ανια, το μυαλο σου λειτουργησε, σκεφτηκες!
Αγωνας τεραστιος, εκει εχουμε φτασει, να ειμαστε χαρουμενοι και μονο που σκεφτομαστε.
Μετα;
Δεν εχει μετα.
Πραξεις δεν υπαρχουν σημερα, δεν μπορεις να κανεις τιποτα.
Δεν εχει σημασια αν θελεις, τ’ακους;
Σημασια εχει οτι δεν μπορεις.
Συρρικνωνεσαι μερα με τη μερα.

Αθλιοτητα.
Ζουμε σε μια αθλιοτητα.
Δεν υπαρχει ανθρωπια, δεν υπαρχει σεβασμος.
Αν υπηρχε κανεις δεν θα σηκωνε το οπλο του να σημαδεψει ενα παιδι.
Ενα παιδι ρε...
Πως ειναι δυνατον;

Και η τηλεοραση συνεχιζει να προβαλλει τις αθλιες εικονες της.
Η στολη σε κανει απανθρωπο;
Οχι.
Εισαι απανθρωπος.
Εισαι απανθρωπος και οταν βγαζεις τη στολη σου.
Δεν μεταμορφωνεσαι ξαφνικα.

Και συνεχιζουν να βαρανε παιδια.
Παιδια ρε.
Τα βαρανε.
Και νεους.
Και κοπελες.
Και μεγαλους.
Θα μπορουσε να ειναι τα παιδια τους.
Τα αδερφια τους.
Αλλα τα βαρανε.

Και η Αθηνα καιγεται.
Και φοβασαι να βγεις εξω.
Γιατι μπορει να φας καμια πετρα στο κεφαλι.
Γιατι φοβασαι τη φωτια που μπορει να αναψει διπλα σου.
Γιατι μπορει να «εξοστρακιστει» καμια σφαιρα.

Και πες οτι τα καις ολα.
Τι θα κερδισεις;
Τι θα αλλαξεις;
Και τι σου φταινε οι αλλοι ρε γαμωτο;
Το παιδι δεν το φερνεις πισω.

Και αν θες να κανεις κατι σκεψου το «απο εδω και περα».
Οι φωτιες θα σβησουν.
Οι επιχειρησεις θα ξαναφυτρωσουν.
Και;
Και ποιο θα ειναι το κερδος σου;
Θα ξεχασεις κι εσυ το «παιδι».
Θα θυμασαι περισσοτερο τις φωτιες.

Η τηλεοραση θα τα ξεχασει αυτα.
Κι εσυ μαζι της, ως υποχειριο.
Θα σου θυμησει και παλι την ακριβεια.
Τους πλουσιους παπαδες.
Κατι θα ξεθαψει.
Καποια κυβερνηση θα προσπαθησει να ριξει.
Κι εσυ θα παρακολουθεις ασταματητα.
Ολα τα σκατα θα τα παρακολουθεις με την ιδια προσοχη.
Και για το «παιδι» ουτε λογος.
Θα εχεις ξεχασει καπου και το δικο σου το παιδι.
Και ξαφνικα θα συνειδητοποιησεις οτι «μεγαλωσε».
Εντελως ξαφνικα.
Γιατι δε σηκωσες το βλεμμα απο την τηλεοραση να το δεις να μεγαλωνει.
Γιατι δεν του διδαξες την ανθρωπια και το σεβασμο.
Γιατι ξεχαστηκες...
Και οταν αργοτερα το ιδιο σου το παιδι που θα εχει πλεον μεγαλωσει, σηκωσει το οπλο
και σκοτωσει ενα δεκαπενταχρονο θα απορησεις. Θα αναρωτιεσαι «γιατι», αφου μια χαρα το
μεγαλωσες, τιποτα δεν του ελειψε, ολα του τα παρειχες...
Ολα τα υλικα εκτος απο τα αυλα, τα πιο σημαντικα.

Λυπαμαι για τη χώρα που νιωθω οτι δεν μας χωρά.
Λυπαμαι γιατι νιωθουμε συσπειρωμενοι μονο στις «χαρές» , μονο στη γιουροβιζιον στην
οποια η Ελλαδαρα μας βγαινει πρωτη, δευτερη, τριτη.......
Λυπαμαι γιατι ανησυχουμε μονο για το «φαινεσθαι» αυτου του τοπου (να φτιαξουμε καμια
εγκατασταση για να πουν οι ξενοι «ευχαριστουμε Αθηνα, ευχαριστουμε Ελλαδα».)
«Συγγνωμη κοσμε για την αθλιοτητα που προβαλλουμε αυτες τις μερες» εγω δεν ακουσα
κανεναν να λεει. Nα το λεει και να το νιωθει.


Φωτιες ειχαμε και περυσι στην Ηλεια..
Ολη η Ελλαδα θρηνουσε.
Καηκαν ανθρωποι, καηκαν περιουσιες.
Ευχαριστουσαμε τους πυροσβεστες που δεν ξεκουραστηκαν ουτε λεπτο για να τις σβησουν.
Τωρα εμποδιζουμε τα πυροσβεστικα οχηματα να σβησουν τις φωτιες.
Τωρα καιμε τα πυροσβεστικα οχηματα.

Ετσι ειμαστε.
Ετσι ξεχναει η Ελλαδα.

Και η αληθεια ειναι οτι δεν ειμαι αισιοδοξη οτι θα ξυπνησουμε
Και η μεγαλυτερη αληθεια ειναι οτι και να ξυπνησουμε παλι δεν θα γινει τιποτα.
Ολα νοσουν.
Και πανω απ’ολα οι ψυχες που μπορουν να τραβηξουν μια σκανδαλη και να αφαιρεσουν
ζωες.
Ποσο μαλλον ζωες παιδιων...

Παιδιων ρε...

ΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΧΑΡΑ ΜΟΥ

Λένε πως θα μοιράσει ο θεός χρυσάφι
μέσ’ στην άνοιξη που θα ‘ρθει
κι ένα παιδί θα γεννηθεί
από τα στήθια καθενός μέσα στο Μάρτη
θα ‘χει φτερά μέσα στα μάτια
τη Βαβυλώνα μες στο στόμα
και τα ασημένια του κομμάτια
δαχτυλίδια μέσ’ στο χώμα

Λένε πως θα μοιράσει ο Θεός ξυράφια
μες στην άνοιξη που θα ‘ρθει
για να γλιστράμε όλοι
σε μια κόψη που μπορεί να μας ζεστάνει
θα μάθουμε έτσι να διαλέγουμε
σε ποια μεριά θα πάμε
κι ο χωματόδρομος που γδέρνει
το βήμα μας δε θα ‘ναι

Ήρωες με την πρώτη ευκαιρία
και μαστροποί συναισθημάτων στην πορεία
μες στο μπουρδέλο που μας νοίκιασε εξουσία

για να κάνει εκπομπή και φτύνει στα όνειρα μου
Γίνε αντίλαλος χαρά μου


Λένε πως θα μοιράσει ο Θεός περίστροφα
την άνοιξη που θα ‘ρθει
και για να μάθω να σκοτώνω
πρέπει την ίδια μου ζωή να βγάλω σκάρτη
να έχω χέρι σταθερό να γίνω μέλος κοινωνίας
να επιβιώσω στο χορό της πληρωμένης μου ανίας

Μια ανθοδέσμη από καριόληδες
και ψεύτες κάτω από τους προβολείς
που καμαρώνουν σαν λαμπάδες
ακόμα κι όταν τους πυροβολείς
αχ, πόσο θα ‘θελα να ζήσω
χωρίς την κάμερα από πίσω
και να κοιτάζω τη ζωή μου δίχως προφυλακτικό

Ήρωες με την πρώτη ευκαιρία
και μαστροποί συναισθημάτων στην πορεία
μες’ στο μπουρδέλο που μας νοίκιασε εξουσία
για να κάνει εκπομπή και φτύνει στα όνειρα μου
Γίνε αντίλαλος χαρά μου


Λένε πως θα μοιράσουν τα παιδιά χρυσάφι
μες στην άνοιξη που θα ‘ρθει
για να δούνε αν θα το κάνουνε
οξυγόνο απ’ τη Γαύδο ως τη Θράκη
κι αν αξίζει να φυτρώσει
μες στο στήθος μας συνήθεια
η δικιά τους απροσδόκητη
κι αναρχική αλήθεια

Λένε πως θα μοιράσει ο ουρανός Αχέροντες
για ν’ ακουστεί η φωνή του
και να βουτάει ο καθένας μες στο κρύσταλλο
να πλύνει τη ψυχή του
να μάθει απλόχερα να σπέρνει
την τύχη που του ανήκει
και ν’ αγκαλιάζει πιο σφικτά
τα δώρα του αλλουνού

Κληρονομιά για το παιδί μας που γεννιέται
μα πλούσιος είναι όποιος δεν πουλιέται
μες στο μπουρδέλο που μας νοίκιασε εξουσία
για να κάνει εκπομπή και φτύνει στα όνειρά μου
Γίνε αντίλαλος χαρά μου


Χρήστος Θηβαίος