Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Ε Λ Α

http://www.youtube.com/watch?v=xE3ZqXHR948
Το τραγουδι ειναι ακυκλοφορητο γι'αυτο και υπαρχει αυτη η παραπομπη.
Δυναμωστε τη φωνη και απολαυστε το.
Τρομαζει.
Αυτο το "ΕΛΑ" με τρομαζει, ειλικρινα.
Κι αυτο το "σιχαθηκα", επισης.
Πολλα εχω σιχαθει τις τελευταιες μερες.
Πολλες μασκες επεσαν αποκαλυπτωντας "φιδισιους" εαυτους.
Και απομακρυνθηκα.
Χωρις δευτερη σκεψη.

Μπηκε "Χ" αυτοματως.
Δεν ειναι ο,τι καλυτερο να αντιλαμβανεσαι την υποκρισια αλλα κανεις δεν σε πιεζει να την ανεχτεις.
Κι ετσι φευγεις.
Χωρις συζητησεις.
Χωρις απολογιες.
Ετσι απλα.

Και ειναι ολα λιγο-πολυ μετεωρα.
Δεν νοιαζομαι ιδιαιτερα ομως.

Συνειδητοποιησα οτι ηρθε η ωρα να κλεισει ενας κυκλος.
Καταλαβαινεις ποτε φτανει αυτη η στιγμη.
Μαλλον ηρθε η ωρα να ανοιξει ενας καινουργιος.

Και οι αλλαγες συνεχιζονται σταθερα και αμειωτα.
Οχι, τιποτα απο αυτα δεν μου χαλαει τη διαθεση.
Ασημαντες λεπτομερειες.
Εχω εμπιστοσυνη στις αλλαγες (τωρα πια).

Ισως να "μισω την τοση ελευθερια".
Ισως και να τη βαριεμαι.

Θελω να κοιταω μονο εκει που αγαπαω.
Μονο εκει.
Και να ειμαι με ανθρωπους που αγαπαω.

Αλλαξαμε...
Επιτελους...!
Πολλες και μεγαλες οι αλλαγες...
Ποιος θα το 'λεγε "μικρε" οτι θα βαριομουν να σε δω;
Και ποιος θα το πιστευε.
Παλιωσες.
Ολα παλιωσαν...

Γι'αυτο "ΕΛΑ" να κανω βηματα ομορφα!
"ΕΛΑ" να δημιουργησουμε εναν κυκλο και να τον ζησουμε!

Αυτο το "ΕΛΑ" το βροντοφωναζω.
Δεν απευθυνεται σε προσωπα.
Σε αυτα που περιμενω απευθυνεται...
Σε αυτα που ΘΕΛΩ και ΑΓΑΠΑΩ.

Αυτα που δεν θελω ας χαθουν.
Δε μου καιγεται καρφι...

"Ελα σβησε μου το φως..."
Ελα να μου αναψεις ενα καινουριο...

"ΕΛΑ"

Έλα, δεν αντέχω έξω να μαι πάλι
έλα, δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
έλα, και μισώ την τόση ελευθερία

Έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δε μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Σου είπανε οι φίλοι
πως με είδανε ωραία και κεφάτη
να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι

Που να ξέρουν πως δεν έχεις κλείσει μάτι
με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεβάτι
μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
μου είπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη
να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι

Που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι
μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεβάτι

Μου ειπαν οι φίλοι, μου ειπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη

Ελα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Ελα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει
έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως


Ελεονώρα Ζουγανέλη
στιχοι: Sunny Μπαλτζη
μουσικη: Sunny Μπαλτζη, Δημητρης Κασιούρας

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

"CHANGE"

"Κάποτε θα γελάμε γι' αυτά που ζησαμε..."
Αυτο ειχα γραψει σε εναν στιχο μου...

Το ζω...

Και μου φαινεται περιεργο.

Οι αλλαγες ειναι μερος της ζωης μας.
Αλλες ειναι καλοδεχουμενες και αλλες οχι.
Παρ'ολα αυτα συμβαινουν.

Προσπαθησα να βαλω μια ταξη στα πραγματα μου.
Ανακαλυψα ξεχασμενες σκεψεις γραμμενες σε ξεχασμενα χαρτια.
Ολα ξεχασμενα.

Οχι απο επιλογη.
Τουλαχιστον οχι απο δικη μου επιλογη.
Ή ισως απο ενδομυχη δικη μου επιλογη.
Μπορει ο χρονος να το επελεξε.
Κι εγω μαζι του.

Διαβασα τι εγραφα πριν απο εναν χρονο, πριν απο δυο και μεχρι πριν απο εξι χρονια. Ειναι ομορφο να βλεπεις την εξελιξη σου μεσα απο τις λεξεις ή τις σκεψεις.
Γελασα.

Υπηρξαν στιγμες που παγωσα.
Για λιγο.
Παγωσα απο μια περιγραφη.

Δεν μπορεσα να πεταξω αυτα τα χαρτια.
Κι ας μοιαζουν με σκουπιδια.
Τσαλακωμενα, μισοσκισμενα.
Ειναι "εγω"ομως.
Ενα παλιοτερο "εγω".
Πιο στασιμο και πιο φοβισμενο.

Αλλαγες...
Πολλες αλλαγες...
Αλλες σταδιακα και αλλες στιγμιαια.

Δεν μου λειπει τιποτα απο το παρελθον.
Κι αυτο το λεω με μεγαλη μου χαρα.
Καμια στιγμη του παρελθοντος δεν μπορει να επισκιασει το παρον μου.

Κι εσυ "μικρε", μεσα μου εχεις γερασει.
Και μονο παλιες ιστοριες εχεις να μου θυμησεις.
Τοσο παλιες που μοιαζουν παραμυθια.
Και δεν με αγγιζουν πια.
Σχεδον τις εχω ξεχασει.

Ειναι περιεργη αισθηση.
Λυτρωτικη ομως.

Τωρα πια αγαπω τις αλλαγες.
Ακομα και τις αλλαγες που προηλθαν απο 'σενα.

Δυσκολευτηκα να τις συνηθισω.
Καταφερα ομως και να τις αγαπησω.

Δεν ξερω γιατι αλλα νιωθω οτι νικησα.
Σε νικησα.
Κι ας ξερω οτι δεν υπαρχουν νικητες και χαμενοι.
Εχω την αισθηση του νικητη.

Mε επαθλο τη ζωη μου και τον εαυτο μου.

Να ΄σαι καλα οπου κι αν εισαι...

Εγω τωρα πια (χαμο)γελαω γι'αυτα που ζησαμε...
Χαμογελω και για οσα ζω.
Χαμογελω και που δεν υπαρχεις πουθενα!
Μη σου πω οτι χαιρομαι περισσοτερο γι' αυτο!
(Τεινω να χαρακτηριστω χαζοχαρουμενη!)




CHANGE

If you knew that you would die today
Saw the face of god and love
Would you change?
Would you change?

If you knew that love can break your heart
When you're down so low that you cannot fall
Would you change?
Would you change?

How bad, how good, does it need to get?
How many losses? how much regret?
What chain reaction would cause an effect?
Makes you turn around
Makes you try to explain
Makes you forgive and forget,
Makes you change
Makes you change

If you knew that you would be alone
Knowing right, being wrong
Would you change?
Would you change?

If you knew that you would find a truth
That would bring a pain that can't be soothed
Would you change?
Would you change?

How bad, how good, does it need to get?
How many losses? how much regret?
What chain reaction would cause an effect?
Makes you turn around
Makes you try to explain
Makes you forgive and forget,
Makes you change
Makes you change

Are you so up right
You can't be bent
If it comes to blows
Are you so sure you won't be crawling
If not for the good why why risk falling
Why risk falling?

If everything you think you know
Makes your life unbearable
Would you change?
Would you change?

If you'd broken every rule and vow
And hard times come to bring you down
Would you change?
Would you change?

If you knew that you would die today,
If you saw the face of God and loved
Would you change?
Would you change?

If you saw the face of God and loved
If you saw the face of God and loved
Would you change?
Would you change?

Tracy Chapman


boomp3.com

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

"ΝΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ...!"

Το αγαπησα απο την πρωτη στιγμη που το ακουσα.
Με χτυπησε ομορφα.
Καθε φορα που το ακουω με χτυπαει ομορφα.
Θελω να το ακουω οσο πιο δυνατα γινεται.
Να το ακουνε ολοι μαζι με 'μενα.
Να μ'αγαπουν.
Απαιτηση, ε;
Ποιος δεν την εχει;
Θελω να το τραγουδαω στιχο προς στιχο.
Να το βιωνω.


Να εχω τη χαρα της Πρωτοχρονιας και ταυτοχρονα τον φοβο.
Τη χαρα που νιωθω οταν φευγει ενα βαρος και το φοβο για το τι θα ακολουθησει.
Να παλευουν οι διαθεσεις.
Μου πηρε πολλα το '07.
Αν οχι πολλα μου πηρε εσενα, την παρουσια σου.
Και μαλλον εγω ειπα το "ελα" σε ολα αυτα.
Ηθελα να σε παρουν.
Μακρια.

Να χαριζω αγαπη θελω, να ειναι η καρδια μου το πιο τυχερο ροδι.
Να δινω, να παιρνω και να δινω.
Ασταματητα.
Να κανει ο φοβος χιλιες τρυπες το νερο.
Να μη βουλιαζει ποτε.
Σαν την αγαπη.

Να περπαταμε χερι-χερι ως το πρωι.
Αυτο θα το 'θελα.
Κι ας ειναι μονο για μερικες ωρες.
Απο το βραδυ ως το πρωι.
Μονο τοσο.

Γιατι ολα ειναι στιγμες.
Οι στιγμες δημιουργουν τα χρονια.
Και ολα περνανε.
Και μενουν μονο οι αναμνησεις σε μυαλο και ψυχη.
Και οι λεξεις για να τις περιγραφουν.

Να μ'αγαπας με τα λαθη μου ολα στη σειρα.
Ολα.
Να μην εξαιρεσεις κανενα.
Να μη μ'αγαπησεις με τα λαθη μου.
Να μ'αγαπησεις γι'αυτα.
Κι εσυ και ολοι οσοι ειναι κοντα μου.
Γιατι ειμαι τα λαθη μου.

Και σ'αυτον τον κοσμο που μας δανεισαν οφειλουμε να ζησουμε οσο πιο ομορφα γινεται.
Το οφειλουμε στον εαυτο μας.

Δεν ειναι ιδανικος ο κοσμος.
Ποτε δεν θα ειναι.
Μονο στιγμες-στιγμες μας φαινεται ετσι.

Σ'αυτον τον δανεικο κοσμο κανει ονειρα ο ενικος.
Ονειρα που περιλαμβανουν τον πληθυντικο.
Ξεκιναμε απο τον ενικο και φτιαχνουμε ονειρεμενους πληθυντικους.

Μεχρι να ερθει το φως μιλα μου.
Γιατι οσο δεν σε βλεπω τρομαζω.
Μιλα μου μονο τοτε, τοτε που δεν σε βλεπω
Οταν ερθει το φως χαρισε μου τη σιωπη σου.
Κι αυτη φως ειναι.
Ειναι πολυτιμη η σιωπη, δεν τη μοιραζεσαι με τον καθενα.

Να ανοιξω πορτες στη ζωη θελω.
Να παιδευτω με τα κλειδια.
Να μπερδευτω μεχρι να βρω τα σωστα.
Ετσι δε γινεται στη ζωη;
Παιδευεσαι μεχρι να ανακαλυψεις.
Και υπαρχουν πορτες που ανοιγουν αυτοματα.
Ποτε τυχαια ομως.


"ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΣ ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ Σ'ΕΨΑΧΝΑ ΠΑΝΤΟΥ".
Παντου σε αναζητουσα.
Και σε βρηκα.
Και σε ανακαλυπτω καθημερινα.
Και σ'αγαπαω.
Σ'αγαπαω γιατι εισαι εσυ.
Με τα φτηνα σου, με τα ακριβα σου,
με τα ψηλα και τα χαμηλα σου.

Σε εψαχνα σε φωλιες, μα σε βρηκα στο πουθενα!
Σε βρηκα ανεξαρτητο εαυτε μου.
Ελευθερο στο πουθενα.
Στη μεση του καιρου με αλλες αγαπες.
Με αυτους που αγαπας γυρω σου
και με αλλους που αγαπησες και συνεχιζεις να αγαπας στην ψυχη σου.

Με αντοχες και ενοχες πιστες στη σκεψη.
Διδυμες ψυχες της σκεψης χρονια τωρα.
Αγαπημενες πια κι αυτες.
Αν οχι τοσο οι ενοχες, σιγουρα οι αντοχες.


Στη μεση του καιρου με ονειρα κρυμμενα, κοιμισμενα.
Που φανερωθηκαν ή ξυπνησαν.
Μαζι μου τα εχω.
Χερι-χερι περπατω μαζι τους.
Μεσημερι, βραδυ και πρωι.

Κι αυτο το "μ'αρεσουν ολα" που λεει το τραγουδι καπου στη μεση, στα κλεφτα, να ξερατε με ποσο παθος το τραγουδαω...!

Να μ'αγαπας...

Να μ'αγαπας απροσδιοριστο "εσυ".
Οπου "εσυ", ολοι οσοι ειναι γυρω μου, διπλα μου.
Να μ'αγαπας...

ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΣ

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί
να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν
και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
(Μ'ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΛΑ)
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως,
αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά

Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί
γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί.

ΤΡΙΦΩΝΟ
(Ερωφίλη, Νίκος Κουρουπάκης, Δημήτρης Υφαντής)
στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
μουσική: Carlos Libedinsky
δισκος: ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΡΙΦΩΝΟ


-----------------------------------------------------------------------------







boomp3.com

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

"ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΔΩΣΩ"

Γιατι ο καιρος εχει τρελαθει.
Και μ'αρεσει.
Γιατι γενναιος δεν ειναι αυτος που σκεφτεται γενναια.
Ειναι αυτος που πραττει γενναια.

Εχει τρελαθει ο καιρος, το πιστευω.
Ερχονται στοχοι που εκρυβαν ονειρα
και ονειρα που εκρυβαν στοχους.
Και ερχονται μπροστα μου
και μου κλεινουν το δρομο σαν να μου λενε:
-Μονο απο πανω μας θα περασεις.

...Κι εγω περναω...

Αλλα δεν σκεφτομαι, δεν ξερω γιατι.
Μια στιγμη μονο σκεφτηκα κι εκλαψα απο χαρα.

Και σταματησα να σκεφτομαι.
Γιατι ο καιρος εχει τρελαθει.
Και με εχει τρελανει.

Και οδηγουμαι χωρις να σκεφτομαι.
Και οποτε σκεφτομαι δεν οδηγουμαι.
Δεν σκεφτομαι.
Αλλα οδηγουμαι.


Μαλλον γι'αυτο εχει τρελαθει ο καιρος.
Γιατι σκεφτομαι άλλα.
Γιατι αυτα τα άλλα τα αγαπαω.
Και τα προηγουμενα "άλλα" αγαπαω.
Ειναι παλια ομως.
Και δε με αγγιζουν πια.
Τα αγαπαω ως κατι μακρινο.
Πολυ μακρινο ομως.
Σχεδον τα εχω ξεχασει.
Μονο τα τραγουδια μου τα θυμιζουν που και που.

Και "άλλοι" ανθρωποι πια.
Ανθρωποι στους οποιους χρωστω ευγνωμοσυνη.
Και ενα "ευχαριστω" δεν αρκει.
Ουτε πολλα "ευχαριστω" αρκουν.

Ενα "γιατί;" τριγυριζει ευχαριστα στο μυαλο μου.
Δεν θελω απαντηση.
Σε καμια περιπτωση.
Δε με νοιαζει καν αν υπαρχει.

Μαλλον γι'αυτο τρελαθηκε ο καιρος.
Γιατι ολα τα προηγουμενα "γιατι;" εψαχναν απαντησεις.
Τωρα αυτα τα "γιατι" βιωνονται χωρις να αναρωτιουνται.
Ειναι ομορφα "γιατι;".
Πιο ομορφα απ'οσο ακουγονται.

Τρεχει ο καιρος.
Εχει τρελαθει.
Τρεχω κι εγω να τον προλαβω.
Γι'αυτο δεν σκεφτομαι, γιατι τρεχω.
Τρεχω μαζι του.
Κι οταν δεν τρεχω δεν σκεφτομαι.
Γιατι η σκεψη μου θα τρελαθει αν σκεφτω.
Κι ετσι προτιμω να τρελαινεται ο καιρος παρα το μυαλο μου.

Αν και η τρελα του καιρου με εχει παρασυρει.
Δε γινοταν αλλιως.
Μαζι με τον καιρο κρυφα τρελαθηκα κι εγω.
Οχι το μυαλο μου, αυτο δεν τρελαθηκε.
Τρελαθηκε ομως η ψυχη μου.
Τη νιωθω ζωντανη.

Μαλλον γιατι ακομα υπαρχουν ανθρωποι που μπορουν να την αποκωδικοποιησουν.
Ανθρωποι που αποκωδικοποιουν τα συναισθηματα σου.
Δεν περιμενουν λεξεις.
Τους αρκει το προσωπο, η εκφραση του για να σε καταλαβουν.
Και σε καταλαβαινουν.
Και σε κοιτουν στα ματια.
Κι εκει νιωθεις οτι οντως σε καταλαβαινουν.
Εκει νιωθεις οτι σ'ακουν.

Κι εκει εισαι πραγματικα ο εαυτος σου.
Αληθινος εαυτος.
Με τα "θελω" ορθωμενα.
Με την ψυχη στο προσωπο.
Και στα ματια την απογνωση.

Εκει ειναι ο εαυτος.
Αληθινος και αυθορμητος.
Λαμπει μεσα στα "θελω" του.

Και τα μοιραζεται.
Χωρις να κρυψει ουτε γραμμα απο αυτα.
Τα μοιραζεται με ή χωρις λεξεις.
Τα μοιραζεται και με μουσικες.

Γιατι η μουσικη ειναι επικοινωνια.
Και λιγοι μπορουν να επικοινωνησουν μεσω αυτης.

Κι εγω ειμαι στιχος.
Εκει υπαρχω.
Ο στιχος δεν ειναι μονο λεξεις.
Ειναι και εικονες.
Οι λεξεις μεταφραζουν εικονες.

Οποιος θελει να με βρει εκει θα με εντοπισει.
Σε στιχους τραγουδιων.
Ο,τι νιωθω ειναι εκει.
Σκεψεις, συναισθηματα, βιωματα.

Ολα ειναι στιχοι.
Ολα ειναι τραγουδια.
Κι οποιος δεν εχει τη διαθεση να τα μοιραστει μαζι μου απλα δεν με ξερει.
Και δεν θα με μαθει.

Γιατι δε μιλαω.
Δεν εξωτερικευω ποτε το 100% της σκεψης μου.
Και ξερω οτι η σκεψη δεν ειναι ποσοστο.

Αλλα και η σκεψη μου ειναι στιχος.
Και δεν θα την ακουσει κανεις απο το δικο μου στομα.
Θα την δει καπου γραμμενη.
Τραγουδισμενη.

Γι'αυτο τρελαθηκε ο καιρος.
Γιατι τωρα που γραφω η σκεψη μου ειναι λεξεις.
Λεξεις που "μιλουν" αληθειες.
Γιατι οποιος ψαξει να με βρει στα λογια μου, δεν θα με βρει.
Θα με βρει μιση.
"Ημι-αληθινη."

Γιατι ο καιρος εχει τρελαθει.
Αυτο ειναι το μονο σιγουρο.
Τρελαθηκε νωριτερα.
Και εχει τρελανει κι εμενα.
Και μ'αρεσει...!

Το τραγουδι αυτο ειναι "μνημες"...
Και εχει συνδεθει με πολυ ομορφες στιγμες...!

Κι ας μιλαει για προδοσια.
Οταν εχεις στο μυαλο σου καποια πραγματα, τα δρομολογεις για αργοτερα και ξαφνικα εμφανιζονται μπροστα σου, προδοσια ειναι.
Προδοσια της σιγουριας μας.
Ομορφη προδοσια ομως!
Μερος του τρελαμενου καιρου κι αυτη...!


ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΔΩΣΩ

Θα σου ετοιμάσω τσάι γιασεμί.
Και στη βαθιά θα κάτσεις πολυθρόνα.
Τις κεφαλές θα σου χαρίσω του Ερμή,
της Πολυδούρη ένα χειρόγραφο κι ακόμα
ό,τι με νύχια γράφτηκε στο χώμα
και πάνω στο δικό μου το κορμί.

Κλεισ' τα παντζούρια κι άναψε το φως.
Παράσταση θα δώσω μια θυσία.
Θα τυλιχτώ σ' ένα σεντόνι μοναχός
να υποδυθώ σ' ένα φιλί την προδοσία.
Δυο χρόνια βρέχει κι έχει υγρασία.
Τρελάθηκε μου φαίνεται ο καιρός.

Θα βρέχει. Θα χιονίζει. Θα φυσά.
Κι εμείς εδώ καλά προφυλαγμένοι.
Θα 'μαστε δυο ανυπεράσπιστα νησιά
κι από το χάρτη της Ελλάδας πια σβησμένοι.
Δεν θα σε πείσω. Ξέρω τι συμβαίνει.
Σκοινί δεν έχεις μήτε σκαλωσιά.

Μίλτος Πασχαλίδης
στιχοι: Μάνος Ελευθερίου
μουσικη: Νικόλας Κουμπιός



boomp3.com

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008

Θ Ε Λ Ω . - !

Εκει που βουλιαζεις στο σκοταδι των σκεψεων,
εκει που το μαυρο για λογους που αγνοεις σε επισκεπτεται,
εκει που ο φοβος σε σκεπαζει,
εκει ερχεται η ανατροπη...

Ενα τραγουδι...
Ενα τραγουδι για να θυμηθεις...

Κι εκει το σκοταδι γινεται φως.
Φως εκτυφλωτικο.
Δυναμη.

Τελευταια δινω παραστασεις.
Χωρις προβες.
Με θεατες-κριτες.

Και με γεμιζουν οι παραστασεις!

Ειμαι πληρης.
Βιωνω την πληροτητα.
Μια πληροτητα που ναι, δεν προερχεται απο το "βλεμμα" κανενος.
Προερχεται αποκλειστικα απο αυτα με τα οποια απασχολουμαι.
Και ειμαι ερωτευμενη με αυτα, πραγματικα ερωτευμενη.
Με γεμιζουν.

Ειναι πολυ ομορφο να επιδιωκεις την πραγματωση των "θελω" σου.
Και το ομορφοτερο απ'ολα ειναι αυτη η "ανωτερη" δυναμη που δρομολογει τις καταστασεις.

Η ψυχη μου εχει απαχθει.
Ζει μερικες εβδομαδες πισω.
Και δεν δινω λυτρα για να μου την επιστρεψουν.
Την αφηνω εκει και με σηματα αορατα μου μεταδιδει μια απιστευτη ενεργεια.
Την αφηνω εκει περιμενοντας να παω να τη βρω και να μεινω κι εγω μαζι της
.

Μεγαλωνοντας συνειδητοποιω ποσο σπουδαιο ειναι να επιδιωκεις να ασχοληθεις με ο,τι αγαπας.
Και παλιοτερα το πιστευα, αλλα τωρα ειναι αλλιως.
Τωρα οι επιλογες μου δεν επηρεαστηκαν απο προσωπα.
Τωρα οι επιλογες μου ειναι το "εγω" μου και δεν εχουν κατι απο το δικο σου "εγω".
Δεν υπαρχει "εσυ" σ'αυτην την περιπτωση.
Μονο "εγω".

Και δεν ειναι εγωιστικο, ειναι αυθεντικο, ανεπηρεαστο.

Κι οσο κι αν θες να το μοιραστεις ο λεξεις πραγματικα δεν φτανουν.

Kι ομως εκεινοι που πρεπει να το καταλαβουν, το εχουν αντιληφθει.
Και με το παραπανω.
Εχω ολα τα σημαδια του ερωτα πανω μου και μεσα μου.
Θελω να ασχοληθω με αυτο που αγαπαω...

ΘΕΛΩ...

Ελπιζω να αρκει αυτο.
Χρειαζεται υπομονη.
Την εχω;
Αν ναι, καλως.
Αν οχι, θα την αποκτησω.

Ειναι κι αυτος ο ενθουσιασμος που δεν σου επιτρεπει να ηρεμησεις...!
Θελεις να γινουν ολα τωρα.
Θελεις να γινουν, απλα.
Αν οχι τωρα, μονο να γινουν.

Εχω ενα "θελω" πιο ισχυρο απ'ολα τα προηγουμενα.
Ενα τεραστιο "θελω"...

Και μια αποπειρα να χτισω πανω στην αμμο σαν να 'τανε η αμμος πετρα...




Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου

Κανείς δεν είναι της γης το αλάτι

κι όμως όλοι μας μες στη ζωή
κρύβουμε αυτό το ανεκτίμητο κάτι
που είναι το αλάτι της για μια στιγμή

Δεν είναι ένοχοι όλοι οι δολοφόνοι
Ούτε αθώοι όλοι οι δικαστές
Μα θά 'ταν όμορφο καθώς ξημερώνει
κι οι δύο τους να ανήκαν στο χθες

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα

Μην την λατρέψεις τυφλά την αλήθεια
γιατί ο καθένας μας την έχει αρνηθεί
μέσα σε μια μέρα μονάχα
χίλιες φορές για να σωθεί

Κι αν θα σε βάλει σε πειρασμό το κορμί σου
συγχώρεσέ το κι άκου τι λέει
τι κρύβει το σώμα, τι κρύβει η ψυχή σου
αυτό μπορεί να μην το μάθεις ποτέ

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα


Ούτε η εκδίκηση ούτε η συγγνώμη
βρήκανε μέσα μου κάποια γωνιά
Η λησμονιά είναι η μόνη συγνώμη
και η μόνη εκδίκηση η λησμονιά

Ρίξε τα μαργαριτάρια στ' αγρίμια
Δως την καρδιά σου εκεί στα σκυλιά
όσοι αγαπάνε τη ζωή ξοδεύονται
Δίνονται, δίνονται κι είναι αυτό που μετράει

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα


Ευτυχισμένοι, τέλος, όσοι αγαπάνε
κι όσοι αγαπιόνται δεμένοι σφιχτά
ευτυχισμένοι κι όλοι όσοι μπόρεσαν
να ξεπεράσουνε αυτά τα δεσμά

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα


Συνήθεις Ύποπτοι
στίχοι-μουσική: Χρήστος Θηβαίος



boomp3.com