Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

"Αν μ' αγαπάς..."

Έχω σκεφτεί άπειρες φορές πόσες άχρηστες πληροφορίες αντέχει να κουβαλάει ένα μυαλό.
Ξέρεις τι θα διέγραφα με μεγάλη μου χαρά;
Τις ημερομηνίες.
Με μελαγχολεί η ανάμνησή τους.
Μου προκαλεί μια περίεργη αναβίωση.
Μπορεί το γεγονός της ανάμνησης να νιώθω ότι δε με αφορά.
Τον εαυτό μου θυμάμαι.
Το συναίσθημα θυμάμαι.
Έχει μνήμη το συναίσθημα.
Ενοχλητικό είναι.
Ψυχρό είναι.
Μούδιασμα προκαλεί.
Και θα ‘θελα να διαγράψω το ρήμα «θυμάμαι».
Κι ας θυμάμαι.
Κι ας ενοχλούμαι.
Κι ας έχει σημασία.
Και ας μην έχει.
Και ας έχει διαγραφεί.
Και ας έχει παραγραφεί.
«Κακή συνήθεια να ξεχνάς.
Κακή συνήθεια και να θυμάσαι».


Δεν με τρόμαζε ποτέ ο μέλλων.
Ο χρόνος που θα έρθει.
Ποτέ.
Με ανακούφιση και χαρά τον περίμενα.
Ο χρόνος που έχει περάσει, όμως, ενίοτε με τρομάζει.
Οι αριθμοί με τρομάζουν.
Μετράς.
Χρόνια.
Μετράς.
Ανθρώπους.
Μετράς.
Εαυτούς.
Μετράς.
Γεγονότα.
Μετράς.
Πληροφορίες.
Μετράς.
Σκάνε αριθμοί στο μυαλό.
«9» απ’τη μία.
«8» απ’την άλλη.
«1» απ’την παράλλη.
Σημασία καμία.
Δεν είναι μνήμη ανθρώπων.
Είναι η μνήμη του εαυτού που ήρθε αντιμέτωπος με το αναπάντεχο.
Που στο παρόν δεν νοιάζεται.
Που στο παρόν απλώς θυμάται.
Και κάνει ένα υποσυνείδητο μνημόσυνο.
Μνημόσυνο εαυτού.


Είναι οι στιγμές που το «delete» θα ήταν χρήσιμο.
Που μηχανές δεν είμαστε.
Αλλά η μνήμη λειτουργεί μηχανικά.
Μη φανταστείς, 2-3 φορές τον χρόνο.
Και εστιάζει και στα καλά.
Υπάρχει και καλή μνήμη.


Εγκέφαλος.
Δεν σε ρωτάει.
Στα σκάει έτσι.
Στα μούτρα.
Σαν φωτογραφίες.
Γυρνάω το κεφάλι μου αλλού.
Θυμάμαι ούτως ή άλλως.
Χωρίς μνημόσυνα.
Θυμάμαι για να μπορώ να χτίζω.
Ξεχνάω για να μπορώ να χτίζω.


Ο εγκέφαλος…αρχηγός.
Αν απορρίψει, απέρριψε.
Με τελεία και παύλα.
Υποκλίνομαι στην απολυτότητά του.
Υποκλίνομαι και στην εμπιστοσύνη που του έχω.


Καμιά φορά εξηγώ.
Με όσες λέξεις έχω.
Με όσες λέξεις αντέχω.
Με μια συναισθηματική λογική εμπιστοσύνης.
Με ή χωρίς επιχειρήματα.
Την εμπιστοσύνη κρατάω.
Όχι στα λόγια.
Στον εγκέφαλο.

 
Τη θυμάσαι την «αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού»;
Πολύ μου άρεσε αυτή η ταινία.


Το μυαλό εστιάζει στα ουσιώδη.
Έμαθε να το κάνει.
Έμαθε να ενεργοποιεί και να απενεργοποιεί τις αισθήσεις.
Καμιά φορά, κάνει ένα διάλειμμα και εστιάζει σε παλιές «φωτογραφίες».
Σαν χαστούκι.
Για πλάκα.
Που μπορεί και να ‘χει πλάκα, τελικά…
Ξέρεις, από αυτά τα αστεία που σου κάνει η ζωή.
Και γελάς.
Με τη ζωή.
Και τον εαυτό σου.


Μη δίνεις σημασία.
Απόψε γράφει η μνήμη για τη μνήμη.
Απόψε γράφει μια περίεργη ζάλη από το κρασί.
2-3 στιγμές διαρκούν οι λέξεις.
Μέτρα.
Δύο στιγμές.
Τρεις στιγμές…
Με αριθμούς και λέξεις παίζουμε.
Οι αριθμοί κι οι λέξεις παίζουν με εμάς.
Δικό τους το παιχνίδι.
Απόψε παραδόθηκα.
Στη μνήμη.
Την ξορκίζω με λέξεις.
Δε με αφορά η ύπαρξή της.
Ας πιάσει όσο χώρο θέλει στο μυαλό μου.
Μόνο για απόψε θα ‘ναι.
Ο «χρόνος από ‘δω και πέρα» πάντα θα πιάνει περισσότερο χώρο.
Άλλωστε ο «χρόνος» και ο «χώρος» ταιριάζουν πιο πολύ ως λέξεις.
Ταιριάζουν και τα γράμματά τους.


Θα ονομάζω πειράματα τις στιγμές μου για να έχω άλλοθι.
Σαν τα άλλοθι του Σεπτεμβρίου.
Ο μήνας αυτός μου παρέχει άλλοθι.
Κι η μνήμη με φορτώνει με άλλοθι.
Χρησιμοποιώ τα άλλοθι για άλλοθι.
Για απόψε.
Που όσο η μνήμη παίζει μαζί μου, άλλο τόσο τη φορτώνω και την παιδεύω.
Και την εκπαιδεύω.
Άλλο τόσο την κοροϊδεύω.
Και τους αριθμούς κοροϊδεύω.
Που καλοί είναι για προσδιορισμό, αλλά δεν ξέρουν να μετρούν την ουσία.
Αν ήξεραν η «ουσία» θα είχε και πληθυντικό αριθμό.
Μονάδα.
Μία είναι η ουσία.
Δε χρειάζεται καν να ξέρεις να μετράς για να την προσδιορίζεις.
Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις να προσδιορίζεις.
Αυτοπροσδιορίζεται η ουσία.


Μνήμη είναι η περιστροφή του κεφαλιού προς τα πίσω.
Μνήμη είναι το «τι πίστευες;» και το «τι έγινε».
Δεν έχει νόημα η μνήμη.
Νόημα έχει το τι σε οδήγησε ως εδώ.
Ως το παρόν.
Κι αν το παρόν σε καλύπτει, τότε κι η μνήμη να σε καλύπτει.
Μπορεί να θέλει να σου σπάσει τα νεύρα.
Μπορεί να θέλει να σου πει ότι απόψε είναι άχρηστη.
Η μνήμη δεν είναι ζωή.
Κι η ζωή μη γίνει μνήμη…


Είναι και το «όταν» που απόψε δεν θέλει να συνδυαστεί με τη μνήμη.
Θέλει μέλλοντα και κατάφαση.
Θέλει τελεία.


Είναι κι η Δημουλά:
"Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη."


Δες τη.
Χάιδεψέ τη.
Βρίσε τη.
Γέλασε μαζί της.
Παρέα.
Μια μνήμη είναι.
Αύριο θα έχει φύγει.
Μαζί με το αλκοόλ.
Με μνήμη ή χωρίς, στο ίδιο σημείο είμαι.
Θυμάμαι-δεν θυμάμαι, ο χρόνος ό,τι θέλει θα κάνει.
Με μνήμη κι ο χρόνος.
Ή χωρίς.
Απόψε παραδόθηκα.
Στη μνήμη για τη μνήμη.
Με μνήμη ή χωρίς.


ΑΝ Μ'ΑΓΑΠΑΣ

 
Αν μ' αγαπάς
θα κλέψω χρώμα της φωτιάς και λευκό πανί
οι δυο μαζί να ζωγραφίσουμε ξανά τη ζωή


Αν μ' αγαπάς
δεν θα 'χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς.
Θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας


Μα αν όλα αυτά
που μοιάζουν όνειρα τρελά γίνουν μια κραυγή
αν όλα αυτά κι ό,τι κι αν έχω φανταστεί δε θα 'ρθει


θα 'ναι χαμός θα σκοτεινιάσει όλο το φως θα σβηστεί
ίσως γιατί για μένα ο κόσμος είσαι εσύ μόνο εσύ


Αν μ' αγαπάς
δε θα 'χει σύνορα για μας ούτε μοναξιά
με το βοριά και με τ' αστέρια της νυχτιάς συντροφιά


Αν μ' αγαπάς
με λόγια μόνο της καρδιάς θα μιλάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας


Αν μ' αγαπάς
δεν θα 'χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας


Αν μ' αγαπάς
θα κλέψω χρώμα της φωτιάς μόνο αν μ' αγαπάς


Αν μ' αγαπάς
δεν θα 'χει σύνορα για μας μόνο αν μ' αγαπάς.


Τάνια Τσανακλίδου
στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
μουσική: Γιάννης Σπανός