"Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ..."

Ανεβαίνουμε σκαλοπατάκι σήμερα.
Το εικοστό τρίτο.
Γενέθλια!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου κάνω απολογισμό των προηγούμενων 12 μηνών.
Γίνεται αυτόματα.
Μετράω κέρδη και απώλειες.
Η «επιχείρηση» λέγεται «εαυτός».
Και είναι στην κατοχή μου.
«Ειν’η δική μου ζωή….!»

Άνθρωποι λίγο πιο κοντά,
άνθρωποι λίγο πιο μακριά.
Είναι οι άνθρωποί μου.
Και είναι γύρω μου…
Κι αυτό είναι κέρδος…

Στόχοι μπροστά
και στόχοι πίσω μου.
Οι πίσω εκπληρώθηκαν.
Αυτοί που είναι μπροστά παλεύουν…!
Είναι τα κίνητρα μου…
«…Για τη δική μου ζωή…»

Στιγμές που έφυγαν,
και στιγμές που θα έρθουν.
Εκεί θα με βρεις.
Εκεί είναι «η δική μου ζωή».
Αντλεί απ’το «πριν»,
Διοχετεύει στο «τώρα»,
Και………αύριο.
(όπου «……» διαλέγεις και παίρνεις:
α) στοχεύει στο
β)περιμένει από το
γ) πιστεύει στο...)

Ευχές, λέξεις, σκέψεις, πράξεις.
Κάπου ανάμεσα τους υπάρχω.
Ψέματα.
Συνυπάρχουμε.
Όλα σε ένα.
Σαν πακέτο προσφοράς ακούγεται…
Δώρο είναι.
Και λέγεται «ζωή».
«Η δική μου ζωή…»
Και σήμερα κλείνει 23 χρόνια ύπαρξης.
Και εύχομαι να έχω χρόνια…καλά.
Το πόσα δεν παίζει ρόλο.
Ας είναι χρόνια καλά και γεμάτα…
Γεμάτα «ζωή..»
«Η δική μου ζωή…»

Τα υπόλοιπα τα λέει το τραγούδι άψογα και πολύ καλύτερα από ‘μενα.
Το είχα αποκαλέσει «τραγούδι γενεθλίων» από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις και είχα αποφασίσει από καιρό να το αναρτήσω σήμερα.
Χθες προστέθηκε ακόμα ένας λόγος για τη συγκεκριμένη επιλογή.

Χρόνια καλά λοιπόν!

Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ

Αν στο κουτί δε χωράς
Αν τα λάθος ρούχα φοράς
Και σου τραβάνε το αυτί
Αν στα σκοτεινά περπατάς
συνέχισε μην τα παρατάς γιατί
έκανες ήδη μια αρχή
Και δεν το χρωστάς κανενός
Κι αν αλλού σε πάει ο άνεμος
Κρατήσου εκεί
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Είναι η δική σου ζωή
Αυτή είναι η δική σου ζωή
Είναι η δική σου ζωή
Και θα ρθει η δική σου στιγμή
Μια σελίδα λευκή
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Αν στα βαθιά κολυμπάς
Αν χωρίς ελπίδα αγαπάς
Αν σε βαραίνει η ενοχή
(είναι η δική σου ζωή)
Μην, οδηγό μη ζητάς
Εσύ το τιμόνι κρατάς
Και έχεις ταξίδι μακρύ
Άκουσε του δρόμου η σιωπή
πόσα μυστικά θα σου πει
Ανοίξου εκεί
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Είναι η δική σου ζωή
Αυτή είναι η δική σου ζωή
Είναι η δική σου ζωή
Και αυτή είναι η δική σου στιγμή
Η δικιά σου εποχή
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Μην, μην ακούς το σωστό
Ποιος ξέρει να σου πει το σωστό
Για τη δική σου ζωή
Μη, το ρολόι μη κοιτάς
Όλα όσα χαθήκαν μετράς
Μα τίποτα δεν έχει χαθεί
Τι και αν το έχει η μοίρα γραφτό
Έχεις κάτι πιο δυνατό
Το κρατάς εσύ
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Είναι η δική σου ζωή
Αυτή είναι η δική σου ζωή
Είναι η δική σου ζωή
Και αυτή είναι η δική σου στιγμή
Μια σελίδα λευκή
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Μανώλης Φάμελος

"Breathe again..."

Για πες…
Πότε η τύχη γίνεται σύμπτωση…;
Ποια είναι τα σύνορά τους…;
Πότε η σύμπτωση γίνεται σημάδι;

Πες μου…
Σημάδια ή συμπτώσεις;
Πότε συμμετέχεις εσύ στο παιχνίδι
Και πότε κινεί τα νήματα κάποιος άλλος;
Και ποιος τα κινεί;
Βλέπεις κανέναν;

Πες μου.
Τι να πιστέψω;
Τη σύμπτωση ή το σημάδι;
Παιχνίδι για πόσους και με πόσους;
Και οι κανόνες;
Ποιος θα μας πει τους κανόνες;

Σπάει το κεφάλι μου.
Κι εγώ μπροστά σε έναν καθρέφτη.
Να με κοιτάζω.
Να με γνωρίζω.
Απ’ την αρχή.
Ξανά.
Ατέρμονη διαδικασία.
Και δίπλα εσύ.
Να σε κοιτάζω.

Για πες.
Τι είναι τυχαίο;
Και τι θα πει τύχη;
Και ποια είναι αυτή η τύχη που θα ορίσει τι θα κάνουμε;

Πες μου.
Πες μου ρε γαμώτο.
Το κεφάλι μου γυρίζει.
Δεν σταματά, δεν τερματίζει.
Τριγυρνάς στο μυαλό μου.
Στους δρόμους μου.

Πες μου.
Τη νιώθεις τη συνωμοσία;
Σε αγγίζει;
Εμένα με χτυπάει.
Με χτυπάει περίεργα.

Γελάω ρε.
Γελάω με όσα συμβαίνουν.
Αλλά αναρωτιέμαι:
Τι;
Πώς;
Πού;
Πότε;
Γιατί;

Και δεν τα έχω καλά με τα αναπάντητα ερωτήματα.
Μα, αλήθεια, δεν ξέρω να απαντήσω.
Μόνο σε κοιτάζω.
Ξανά και ξανά.
Και ψάχνω αυτόν που κινεί τα νήματα.
Αυτόν που κάνει τη σύμπτωση σημάδι.

Πάλη.
Πάλι.
Παιχνίδι.
Κάποιος άλλος μας κινεί.
Ξένα χέρια.
Παιχνίδι.
Με ήρωες εμάς.
Πάλη.
Αντέχω;
Πόσο;
Πότε σπάω;
Πότε οι λέξεις μου βγαίνουν;
Πόσο καιρό αντέχουν συσσωρευμένες;
Πόσα «εσύ» θέλουν να χτυπήσουν;
Πόσα «εσύ» θέλουν να στολίσουν;
Αντέχω;
Πώς;

Συνωμοσία.
Λογική και συναίσθημα τα βρίσκουν.
Μόνα τους.
Λες και δεν υπάρχω.
Λες και είμαστε τρεις σε ένα σώμα.
Τα δυο τους κι εγώ.
Εκείνα πομποί, εγώ δέκτης.
Μια ηλίθια ηρεμία που μετατρέπεται σε μια ακόμα πιο ηλίθια τρικυμία.
Κι εγώ αγκαλιά με την χάρτινη βαρκούλα.
Ο άνεμος εσύ.
Φύσα.
Φύσα να δούμε…
Θα σε φτάσω;
Θα σε πιάσω;
Θα σε βρω;

Και οι λέξεις μου φτωχαίνουν.
Συνεχώς μου κρύβονται.
Σχεδόν δεν υπάρχουν.
«Εμείς».
«Άλλοι εμείς».
Μπερδεύομαι.
Μπερδεύονται τα πρόσωπα.
Μπερδεύονται και τα τραγούδια.
Άλλα πρόσωπα.
Άλλα τραγούδια.
Ίδια τραγούδια.
Άλλοι «εμείς».

Με ψάχνω στους στίχους.
Με βρίσκω μισή σε κάτι λέξεις.
Σε κάτι νότες.
Σε κάτι επιθυμίες.
Με βρίσκω σχεδόν ολόκληρη στις στιγμές.
Σε όλες τις στιγμές.

Παιχνίδι.
Λαβύρινθος.

Και χάνομαι.
Μαζί σου.
Τυχαία…
Μα δε μ’ αρέσει η λέξη «τύχη».
Δεν είναι σαφής.
Ούτε εσύ.
Ούτε εγώ.
Ούτε οι λέξεις μου.





BREATHE AGAIN

Breathe with me
Die for me
I believe in love at last
I believe in a dream for us

Cover me
Fight for me
It’s so easy to walk away
It’s so easy
But I wanna stay

I saw your pain
I felt your pain
coming down
Like a hurricane
Crawling in
like a serpent in flames

But I knew you would light the stars
From the moment you closed your eyes
Over those emerald fields
Over the impossible colours I see

Comfort me
Change for me
All alone
In your shadow I ‘ve walked
All alone
In my songs for you I ‘m locked

Drink with me
Cry for me
It’s the cold I can’t bear to feel
It’s the cold that’s so cruel and so real

I saw your pain
I felt your pain
coming down
Like a hurricane
Crawling in
like a serpent in flames

But I knew you would light the stars
From the moment you closed your eyes
Over those emerald fields
Over the impossible colours I see

Breathe again
Feel again
Why can’t you hear me now
Why can’t you hear me...


ΑTHENA ANDREADIS

(αν)-ΕΠΑΡΚΕΙΑ

Μόνος - μόνη - μόνο.
Σ’ ένα δωμάτιο…
Πόρτες κλειστές.
Ένας-ένας έφυγε και στο τέλος έκλεισε η πόρτα.
Έκλεισε και το φως.

Σκοτάδι.
Μια μουσική να παίζει…
Ξαπλώνεις.
Κοιτάς το ταβάνι.
Σκοτάδι.

Σκοτάδι που συνηθίζεται και μετά αχνοφαίνονται τα πάντα.
Σκιές.
Σκιές ανθρώπων που κάποτε είχαν σάρκα και οστά.
Είχαν σάρκα και οστά;

Ανάβεις τσιγάρο.
Φως.
Για λίγο.
Μία πορτοκαλί καύτρα δίνει λίγο φως.
Πορτοκαλί.
Σαν τα φανάρια.
Περνάς και ό,τι γίνει ή στέκεσαι μέχρι να ανάψει κόκκινο;
Σταματάς;;;
Περνάς...

Και το τσιγάρο καίγεται.
Στάχτη.
Στάχτη κάθε παρελθόν.
Δεν έχει γιατί.
Γιατί έτσι.
Είναι όμορφο το να μην μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω.
Σου δίνεται η ευκαιρία να προχωράς.
Αν στέκεσαι, δική σου η ευθύνη.
Και πίσω να κοιτάξεις, δεν βλέπεις τίποτα.
Μόνο στάχτη.
Πίσω στάχτη, μπροστά χρώματα.
Πού επιλέγεις να κοιτάξεις;

Το τσιγάρο τελειώνει.
Χάνεται το «φωτάκι».
Μόνος στο δωμάτιο.
Μπορείς ποτέ να είσαι μόνος όταν έχεις τόσες σκέψεις στο κεφάλι σου;
Μόνος.
Μόνος.
Μόνος.
Ηχεί κάπως…ευχάριστα.
Κάπως ανακουφιστικά.
Κανείς δεν θα σε μάθει.
Κανείς δεν θα διαβάσει τις σκέψεις σου.
Μοιράζεσαι πάντα «τόσο…όσο».
«Τόσο…όσο» μπορεί ο καθένας να καταλάβει.
Τα υπόλοιπα μέσα σου.
Κάποια, ίσως, στις λέξεις σου.
Μόνα.
Μόνος.

Όρια.
Όρια που έθεσες.
Στον εαυτό σου,
στις σχέσεις σου με τους άλλους.
Όταν μπαίνουν όρια κάτι χάνεται στις σχέσεις σου με τους άλλους..
Όταν δεν μπαίνουν όρια πάλι κάτι χάνεται.

Κάποιοι δεν μπόρεσαν να σε κερδίσουν.
Κάποιοι δεν άντεξαν.
Σε κάποιους δεν έδωσες την ευκαιρία.
Κάποιοι την έχασαν.
Κι έγιναν σκιές.
Κι έγιναν «τόσο…όσο»…

Μόνος..
Με ένα σωρό σκέψεις να μάχονται μεταξύ τους.
Με ένα σωρό λέξεις που δε γράφονται.
Γίνονται αυτόματα μουσική.
Σ’ένα σκοτεινό δωμάτιο.
Κοιτάς το ταβάνι.
Και δίπλα σου σκιές.
«…αυτοί που δεν μπόρεσαν, αυτοί που δεν θέλησαν…»
Χαμογελάς.
Χαμογελάς στις σκιές.
Χαμογελάς γιατί δεν θέλησαν.

Είσαι μόνος και χαμογελάς.
Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις χρώματα.
Καμία λέξη δεν βγαίνει από στόμα σου.
Εσύ, ο εαυτός σου κι ένα χαμόγελο.

Ανοίγει η πόρτα.
Μπαίνουν όλοι αυτοί που πριν την έκλεισαν για να σε αφήσουν μόνο.
Οι άνθρωποί σου.
Ανάβουν τα φώτα.
Στο ίδιο δωμάτιο.
Φως.
Και γύρω όλοι..
Κι είσαι μόνος.
Και παραμένεις μόνος.
Και χαμογελάς…
Σ’ αυτούς που…και σ’ αυτούς που δεν…
Σ’ αγκαλιάζουν.
Αυτοί που…κι αυτοί που δεν…
Χαμογελάς.
…γιατί είσαι μόνος…
Γιατί συνωμοτείς με τον εαυτό σου…
Γιατί το δωμάτιο είναι η ίδια η ζωή σου…
Τη μία έχει φως, την άλλη όχι.
Τη μία υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, την άλλη περνάς τις ώρες σου μόνος.
Κι όμως είσαι πάντα μόνος…
…μα πάντα μοναδικός- μοναδική-μοναδικό…

αν-ΕΠΑΡΚΕΙΑ

Ξαπλωμένος στην πλαγιά

στα χορτάρια τα ξανθά

μια θλιβερή χαρά
στην καρδιά μου έχει η ζωή
και στον ουρανό ψηλά
χίλια ερωτηματικά

Σαν στρατιώτες νεκροί
όλοι οι πόλεμοι αυτοί
όλοι οι ρόδινοι ανθοί

θα χαθούν σαν πουλιά
σε μια πέτρινη ερημιά
Και θα μείνω μοναχός
στη χρυσή λοφοσειρά

Θα γυρίσω στο νου
όταν θα 'χουν γκρεμιστεί
όσα φτιάξαμε μαζί
μία κόκκινη αυγή
Πόσο αδύναμη είν' η γη
πότε θα ελευθερωθεί

Η πικρή ομορφιά
μες σε πέλαγα βαθιά
Ναι θα μείνω μοναχός
στη χρυσή λοφοσειρά

Ξεθωριάζει η γραφή
κι οι ασφόδελοι εκεί
τα ονόματα φιλούν
και οι άγγελοι ξυπνούν
στη χρονιά που θα 'ρθει
μια νιότη άγουρη

Σημαδεύει μπροστά
Είχα τόσα ιδανικά
και θα μείνω μοναχός
στη χρυσή λοφοσειρά

Κωνσταντίνος Βήτα

Post Love...

Δεν ξέρω τι σημαίνει για ‘σένα ευτυχία.
Δεν ξέρω πώς την ορίζεις.
Δεν ξέρω ποιες λέξεις διαλέγεις για να την περιγράψεις.

Δεν βρίσκω ποτέ τις κατάλληλες λέξεις.
Δεν ξέρω καν αν υπάρχουν.
Δεν νομίζω ότι περιγράφονται όλα.
Οι λέξεις, όπως κι εσύ, όπως κι εγώ, δίνουν τον αγώνα τους.

Ευτυχισμένες στιγμές.
Η ευτυχία είναι αυτές οι στιγμές.
Αλλά όχι, δεν ξέρω να στις περιγράψω.
Θα ήθελα να μπορούσα να σε κάνω να βουτήξεις στην ψυχή μου.
Αλλά δεν μπορώ.
Εκείνες τις στιγμές η ψυχή πετάει.
Γίνεται ακόμα πιο άπιαστη.

Μπορείς απλώς να με δεις.
Μπορείς να δεις τον τρόπο που χαμογελώ.
Μπορείς να με ακούσεις να το μοιράζομαι.
Μπορείς και να σωπάσεις.
Είναι ωραίο να μοιράζεσαι χαμόγελα.
Ακόμα και σιωπηλά.
Οι λέξεις, όπως βλέπεις, δεν είναι το αποκλειστικό «όργανο» για να μοιραστείς.

Πολλές ευτυχισμένες στιγμές τις τελευταίες μέρες.
Νιώθω ένα χέρι να μου σκουντάει τον ώμο και να μου λέει: «βλέπεις;»
Βλέπω.
Και ακόμα καλύτερα: Ζω.
Δεν μπορώ όμως να μοιραστώ.
Τουλάχιστον, όχι στο βαθμό που θα ‘θελα.

Αγαπημένοι άνθρωποι.
Όνειρα πραγματοποιημένα του παρελθόντος που έρχονται να υπενθυμίσουν πώς η ευχή μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Η όποια ευχή.
Κι ας μην μπορεί να κατανοηθεί απόλυτα απ’ όλους.
Αυτό που νιώθεις μέσα σου δεν μπορεί να αλλάξει.

Αγαπημένοι άνθρωποι.
Ένας κύκλος γύρω μου.
Κι εγώ κύκλο γύρω από τον εαυτό μου.
Και μετά βουτιά.
Μέσα μου.
Αφήνομαι.
Χαίρομαι.
Πιστεύω.
Ζω.

Κι εσύ λίγο πιο δίπλα…..

Ένα άλλο "εσύ"...

Σημάδια...
Κι άλλα σημάδια...
Κάποιος το θέλησε.
Ένα παιχνίδι είναι.
Ένα παιχνίδι είμαστε.
Ένα απ’ τα πολλά.
Σε κοιτάζω...

…Χρώματα.
Κερνάς χρώματα…
Κι αφού «κάποιος» το θέλησε, διαλέγω ένα και το κρατώ για ‘μένα.
Το κρατώ σφιχτά στα χέρια μου.
Μια ακόμα περιουσία…
Και μια ακόμα παρουσία…
Κι ένα ακόμα χαμόγελο…
Κι ένας ακόμα άνθρωπός…

«Θα χάσω είχα πει, μα κερδίζω………..»


(τραγούδι: post love- Νατάσσα Μποφίλιου και Ρίτα Αντωνοπούλου από τη live εκπομπή του Χρήστου Παπαμιχάλη (Μελωδία fm 99,2) στο studio Sierra. Μία από τις ομορφότερες στιγμές των τελευταίων ημερών...Αυτό που ζήσαμε την Τετάρτη το βράδυ δεν μπορεί να αποτυπωθεί στο βίντεο..(όχι μόνο γιατί το κινητό μου έχει κακή ανάλυση και ήχο...!)


POST LOVE

Αν είμαστε έτσι καλά μ’ αυτή την αγάπη
Που πότε σωπαίνει και πότε μιλά...

Μπορούμε να μπούμε σε πλοία και τρένα
Να δούμε πολλά ή κανένα...

Αν είμαστε έτσι γεροί και νοιώθουμε ωραία
Που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί....

Υπάρχει ένας χρόνος στ’ αλήθεια μεγάλος
Να ζει για τον ένα ο άλλος
Να ζει για τον ένα ο άλλος...

Αν είμαστε έτσι ζεστά και κάνουμε αστεία
Στη μέση του δρόμου στον κόσμο μπροστά.

Δε ξέρω τι άλλο μπορούσα να ελπίζω
Θα χάσω είχα πει μα κερδίζω...

Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου
Μουσική: Ν. Αντύπας

"ΘΑ ΠΑΩ ΟΤΑΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ..."

«-οι λέξεις αρκούν ως ένα σημείο-
έπειτα χρειάζεται μουσική…»
(*Χανίφ Κιουρέισι,"Κάτι έχω να σας πω")

"Λοιπόν λυπάμαι,
Αλλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ
Αν θέλεις ΕΛΑ
Είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις
Αν ΠΡΟΧΩΡΑΣ ή αν ΓΥΡΙΖΕΙΣ…


_________


Εγώ ΘΑ ΠΑΩ
Παίρνω ανάσα
ΒΟΥΤΑΩ
Φτάνω στον ΠΑΤΟ
Δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ΑΝΕΒΑΙΝΩ,
Τώρα το καταλαβαίνω
ΞΑΝΑΝΑΣΑΙΝΩ
Και τώρα ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ
Περνάς τ’ ΑΓΚΑΘΙΑ
Περνάς τ’αγκάθια
Μονάχα για την ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ…


__________


Ένα μαχαίρι
κρατάει το αόρατο χέρι
και κάθε μέρα
σου λέει την ίδια φοβέρα:
"θα το ΠΑΛΕΨΕΙΣ
ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
όπως τα βρήκες
και ΜΗ ΜΕΤΡΑΣ πόσες ΝΙΚΕΣ
γιατί στ' αγκάθια...
γιατί στ' αγκαθια
ΜΕΤΡΑΕΙ ΜΟΝΟ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ...



__________



"Βλέπω το μέλλον
των κερδισμένων κυπέλλων
και λέω ΟΧΙ
τέρμα οι μεγάλοι μου ΣΤΟΧΟΙ
γιατί είναι ΤΥΧΗ
αν τελικά θα ΠΕΤΥΧΕΙ
και ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ
που πάω μ' όποια σου μοιάζει
καμιά εμπάθεια
καμιά εμπάθεια
γι'αυτούς που κάνουν ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ...

_______



ΔΕΝ τους ζηλεύω
μ'αρέσει απλώς να χαζεύω
τί έχουν οι ΑΛΛΟΙ
μες στο ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ κεφάλι
σε τί ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ
ΟΛΟΙ μπορούν να στη φερουν
μ'αυτά τα ΧΑΔΙΑ
που αφήνουν βαθιά ΣΗΜΑΔΙΑ
...μη σταματήσεις
ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ
ειν'η καλή σου ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ...

_________

Μα ποιά ΖΩΗ σου;
Θα πάρεις κάτι ΜΑΖΙ ΣΟΥ;
πόσα θα ΜΕΙΝΟΥΝ
ΚΙ ΑΝ ΟΣΑ ΘΕΛΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΝΟΥΝ
ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΛΛΑ...
ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ Η ΣΚΑΛΑ...




__________



ΔΕΝ πάω ΠΑΣΟ




κι αν όλα είναι να τα ΧΑΣΩ






καμιά ΕΥΘΥΝΗ
ΠΟΤΕ μη σώσει και ΓΙΝΕΙ
εγώ ομορφιά μου
τ' ΑΓΑΠΑΩ τα ΚΑΡΦΙΑ μου



και ΔΕΝ ΚΩΛΩΝΩ
στον πρώτο δυνατό ΠΟΝΟ
και πες στο ΧΑΡΟ...
και πες στο χάρο...
ΘΑ ΠΑΩ ΟΤΑΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ...
και πες στο χαρο
θα παω οταν γουσταρω...
Ναι, και πες στον χάρο
θα πάω ΕΓΩ οταν γουστάρω....»

(Ορέστης Ντάντος)
---------

Ξέρεις πόσο ανακουφιστικό είναι το «όχι, τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι»;
Όσο και το «δεν πάω πάσο…»

"Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ..."

«Φεύγει το πλοίο και μας χαιρετά…»
…
Κι αλήθεια σου λέω, θα ήθελα αφάνταστα να μπω σε ένα πλοίο και να φύγω…
Περίεργη περίοδος…
Στόχοι, στόχοι, στόχοι, στόχοι…
Και ξέρεις πόσο τους αγαπώ…
Ξέρεις όμως πόσο με κούρασαν;;;
Νιώθω βαρύ το μυαλό μου πια.
Κουράστηκε…

Βαρέθηκα να μιλάω.
Βαρέθηκα και να ακούω.
Θέλω να μοιράζομαι σιωπές για λίγο.
Θέλω να αφήνομαι σε «ησυχίες».
Ίσως κι αυτό να είναι μέρος των «στόχων».
Ίσως να είναι δρόμος τους.

Αυτή η περίοδος δε σηκώνει λόγια.
Σηκώνει φορτία.
Περίεργα φορτία.
…
…

Κενό.
Ένα
Δύο
Τρια…
Πολλά κενά.
Πολλοί κενοί.
Πολύ κενοί…

Αναζητώ τα «κλειδιά» στις λέξεις.
Τι μου φταίει και γιατί
Μάλλον έχω κουραστει.
Από ανθρωπους και στοχους.

Αναρωτιέμαι…
Μας ξέρει κανείς;
Μας ακούει κανείς;
Όποιος ρωτάει «τί κάνεις» περιμένει πραγματικά να ακούσει κάποια απρόβλεπτη απάντηση και όχι το κλασικό «καλά»;
Κι αν του πεις κάτι άλλο θα το ακούσει;

Έχεις αντιληφθεί πώς έχουμε γίνει;
Έχεις αντιληφθεί πως ο καθένας είναι κλεισμένος στο «καβούκι» του;
Λέει τα δικά του..
Ακούει τα δικά του..
Βλέπει τον άλλον καχύποπτα.
Όταν βλέπει.
Όλοι προσπαθούν να κρατήσουν αλώβητο τον εαυτό τους.
Μην πληγώσουν το «εγώ» τους,
μην ξεβολευτούν.
Και κατά τα τ’ άλλα «απαιτήσεις».
«Έπρεπε να με έχεις σκεφτεί», «έπρεπε να με υπολογίσεις», «έπρεπε να έχεις λειτουργήσει έτσι»…
Ρε δεν θέλω να πρεπει».
Θέλω να θέλω γαμώτο.
Θέλω να είμαι ελεύθερη να θέλω και άλλο τόσο ελεύθερη να αγαπάω τα «θέλω» μου.
Και το μόνο που πρέπει να είναι να σεβάστεις την ελευθερία μου.
Τη δική μου, τη δική σου, του άλλου.

Έχω δικαίωμα να «ταξιδεύω» κι αν δεν μπορείς να αγγίξεις τα ταξίδια μου, να τα αφουγκραστείς, τουλάχιστον μην τα κρίνεις.
Έχω δικαίωμα να έχω προσωπικότητα που να μη μοιάζει και να μη θέλει να μοιάσει σε ‘σένα ή στον άλλον, κι αν δεν σ’αρεσει, τουλάχιστον μην την προσβάλλεις.
Έχεις δικαίωμα να πεις τη γνώμη σου, μπορείς όμως να σεβαστείς τη δική μου;

Μα είναι τόσο απλά όλα.
Γιατί δεν μπορούμε να τα δούμε;
Και γιατί όσοι μπορούμε να τα δούμε αρκούμαστε απλώς στο να «φιλοσοφούμε» και όχι στο να τα πράττουμε;
Γιατί δε μοιραζόμαστε;
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε, αλλά δε μοιραζόμαστε στ’αλήθεια.
Λες κι αν μάθεις τα μυστικά μου κάτι θα αλλάξει.
Λες κι αν σου κρύψω κάτι, θα κερδίσω.
«Λες και τα μυστικά τα κρατούσα κρυφά για να μείνουν κρυμμένα».

Νιώθουμε κάτι και φοβόμαστε.
Θέλουμε να μιλήσουμε και φοβόμαστε.
Πολύ φοβόμαστε.
Γιατί όμως;
Τι έχει σημασία τελικά:
να βγάζεις τη θηλιά απ’το λαιμό σου ή να την κρατάς και να γίνεσαι αυτόχειρας;

Ποιος μας δημιουργεί φοβο;
Ποιος άλλος εκτός από το μυαλό μας;
Μόνοι μας δεν πνιγόμαστε;
Μόνοι μας δεν καταπιεζόμαστε;
Εμείς δεν ακολουθούμε τους φόβους μας;
Ε, εμείς φταίμε.
Κι αν μας φοβίζουν οι άλλοι και πάλι εμείς φταίμε που τους ακούμε.

Τις προηγούμενες μέρες ασφυκτιούσα..
Από λόγια και πράξεις.
Από στόχους που με κούρασαν, αλλά τελικά τους αγαπάω.
Από σκέψεις του κουρασμένου μου μυαλού.
Μα νομίζω ότι τελικά τη δύναμη, την όποια δύναμη, μπορούμε να τη βρούμε.
Αρκεί να απογυμνωθούμε από τα «εμπόδια»-πλαστά και μη-που μας θολώνουν το δρόμο.

«Δεν πάω πάσο…»

«Καλύτερη η πορεία από τον προορισμό…!»

Καλή μας πορεία, λοιπόν!


Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Φεύγει το πλοίο και μας χαιρετά
κλείνει το μάτι του και χαμογελά
αλλάξαν λέει τα σημεία της γης
κι ο χρόνος τώρα είναι πια συμπαγής

Ίδια η θάλασσα χωρίς μια σκιά
λες και έχει πάψει πια του κόσμου η καρδιά
λευκό μαντήλι, ματωμένη σιωπή
στην νηνεμιά μια γυμνή αστραπή

Πάει χαμένο σε σπονδή το κρασί
ποιος φεύγει το καράβι ή το νησί;
έχω γεράσει και δεν βλέπω από ‘δω
ποια είναι η Πηνελόπη, ποια η Καλυψώ

Είχα δει καπνό μα πού έχει κρυφτεί;
γλυκιά πατρίδα είσαι γλυκιά φυλακή
βρήκα μονάχος μου για μένα χρησμό
καλύτερη η πορεία από τον προορισμό

Τέλειωσε η μπόρα και βγήκες στεγνός
κλειστός λόγω έργων ο παράδεισος
ένα κορμί δίχως γη κι ουρανό
τα χρόνια κυλήσανε σαν το νερό

Και να που Όμηρε το βλέπεις κι εσύ
δεν φαίνεται στον χάρτη αυτό το νησί
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Και να που Όμηρε το βλέπω κι εγώ
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Φοίβος Δεληβοριάς
Στίχοι-μουσική: Ρόδο του ανέμου

"Παιδί..."

"Ξυπνάς και γίνεται η ζωή απ’ την αρχή

ξυπνάς και γίνομαι παιδί

Στο μικρό σου χέρι μια π ε τ α λ ο ύ δ α οι αιώνες....




Οι κύβοι πέφτουν και γελάς που σε κοιτώ

χ ρ ώ μ α τ α γύρω σου παντού

Φεγγοβολάς κι ανθίζεις

Άξιζε να ζήσω να σε δω..."

(Αλκίνοος Ιωαννίδης)


...Στο νεογέννητο ανιψάκι μου,
τον μικρό μου πρίγκιπα...

"Σ' έχω τόσο ονειρευτεί..."

Απόψε θα παίξουμε.
Είσαι έτοιμος;
Θα θυμηθούμε.
Βρήκα την τράπουλα.
Θα μοιράσουμε τα παλιά μας χαρτιά και θα παίξουμε.

Μη με παρατηρείς.
Δεν ξέρω αν θα με γνωρίσεις.
Με γνώρισες ποτέ;
Μην απαντάς.
Η σιωπή σου είναι πιο γοητευτική τελικά.
Δεν ξέρεις να παίζεις με τις λέξεις, κι ας τις σπούδασες.
Σου λείπει η φαντασία.
Κι ας είσαι παιδί.
Αλήθεια, είσαι τόσο αφελής ή το παίζεις;
Σου είπα ποτέ ότι δεν αντέχω την αφέλεια;
Σου είπα ποτέ κάτι;
Δεν θυμάμαι.

Κοίτα με.
Με βλέπεις;
Με ακούς;
Ή μήπως βιτρίνα και τα αισθητήριά σου;
Είδες ποτέ λίγο πιο μέσα;
Άκουσες κατι που δεν ειπώθηκε ποτέ;
Μα πώς θέλεις να συνεννοηθούμε;
Με χαζολέξεις;

Έλα, μη φεύγεις.
Απόψε λέμε αλήθειες.
Μεγάλωσες από τότε;
Ή ασχολείσαι ακόμη με τα παιχνίδια σου;
Ψάχνεις ακόμα ήρωες;
Εγώ αναρωτιέμαι αν υπάρχουν.
Κι ας προσπάθησα κάποτε να σε κάνω δικό μου ήρωα.
Ναι, για ‘σένα λέω.
Σε έπλασα και σε έκανα ήρωά μου πριν από χρόνια.
Σε «έφτιαξα» με υπερφυσικές δυνάμεις.
Έβλεπες χωρίς να βλέπεις.
Άκουγες χωρίς να ακούς.
Καταλάβαινες χωρίς να καταλαβαίνεις.
Αγαπούσες χωρίς να αγαπάς.
Πλασμένος ιδανικά.
Και με ιδανικά που μόνο ως έννοιες γνωρίζεις.
Ναι, εσύ.

Δεν έχει νόημα να με κοιτάς.
Ναι ίσως τελικά να μεγάλωσα πολύ.
Ναι, μου μοιάζω και λίγο.
Θες να σου πω;
Έχω κρατήσει το εφηβικό πάθος, μα έφηβη δεν είμαι.
Εσύ όμως είσαι ακόμη παιδί.
Πάντα ήσουν.
Ξέρεις, από αυτά τα παιδάκια που θέλουν να είναι το επίκεντρο.
Που τα κάνουν όλα δυνατά για να τραβούν την προσοχή.
Που λένε ψέματα να τα θαυμάσουν.
Τι νόμιζες, δεν καταλάβαινα;
Μην κοιτάς που δεν τα πολυθυμάμαι πια.
Ναι, εντάξει δεν ήμουν και πολύ έφηβη.
Τουλάχιστον όχι σε ό,τι είχε σχέση με ‘σένα.
Με μπέρδευες.
Παιδί σε αντρικό σώμα.
Κι εγώ έφηβη που προσπαθούσε να φαίνεται γυναίκα για να αντισταθμίσει την ηλικιακή διαφορά.
Μα, έτσι η διαφορά μεγάλωνε κι άλλο..
Γιατί εγώ γινόμουν γυναίκα αλλά εσύ παρέμενες παιδί.
Γιατί τα «είναι» μας τελικά είχαν μεγαλύτερη απόσταση από τα «φαίνεσθαί» μας.
Ναι, σου λέω, το ήξερα κατά βάθος, αλλά ως έφηβη ήθελα να πάω κόντρα στο «κατεστημένο».
Να αποδείξω στους άλλους ότι έχουν άδικο και να μείνω εγώ εγκλωβισμένη στο δίκιο τους.
Έχεις εγκλωβιστεί ποτέ;

Θα σε κοιτάω όσο θέλω.
Μη γυρνάς το πρόσωπό σου.
Αρχίζουν να φαίνονται τα χρόνια σου.
Όχι, μη το παίρνεις κατάκαρδα, θα έχεις πάντα «θαυμάστριες».
Θα σε πλάθουν πάντα τα κοριτσάκια.
Μα θα σε ξεχνούν μετά.
Δεν το έχεις καταλάβει ακόμα;
Αυτή είναι η πορεία…
Ο πάντα προσωρινός θαυμασμός.
Η μετέπειτα ξεφτίλα.
Έτσι είναι.
Όλοι μεγαλώνουν εκτός από ‘σένα.
Όλοι μεγαλώνοντας καταλαβαίνουν εκτός από ‘σένα.

Έλα, μην φεύγεις.
Πού ξέρεις, ίσως κι εγώ να ζήλευα την παιδικότητα σου.
Ίσως κι εσύ να ζήλευες το πάθος και το πείσμα μου.
Όχι, εμείς δεν θα ξανασυναντηθούμε.
Δεν συχνάζω σε παιδικές χαρές.
Προσπαθώ αυτές τις χαρές να τις κάνω μέρος της ζωής μου.
Ναι, ξέρω, δεν ήσουν πάντα χαρούμενος.
Μα συχνάζεις στην παιδική χαρά προσπαθώντας να βρεις μια «πρόσκαιρη» χαρά.
Όχι, εμένα δεν μου αρέσουν τα πρόσκαιρα.
Προτιμώ να βρίσκω αιτίες που μου ανοίγουν δρόμους, προτιμώ να εκμεταλλεύομαι αφορμές.
Και τα δύο όμως κρύβουν κάποια «συνέχεια», δεν είναι πρόσκαιρα.

Εμείς απέχουμε.
Πάντα απείχαμε.
Το χάσμα δεν ήταν δυνατό να καλυφθεί.
Και κανένα εφηβικό πείσμα και πάθος δεν μπόρεσε να το γεφυρώσει.
Άσε που με τα χρόνια μειώθηκε η θέληση.
Μέχρι που πέθανε.

Δεν σε κατηγορώ.
Όχι δεν σε κρίνω.
Σε παρατηρώ.
Απόψε παίζω με τα παλιά.

Και απόψε τελικά δεν παίζω μαζί σου.
Σε έφτιαξα και σε χάλασα.
Απόψε παίζω μόνο με τον καθρέφτη μου.


Σ'ΕΧΩ ΤΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ...

Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που δεν ξέρω πια
αν είσαι αληθινή ή μέσα στ’ όνειρο ζεις μονάχα
εσύ στο δρόμο μου, μυστικός ορίζοντας
ήλιος στα μάτια μου, τα μάτια μου κλείνοντας
όνειρο γίνομαι κι εγώ...

γίνεται η θάλασσα βροχή
ποτάμι η βροχή ξανά
που πλημμυρίζοντας τη γη
μας παρασέρνει μακριά
κι όλη η ζωή μας θα χαθεί
σαν κύμα στον ωκεανό
σαν μια βάρκα από χαρτί
σαν πολιτεία στο βυθό

Σ’ έχω τόσο ερωτευτεί που θεέ μου πια ξέχασα
αν σε γνώρισα ποτέ ή στο μυαλό μου σ’ έπλασα
πρόσωπα αδιάκοπα, μπροστά μου περνούν
μα μες στη σκέψη μου οι εικόνες σου γυρνούν
όνειρο γίνομαι κι εγώ...

γίνεται η θάλασσα βροχή
ποτάμι η βροχή ξανά
που πλημμυρίζοντας τη γη
μας παρασέρνει μακριά
κι όλη η ζωή μας θα χαθεί
σαν κύμα στον ωκεανό
σαν μια βάρκα από χαρτί
σαν πολιτεία στο βυθό

Μανώλης Φάμελος

"BREATHLESS..."

Πνοές…
Πνοές στο δρόμο μου.
Περπατώ και τις νιώθω τριγύρω μου.
Αιωρούνται…
Πνοές τελευταίες…
Τις νιωθω…
Τις μαζεύω.
Δεν τους αξίζει να είναι μετέωρες.
Κάποιοι δεν τις άντεξαν, τις έδιωξαν.
Εξέπνευσαν έτσι κάτι που τους βασάνιζε.
Πιστεύοντας ότι εκπνέοντας τελειώνουν όλα.
Ιστορίες, λάθη, συναισθήματα…

Τις κρατώ στα χέρια μου…
Τις αφουγκράζομαι.
Τις καταπίνω.
Ξέρω πως όλο και κάποιος θα τις χρειαστεί.
Για παρηγοριά.
Για κατανόηση.
Έχουμε ανάγκη από κατανόηση.
Από χάδια στο κεφάλι.
Από μάτια που βλέπουν καθαρά.
Από αυτιά που ακούν.
Από πνοές που σε ανεβάζουν ένα σκαλάκι.
Σε σκουντάνε στον ώμο λέγοντάς σου: «είμαι κι εγώ εδώ, σε νιώθω, σε καταλαβαίνω».

Πόσοι δεν έχουμε βρεθεί σε αδιέξοδο;
Μετά το ξεχάσαμε;
Μας ξεχάσαμε;
Εμείς ήμασταν.
Εμείς.
Ένα «εγω» παλιότερο.

Έχω ξεχάσει.
Μα δεν με έχω ξεχάσει.
Εχω ξεχασει τα γεγονότα.
Αλλα δεν εχω ξεχασει εμενα μέσα σε αυτά.
Ξέρω ότι βγήκα από τους «λαβυρίνθους» που χανόμουν.
Μα θυμάμαι ακόμα το δρόμο...
Τις «στρατηγικές» για την έξοδο…

Και διατηρώ ακόμα τις πνοές.
Και τις χαρίζω.
Και ξεκλειδώνω άλλες.
Και πνοές άλλων.

Πνοές που σου δίνουν χρόνο.
Χρόνο να καταλάβεις πως εκπνέοντας δεν διαγράφεις.
Μειώνεις τον χρόνο που σου παρέχεται για να συνειδητοποιήσεις.
Όταν συνειδητοποιήσεις και αποδεχτείς αρχίζεις να μαζεύεις κι εσύ πνοές.

Κι όταν τις μοιράζεσαι, χαμογελάς.

Όταν μοιράζεσαι αυτά που κάποτε δεν μπορούσες να αποδεχτείς.
Τα δέχεσαι ως περιουσία σου.
Χρυσός.
Χρυσός το να μοιράζεσαι.
Χρυσός και το να δίνεις πνοές.
Να δίνεις το χέρι σου στον άλλον.
Στον όποιον…
Σε όποιον θέλει να μιλήσει.
Σε όποιον θέλει να ακούσει ότι τον καταλαβαίνουν.

Διαφορετικές όλες οι ιστορίες…
Διαφορετικοί οι άνθρωποι…
Μα τόσο κοντά οι καρδιές…
Τόσο όμοια τα συναισθήματα…

Nα χαμογελάς…
Να καταλαβαίνεις…
Να δίνεις…
Να μη στερεις…
Ουτε απ’τον εαυτό σου, ούτε απ’τους άλλους…

Όταν μοιράζεσαι χαμογελάς…
Κι όταν χαμογελάς, μοιράζεις..
Και μοιράζεσαι…

...
...
...
Υ.Γ "...Your voice is echoing again..."


BREATHLESS

I'm hunting shadows in the dark
And steaming jungles of the world,
Either to kill or to be killed,
By creatures never named or heard,

I'm lifting wishes to the stars,
The gleaming satellites of time,
Orbiting circles overhead
To futures when your love is mine,

But you were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door
it feels just like you took the air out of the room with you,

Your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind,
And I've been dreaming of revenge,
To make you love me more than even you can try,

All words converge to where you are,
If I follow I will surely find
The horse is gone,
the fire's still warm
You've moved on a hour before,
You like to keep me just one step behind,

You were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Breathless, Breathless, Breathless, Breathless,

Yeah, you were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,
Restless when it's gone,
Breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,
Breathless, Breathless, Breathless, Breathless.

Dan Wilson

"ΑΕΡΙΚΟ..."

Aερικό είσαι…
Αερικά είμαστε…
Κι όσοι δεν είμαστε θα γίνουμε.

Θα ζήσουμε στα παραμύθια.
Στα παραμύθια του μυαλού.
Θα βλέπουμε με κλειστά τα μάτια.
Θα βλέπουμε καλύτερα απ’όλους.
Θα ζούμε στα πιο όμορφα σκοτάδια.
Εκεί που είσαι «μονάχος και όχι μόνος»

Θα γελάμε δυνατά.
Θα μιλάμε χωρίς να φοβόμαστε.
Δεν θα υπάρχει φόβος.
Μόνο ρίσκο.
Μόνο χαμόγελα.
Και πόνος, κι αυτός θα υπάρχει.
Άλλωστε πώς θα μάθουμε να εκτιμούμε τη χαρά;


Θα αφεθώ στα πάθη μου, σου λέω.
Δεν φοβάμαι.
Θα ζήσω τα «λάθη» μου…
Και μακάρι να ζούσαμε και τα «σωστά» με το ίδιο πάθος που ζούμε και τα «λάθη».
Όταν γελάω δεν θα κλαίω μέσα μου.
Το αντίθετο.
Όταν κλαίω θα γελάω μέσα μου.
Θα γελάω πρώτα με τον εαυτό μου.
Μετά με τους άλλους.
Τους συμβιβασμένους.

Και τα κίνητρα μου, μαζί μου θα ‘ναι πάντα.
Αφού στο έχω πει, δεν μπορώ να ζήσω δίχως αυτά.

Και η έμπνευση.
Η κάθε έμπνευση.
Η Ελένη λέει ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι θέμα έμπνευσης.
Άλλοι το μεταφράζουν ως «χημεία».
Προτιμώ όμως την έμπνευση.
Χωρίς εισαγωγικά.

Όσο για τους φόβους μου, δεν υπάρχουν.
Ο φόβος δε ζει.
Ο φόβος είναι σκέψη.
Πλαστό εμπόδιο.
Δικαιολογία.

Θυμάσαι πόσα έχω φοβηθεί;
Εγώ πάντως όχι.
Τα έχω ξεχάσει.
Ξεχνιέται ο φόβος.
Ακόμα και όταν αυτό που φοβάσαι γίνει πραγματικότητα, ξεχνάς το φόβο που είχες πριν και θυμάσαι μόνο το γεγονός της πραγματοποίησης.
Γι’αυτό σου λέω, άσε στην άκρη τους φόβους, δεν οδηγούν πουθενά.
Εμεις θα ζήσουμε στα παραμύθια…
…
…
…

Αερικά είμαστε.
Ζούμε.
Γελάμε,
κλαίμε,
χαιρόμαστε,
λυπούμαστε,
χορεύουμε,
τραγουδάμε,
μοιραζόμαστε…
Ζούμε.

Οπότε, άσε τα «θα».
Δεν θα ζήσουμε στα παραμύθια.
Ζούμε ήδη μέσα τους.
Βλέπουμε ήδη με κλειστά μάτια.
Και μη με ρωτήσεις πώς το κάνουμε αυτό:
«βλέπω με κλειστά μάτια» = νιώθω.
Εγω νιώθω, ψυχανεμίζομαι (που λέει κι η «νότα»)...
Κι έτσι βλέπω.
Εσύ;
Bλέπεις;


ΑΕΡΙΚΟ

Σβήνω απ' την άμμο όλα τα χνάρια
απόψε που σε κυνηγάνε,
ξέρεις δε φταίνε τα λιοντάρια,
αν μείνουν νηστικά πεινάνε...
Υποταγμένα σε κριτές,
υποκριτές και τους μοιραίους
κήρυκες που από ουρανούς
κι από άμβωνες ωραίους...

λένε πως σ' έφερε ως εδώ
μαύρο καράβι,μέγα πάθος
όμως το ξέρουν κατά βάθος...

Αερικό είσαι,αερικό...
Αερικό είσαι,αερικό...

Όσοι δε θέλουν να θυμούνται
πότε και που αντισταθήκαν,
ποια τείχη γκρέμισες και βγήκαν,
ποιες φυλακές να μη φοβούνται...
τώρα σε θέλουνε σκυφτό,
τώρα σε θέλουν νικημένο,
ανήμπορο κι υποταγμένο
για να ξεχνάνε αυτό που ήταν...

Θα 'ρθει μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα 'ρθει αυτό,μην το γυρέψεις
και θα σου πει...

Αερικό είσαι, αερικό...
Αερικό είσαι, αερικό...

Παύλος Παυλίδης

"ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ..."

Νομίζω ότι αυτο το τραγούδι με κέρδισε από το πρώτο άκουσμα.
Με ταρακούνησε.
Το ακούω ξανά και ξανά.
Προσπάθησα να καταλάβω γιατί με ταρακουνάει ένα τραγούδι που θεωρητικά οι στίχοι του δεν με εκφράζουν.
Δεν ακουμπουν τη ζωή μου, τουλαχιστον στην παρουσα φαση.
Κι όμως η ακρόασή του με αφήνει ακίνητη και αμίλητη.
Δεν το τραγουδάω, απλως το ακούω.
Με διαπερνάει και με χαστουκίζει.
Ήρεμα, πολύ ήρεμα.
Σαν να το κανει σε αργή κίνηση.
Σαν να μην καταλαβαινω τί γίνεται.
Και ταυτόχρονα με συγκινεί.
Με συγκινεί κάθε του αληθεια.
Τόσο απλά λόγια αλλά και τόσο ξεκάθαρα.

Ξέρεις τί πιστεύω τελικά;
Ότι αυτό το τραγούδι με αρπάζει απ΄τα μαλλιά και μου επιβάλλει "άθελα" του να αντικρύσω αυτό που αποκαλείται υποσυνείδητο.
Σκέψεις "κρυφές".
Σκέψεις που δε λέγονται.
Που πριν καν προλάβουν να "γίνουν" σκέψεις τις μαζεύεις και τις κρύβεις για να μην τις αφήσεις να σου "καταστρέψουν" την ηρεμία σου.

Και θες να σου πω σε ποιον στίχο κολλάω;
"Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια κάτι να μοιραστώ..."
Κι αν με ρωτήσεις αν έχω κάτι να μοιραστώ η πρώτη "αυθόρμητη" απαντηση θα είναι "ναι".
Επειδή όμως δεν είμαι αυθόρμητη θα κρατήσω τη δεύτερη σκέψη, αυτή που αναρωτιέται αν έχω αλήθεια κάτι να μοιραστώ και αν όντως μοιράζομαι.

Μπορω να μοιραστώ ένα σωρό ανούσια πραγματα, εκεί, ούτως ή άλλως, όλα τα αυτιά είναι ορθάνοιχτα.
Στα ουσιώδη τα αυτιά κλείνουν.
Μάζι και το στόμα μου.
Όχι, τα αυτιά μου δεν κλείνουν, έχω μάθει να ακούω, αλλά δεν ξέρω κατα πόσο με ακούν την κατάλληλη στιγμή.
Τη στιγμή που αποφασίζει το "μοιράζεσθαι" να πραγματωθεί.

"Και φοβάμαι, ναι φοβάμαι..."
Και οι φόβοι...
Να 'ξερες πόσοι φόβοι δεν έχουν μοιραστεί ποτέ...
Να ΄ξερες πόσοι φόβοι δεν έχουν σκοπό να μοιραστούν.
Όχι γιατί δεν υπαρχουν τα "αυτιά".
Οι πολύ κοντινοί μου άνθρωποι ξέρουν να ακουν.
Μα οι φόβοι μου δεν θέλουν χάδια...
Δεν θέλουν λόγια.
Ούτε παρηγοριές.


Ξερεις κάτι;
Μάλλον κουραστηκα.
Από τα πολλά λόγια...
Από τις ανούσιες πληροφορίες που εισβάλλουν στα αυτιά μου.
Από τα αυτιά που δεν ακούν.
Από τους κλειστόμυαλους ανθρώπους.
Από τις μετριότητες.
Από τους "ακαλλιέργητους" (;) συναισθηματικά ανθρωπους που φοβούνται να σκεφτούν.
Έχεις νιώσει ποτέ ότι με κάποιους ανθρώπους δεν έχεις να συζητήσεις απολύτως ΤΙΠΟΤΑ;
Σου "τρώνε" απλώς τον χρόνο σου.
Κι έχουν μια θέση "συνήθειας" στη ζωή σου.
Κατά διαστήματα τους χάνεις και σε χάνουν.
Κι όμως, όταν βρίσκεστε, περιμένουν να ακούς με τον ίδιο τρόπο.
Περιμένουν να είσαι ο ίδιος.
Να μην εξελίσσεσαι.
Να έχεις τις ίδιες απόψεις.
Τις ίδιες που είχες και πριν από ένα, δύο, τρία χρόνια....
Αλλά μη φανταστείς ότι νοιαζονται ιδιαίτερα.
Να τους ακούσεις θέλουν, όχι να σε ακούσουν...

.
.
.
.
Κι εδώ έρχεται το "όλα θέλω να τα αφήσω...δίχως να κοιτάξω πίσω".
.
.
.
Κι όλα αυτά με αφορμή ένα τραγούδι...
Ένα τραγούδι που "θεωρητικά" δεν με εκφράζει...(!)



(***Ευχαριστώ τη φίλη μου την tsouxtra για την πρωτη ακρόαση αυτού του τραγουδιου!)


ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μην το πεις πουθενά,
πια τα βράδια δεν κοιμάμαι
η καρδιά μου χτυπά
και φοβάμαι, ναι φοβάμαι...

Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι να μοιραστώ
και σου ζητάω βοήθεια
και ντρέπομαι γι'αυτό
πώς νρέπομαι γι'αυτό...

Μην το πεις πουθενά
όλα θέλω να τα αφήσω
σπίτι, φίλους, δουλειά
δίχως να κοιτάξω πίω.

Δεν ξέρω αν εχω αλήθεια
κάτι να μοιραστω
και σου ζηταω βοηθεια
και ντρεπομαι γι'αυτο
πώς ντρεπομαι γι'αυτο.

Μην το πεις πουθενα
οταν γελω δυνατα
να ξερεις μεσα μου κλαιω.
Μην το πεις πουθενα
ποσο να κρυβομαι πια
δεν αντεχω σου λεω.
Μην το πεις πουθενα
θελω να φυγω μακρια
πιστεψε με το θέλω...

Στάθης Δρογώσης

"ΤΟ ΣΚΑΚΙ"

"-Aν ήσουν παιχνίδι, θα ήσουν σκάκι…
Κι αυτό γιατί σου αρέσουν οι στρατηγικές..
Με αυτές λειτουργείς και αλήθεια, είσαι τόσο καλός σε αυτές....
Επίσης, ξέρεις να ανατρέπεις τα πάντα.. .
Ποτέ δεν μπορεί να είναι κάποιος σίγουρος για το ποια θα είναι η επόμενη κίνηση σου.
Κάνεις ρουά-ματ χωρίς να αγγίξεις καν τα πιόνια.
Ναι…
Σκάκι θα ήσουν, σίγουρα…

-Αν ήμουν παιχνίδι, θα ήμουν παντομίμα.
Να κάνω τους άλλους να γελούν.
Να μαντεύω από τα μάτια, από τις κινήσεις, το σώμα, τα νοήματα που κρύβονται από πίσω…
Να διαβάζω πρόσωπα και να μαντεύω όσα θέλουν να μουν πουν.
Να μιλάω κι εγώ…
Χωρίς λόγια όμως…
Με τα μάτια…
Τις κινήσεις…
Το σώμα…
Το πρόσωπο…

-Αν ήσουν ζώο θα ήσουν σκύλος.
Κι αυτό γιατί θες την προσοχή στραμμένη πάνω σου.
Θες συνέχεια φροντίδα και επιβεβαίωση.
Θες ένα σπίτι και ένα πιάτο φαγητό να σε περιμένουν.
Και ούτε που θα το κούναγες ποτέ από εκεί.
Πιστός στην ασφάλεια που σου παρέχουν.
Ασφάλεια, ναι.
Αυτήν αναζητάς απεγνωσμένα.
Κι ένα λουρί σφιχτά δεμένο στο λαιμό σου.
Περιορισμένος στα λίγα τετραγωνικά μέτρα που σου επιτρέπει να φτάσεις.
Δεν σε νοιάζει, όμως, γιατί έχεις θέσει κι εσύ τους δικούς σου περιορισμούς,
Αυτοπεριορίζεσαι.
Η ασφάλεια, αυτή είναι που μετράει μόνο.
Κι ας μην μπορείς να γυρίσεις το κεφάλι σου γιατί σε κόβει το λουρί…

-Αν ήμουν ζώο θα ήμουν άλογο…
Να καλπάζω ανενόχλητη στο απέραντο.
Να έχω μόνιμη συντροφιά τον αέρα και το χώμα.
Ατίθαση και αδάμαστη.
Να κάνω ό,τι γουστάρω.
Γιατί εγώ δεν μπορώ τους περιορισμούς.
Δε μου φτάνουν τα λίγα τετραγωνικά.
Όχι.
Εγώ θέλω έκταση, αέρα και ελευθερία.
Κι αν θέλω συντροφιά αφήνω τον άλλον να καβαλήσει στη ράχη μου.
Αλλά δεν τον αφήνω να με ζώσει με χαλινάρια.
Δε μ’αρέσουν εμένα τα λουριά.
Θέλω να μου έχει εμπιστοσύνη ότι ακόμα κι αν καλπάσω δεν θα πέσει.
Και τον αφήνω να με πάει όπου θέλει.
Να με ταξιδέψει.
Να τον ταξιδέψω.
Και μένω εκεί, μαζί του.
…
Χωρίς χαλινάρια όμως, δεν μ’αρέσουν εμένα τα λουριά…

-Αν ήσουν χρώμα, θα ήσουν μαύρο.
Γιατί είσαι ουδέτερος και πας με όλα.
Δεν έχεις μέσα σου κανένα άλλο χρώμα.
Από όποια μεριά κι αν πέσει πάνω σου το φως, εσύ πάλι μαύρο θα δείχνεις.

-Αν ήμουν χρώμα, θα ήμουν κόκκινο...
Έντονο, ξεσηκωτικό, παθιασμένο.
Και θα μεταλλασσόμουν ανάλογα με τη διάθεση μου.
Πορτοκαλί, ροζ, βυσσινί…
Κι εσύ θα με κοιτούσες χωρίς να μπορείς να αποφασίσεις ποιο από αυτά είμαι.
Και τότε θα γινόμουν πάλι κόκκινο σαν τη φωτιά, να σε τυφλώσω με τη λάμψη μου, με το αίμα και το πάθος μου.
Ίσως έτσι καταλάβαινες…
Το πάθος…
Όχι του χρώματος…
Αλλά αυτού που έκρυβα για ‘σένα…

-Αν δεν ήσουν άνθρωπος θα ήσουν καλοκαίρι.
Κι εγώ αν δεν ήμουν άνθρωπος θα ήμουν θάλασσα.

Για να σε περιμένω..
Να περιμένω να με ζεστάνεις…
Έστω και για τρεις μήνες το χρόνο… "



***Το παραπάνω κείμενο αποτελεί σκέψεις-συναισθήματα του μικρού μου "δεινόσαυρου", μιας φίλης που αγαπάω πολύ και ας βρίσκεται πολλά χιλιόμετρα μακριά...! Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που το διάβασα και έψαχνα το κατάλληλο τραγούδι για να το συνοδέψει...


ΤΟ ΣΚΑΚΙ

Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...
Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω!
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

Γεράσιμος Ανδρεάτος
στίχοι: Μανόλης Αναγνωστάκης
μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ"

Eίναι γεγονός ότι έχει περάσει πολύς καιρός που δεν έχω μιλήσει για ‘σένα, όχι μόνο εδώ, στο blog, αλλά γενικά. Αυτή είναι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, ε;

Ένας μεγάλος αριθμός τραγουδιών μέσα μου είχε το όνομα σου.
Τα τραγούδια που αγαπούσα είχαν ταμπέλες: όνομα, ημερομηνία, γεγονός, συναίσθημα, λόγια, σκέψεις, όνειρα, όλα κινούμενα σε ένα βασικό άξονα, εσένα.
Ξέρεις, ο χρόνος τα ξέχασε αυτά.
Ο χρόνος έκανε αυτό για το οποίο «δημιουργήθηκε»: πήρε μαζί του πολλά, αν όχι όλα.
Μαζί με τα πολλά, πήρε και τα τραγούδια που είχαν το όνομα σου, ή καλύτερα απέβαλε το όνομά σου από τα τραγούδια που αγαπάω.
Άλλη θεώρηση πια, άλλα βιώματα, άλλες τρέλες, άλλες αγάπες, άλλη λογική, άλλες ιδέες, άλλη ζωή (;),....

Τα τραγούδια που έμειναν να σε θυμίζουν είναι πολύ λίγα (και μη φανταστείς ότι σε θυμίζουν, εγώ πρέπει να θυμηθώ ότι σε θυμίζουν).

Και είναι όλα παλιά.

Όλα παλιά εκτός από ένα: το «ευχαριστήριο».

Στίχο προς στίχο βιωμένο, από το πρώτο άκουσμα.
Αυτή είναι η μαγεία του στίχου: δίνεις πνοή στις λέξεις, αυτές αποκτούν ζωή και αυτή η ζωή ταυτίζεται με χιλιάδες άλλες ζωές, τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες μαζί.

Για τα ταξίδια.
Τα ταξίδια που έκανα χωρίς να κάνω ούτε βήμα.
Για τα πιο μακρινά ταξίδια που με πήγες χωρίς να το ξέρεις.
Με τα καράβια που έβλεπα από εκείνο το παράθυρο έκανα τα πιο σπουδαία και πιο δύσκολα ταξίδια.

Δεν ήσουν για μεγάλες περιπέτειες, αυτό το ήξερα.
Ούτε μπορούσες να ταξιδέψεις μαζί μου.
Ήταν μοναχικά τα ταξίδια μου, τόσο μοναχικά όσο και μοναδικά.
Ήσουν νοερός συνταξιδιώτης που άλλοτε κρατούσες το χέρι μου στις τρικυμίες κι άλλοτε τις προκαλούσες ο ίδιος, κρυφά, συνειδητά και μη.

«Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε».
Τώρα πια αποφεύγω τους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι κάτι άλλο.
Είναι αυτοί που δεν τα έχουν καλά με την «αλήθεια» γενικώς, αλλά κυρίως με την αλήθεια του εαυτού τους.
Δεν θέλω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου.
Δεν θέλω να μαντεύω τίποτα για κανέναν.
Δεν θα ήταν όλα πιο απλά αν ήσουν πραγματικά «εσύ»;
Υπό αυτές τις συνθήκες θα ήμουν πραγματικά «εγώ».
Και θα με ήξερες.
Και θα σε ήξερα (έχοντας αποδείξεις).

«Το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα, να μη χαθεί εκατοστό».
Στα μη υπογραμμισμένα κρύβεται η ουσία.
Μη σου πω και στα σβησμένα...

Πάλεψα να σε κουνήσω απ’ τη βολή σου.
Όχι τόσο όσο μπορούσα, ίσως και όχι τόσο όσο ήθελα, αλλά να, ξέρεις, κι αυτοί που δείχνουν γενναίοι και ισορροπημένοι, φοβούνται....
Άλλα τολμούν να κουνηθούν απ’ τη βολή τους, κι ας είναι φοβισμένοι.
Τολμούν να ταξιδέψουν.

Λένε όλοι ότι έχουμε μία μόνο ζωή, αλλά εγώ δεν το πιστεύω.
Βιώματα δεν είναι μόνο αυτά που ζεις στον πραγματικό χώρο και χρόνο.
Βιώματα γεννούνται και στο μυαλό.
Ζωές κρυμμένες μέσα σου.
Γεννιούνται, παίρνουν ανάσα, κλαίνε, σαν τα νεογέννητα μωρά, αλλά μετά πεθαίνουν.
Αυτά τα βιώματα δεν προλαβαίνουν να φθαρούν.
Με το που φτάνουν στην κορφή, πέφτουν.
Είναι ζωές σχεδόν αγέννητες.
Τις κυοφορούμε.

Δεν έχω τρόπο να σου αποδείξω αυτές μου τις ζωές.
Αλλά αν ποτέ μιλήσουμε θα τις καταλάβεις.
Ίσως βρεις και τις δικές σου, ίσως τις αναγνωρίσεις.
Μπορεί να βρούμε και μία κοινή παρελθούσα μας ζωή.
Αυτή, κατά την οποία ήσουν πραγματικός συνταξιδιώτης.
Αυτά κατά την οποία το ρήμα «κρύβω-ομαι» είχε εξαφανιστεί.
Αυτή κατά την οποία ό,τι σκεφτόμασταν το λέγαμε.
Αλήθεια σου λέω, δεν τη θυμάμαι, αλλά είμαι σίγουρη ότι την έζησα.

Το «ευχαριστήριο» απευθύνεται σε ‘σένα και σε όλα αυτά που δεν έκανες.
Γι’αυτά κυρίως εχω ενα κρυμμένο «ευχαριστώ»
Γι’αυτό και η λέξη στην οποία κολλάω είναι φαινομενικά ασήμαντη, αλλά σ’ αυτήν κολλάω, στο «παρ’ολα αυτά», γιατί «παρ’όλα αυτά σε ευχαριστώ».

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Δεν είσαι εσύ γι’ αυτά, τί σε φορτώνω
εσύ, την ησυχία σου
το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα
να μη χαθεί εκατοστό
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, σε ευχαριστώ

Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες
το σέβομαι
ένα περίπατο στο κέντρο, το πολύ
καμιά φορά στη θάλασσα, ως εκεί
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, μού είναι αρκετό

Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε
εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο
κι ας μη σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου
κι αν δε σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου
Με τα καράβια που με πήγαινες να δω
με τα καράβια που με πήγαινες να δω
ταξίδευα

Κι ας είδα τη ζωή στην τηλεόραση
κι ας διάβασα τα πάντα στα βιβλία
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
ταξίδευα

Νατάσσα Μποφίλιου

στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

cd single: "Τρία μυστικά"

"ΤΟ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ"

...Kαι η περίοδος "παρατήρησης" νομίζω ότι είναι παρατεταμμένη...
Το λευκό ακουμπά πάνω σε χρώματα...
Οι διαθέσεις αλλάζουν...
Απο στιγμή σε στιγμή...
Με αφορμή τη σκέψη...
.........
...Αφορμή...
...

Ποιός δεν την αναζητά;
...

Bλέπω ανθρώπους που δημιουργούν προβλήματα στο μυαλό τους και τα ζουν.
Βλέπω ανθρώπους που ζουν μέσα στη μιζέρια και έχουν ξεχάσει να γελούν.
Βλέπω παρατημένες ζωές.
Ψεύτικα χαμόγελα.

Ανθρώπους που σκάβουν στο χώμα να θάψουν αυτό που θεωρούν "ήττα" και πέφτουν μέσα.

Ανθρώπους που δεν σκέφτονται.
Που δεν προσπαθούν.

Εγκλωβισμένους.

Και αλήθεια σου λέω, με κούρασαν όλα.

Γι' αυτό "θέλω να πάρω ένα τροχόσπιτο, να φύγω μακριά από 'δω...μακριά από αυτόν το πανικό..."

Και θα το κάνω (όχι με τροχόσπιτο)!

Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση σε όλους!

Να περάσετε όμορφα κα να αδειάσετε το μυαλό σας!

Υ.Γ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ!

(κάτι μου λέει ότι το τραγουδάκι έκφράζει αρκετούς από εμάς!)

ΤΟ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ

Οχτάωρο με τρεις και εξήντα βασικό, δεν παίζουν φράγκα για να βγω

240 το χαμόσπιτο κι άλλα 100 το κινητό,

κάτι πληρωμένα θηλυκά, κάτι για τσιγάρα, κάτι για ποτά,

άντε κανα στοίχημα μπας και, κι ό,τι δε μου φτασει βερεσέ.

Θέλω να πάρω ένα τροχόσπιτο

να φύγω μακριά απο 'δω

να ταξιδέψω και να ονειρευτώ

μακριά από αυτόν τον πανικό.

Όλα έχουν ένα τέλος, μια αρχή, όλα τώρα στη μισή τιμή,

πάρε απ'το σπίτι ό,τι θες, το 'χω αποφασισει από χθες,

κάτι στη δουλειά μου πάει στραβά, κάτι ψυχοσωματικά,

βρήκα τρόπο να ξεφύγω, στο 'χα πει, χρειάζεται η ζωή μου αλλαγή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΡΑΣ

cd: ΝΤΕΜΟ

"ΧΟΡΕΥΩ..."

"Και χορεύω, χορεύω , χορεύω..."
Σκέφτομαι το ίδιο,
Γράφω λιγότερο,
Παρατηρώ περισσότερο...
Μπορεί να φταίει η άνοιξη.

Παλεύω να σωθώ από τις παλιές επιλογές μου.
Παλεύω να ξεγελάσω τη μοίρα μου.
Και λέω πως θα τα καταφέρω.
Κοιτάω το ταβάνι και ψάχνω ουρανό.
Σπάω τους τοίχους να μπει ήλιος.
Αλλά κάτι δεν πάει καλά.
Δεν έχω τάσεις απολογισμού.
Ούτε τάσεις ενδοσκόπησης...
Παρατήρησης, ίσως.

Τα μάτια κινούνται ταυτόχρονα με το μυαλό.
Όλα τα χρώματα περνούν από μπροστά μου.
Βλέπω τις σκούρες αποχρώσεις, αλλά τις προσπερνώ.
Kαι με προσπερνούν...

...Τις τελευταίες μέρες ζω λιγάκι «εν λευκώ».
Ώρες-ώρες το διασκεδάζω.
«Και χορεύω...»
Και μετά πάλι βουτιά στο γκρίζο.
Ούτε καν στο λευκό.
Δεν παίζω με τα χρώματα.
Αυτά παίζουν μαζί μου.
Και δεν παίζουν ωραία...
Και ξέρω ότι αν ήθελα θα προσπαθούσα να τα βάλω όλα σε μια τάξη.
Αλλά δεν είναι ότι δεν θέλω, μη νομίζεις...
Απλώς δεν ξέρω.
Ούτε τί φταίει, ούτε πώς διορθώνεται.
Και δεν θυμάμαι να το έχω ξανανιώσει.

Δεν ξέρω αν στο έχω πει αλλά η αδράνεια είναι ο χειρότερος μου εφιάλτης.
Και οι καταστάσεις δεν βοηθούν.
Αναζητώ πινελιές.
Τις βρίσκω στα μικρά...
Σε κάτι χαμόγελα.
Χαμογελώ κι εγώ.
Πινελιές είναι κι αυτές.
Όμως κυριαρχεί η αδράνεια.

Αλλα στο ξαναλέω, κάτι δεν πάει καλά.
Το νιώθω από τον τρόπο που συνδυάζω το «χορεύω» με το «εν λευκώ».
Χρειάζεται και κάτι ενδιάμεσα για να συνδυαστούν όμορφα
.
Και τώρα που γράφω ταυτόχρονα σκέφτομαι τί μπορεί να μου φταίει.
Τα κίνητρα...
Αυτό τον καιρό απουσιάζουν...
Η ένταση...
Πήγε εκδρομή μαζί με τα κίνητρα.

Προχωρώ σε μια ευθεία.
Κι εγώ θέλω στροφές.
Θέλω ανηφόρες.
Θα προτιμούσα τα έντονα χρώματα.
Θα προτιμούσα και τα σκούρα.
Το λευκό και το γκρίζο είναι στη μέση.
Κι εγώ θέλω τα άκρα.
Και δεν ξέρω πού να κινηθώ, αλήθεια.
Γύρω μου είναι όλα άσπρα.
Και προσπαθώ να βρω μια πόρτα να ανοίξω, να αντικρύσω χρώμα.
Αλλά δεν βλέπω τίποτα.
Μόνο λευκό.

Μπορεί να είναι άγχος.
Μπορεί και φόβος.
Μπορεί και ηρεμία.
Δεν ξέρω, όλα μπορούν να είναι.

Απλώς, έχω συνηθίσει να βρίσκω την άκρη και να προσπαθώ να ξετυλίξω τα κουβάρια.
Δεν έχω βρει ακόμα την άκρη.
Βλέπω μόνο το κουβάρι να χαίρεται πικρόχολα που το έχω απέναντι μου.
Σαν να προσπαθεί να με εκδικηθεί για κάτι που ούτε το ίδιο ξέρει.
Κι εγώ προσπαθώ να μαντέψω.

Το πιο περίεργο ξέρεις ποιο είναι;
Ότι κανείς δεν έχει καταλάβει.
Ούτε το λευκό μου.
Ούτε ότι χορεύω.
Ούτε ότι χορεύω κλαίγοντας πάνω σε αυτό...

Θα βρεθεί όμως η άκρη, ε;
...Θα βρεθεί...

ΧΟΡΕΥΩ

Κάτω στο βυθό μες στης πολιτείας την τσιμεντένια ψυχή
από τις επιλογές του,βλέπω τον καθένα μαςνα προσπαθεί να σωθεί
τσίρκο αναμμένο είναι ο τόπος κι εμείς σχοινοβάτες σ' αυτό το κλουβί.

Και χορεύω,χορεύω,χορεύω
και την μοίρα μου μες στου χορού τις στροφές
ξεγελάω και την παρασέρνω.

Καθημερινά άλλοι αποφασίζουν για μένα σ' αυτόν τον κλοιό
σκύβω στην εφημερίδα κι είναι σαν να σκύβω ανέμελος σ' έναν γκρεμό
μέσα στην αρένα το θέαμα κι ο θεατής είμαστε εμείς.

Και χορεύω, χορεύω, χορεύω
και την μοίρα μου μες στου χορού τις στροφές
ξεγελάω και την παρασέρνω.

Και χορεύω,χορεύω,χορεύω και άναρχος
μες στου χορού τις στροφές
τη μοίρα μου εγώ κοροϊδεύω.

Χορεύω και με δικαιώνω
και την μοίρα μου που μου την έχει στημένη
στο γλέντι μου απάνω σκοτώνω.

Χρήστος Θηβαίος

"VENCEREMOS"

Παραληπτης εσυ.
Το αγνωστο..
Αοριστος ο χρονος.
Κι εσυ ο μελλοντας μου.
Εσυ που υπαρχεις σε καθε λεξη μου.

Υπηρετω.
Εμαθα να υπηρετω αυτα που αγαπαω.
Εμαθα να βασιζομαι σ’αυτα που νιωθω.
Να κοιταω λιγο πιο βαθια απο την επιφανεια.
Υπηρετω.
Στοχους,«θελω» και σκοπο.
Οχι σκοπους.
Ο σκοπος ειναι ενας.

Νιωθω φοβο.
Φοβο μηπως δεν...
Αγχος για το «πότε».
...Δεν ξερεις ποσο φοβαμαι μηπως μετακινηθει ο τονος της λεξης «πότε»...
Τον κραταω με νυχια και με δοντια εκει, στο ομικρον.

Στιχοι στροβιλιζονται στον νου μου.
Δεν καθομαι να καταγραψω κανεναν.
Εδω και μηνες πια.
Δεν εχω βρει ακομα την αιτια.

Κατι λείπει.
Και ερχεται παντα σε περιοδους πιεσης να μου υπενθυμισει την απουσια του.
Παλευω.
Παλευω πολυ.
Μα λειπει ακομα.
Και δεν μπορεις να φανταστεις ποσο το περιμενω...
Που και που το βαζω στην ακρη.
Λογω φοβου.
Και αυτη η υπομονη μου εχει πολλες αντοχες.
Ευτυχως, εχει συμμαχο την επιμονη.
Για το «ευτυχως» δεν ειμαι σιγουρη.

Δεν ειναι ανασφαλειες ολα αυτα.
Ειναι λανθανουσα-καταπιεσμενη ανυπομονησια.
Ατελειωτες συζητησεις πανω σ’αυτο το θεμα.
Ομως δεν τις θελω πια.
Οσο το συζηταω το ξυπναω,
Κι οσο το ξυπναω μεγαλωνει,
Κι οσο μεγαλωνει με κλωτσαει.
Αλλοτε με «χαιδευει».
«Ολα θα γίνουν», λεει.
«Όλα θα γινουν κι ησυχαζω».

Εχεις νιωσει ποτέ ότι ανήκεις καπου αλλου.
Κι ομως ζεις σε ενα αλλο «αλλου».
Ο χρονος τρεχει για ολα αυτα που δεν θελουμε.
Κι γι’ αυτα που θελουμε δειχνει κολλημενος στους ιδιους δεικτες.
Κι οση δυναμη και να βαλεις για να τους ξεκολλησεις, δεν κανεις τιποτα.
Αμετακινητοι οι δεικτες..
Αμετακινητα κι αυτα που θες.
Αμετακινητες κι οι εξελιξεις.
Μονο οι σκεψεις μετακινουνται.
Τροχια γυρω απο το μυαλο.
Κι η ψυχη τροχια γυρω απο τα «θελω».
Και τα «θελω» τροχια γυρω απο τον χρονο.
Φαυλος κυκλος.
Και ο,τι κι αν κανεις ξερεις οτι για ολα υπαρχει η καταλληλη στιγμη.
Που ακομα δεν την ξερεις.
Που θα ερθει.
Καποτε.
Θα ερθει, ε;

Εικονες.
Βιωμενες, αβιωτες.
Συνυπαρχουν.
Μερικες φορες αρμονικα, μερικες οχι.
Ειρηνικη παλη πραγματικοτητας-φαντασιας.
Και τα τραγουδια εκει.
Παντα.
Ακλονητοι φιλοι.
Εναλλακτικοι εαυτοι.
Δικοι μου εαυτοι.
Αγνωστοι.
Μελλοντες.
Μπορει και παρελθοντες.
Μπορει και γνωριμοι.
Ξεχασμενοι.

Χανομαι στις λεξεις.
Συσσωρευμενες στο μυαλο μου.
Αποψε ειναι συμμαχοι.
Με βοηθουν να σταθω στα ποδια μου.
Να συνεχισω να υπηρετω τους στοχους.
Να συνεχισω να εχω κινητρα.
Να συνεχισω γενικα.
Μην ανησυχεις.
Μην τρομαζεις με αυτα που διαβαζεις.
Το μαυρο μου διαρκει λιγο.
Ασε που δεν ειναι μαυρο.
Διατηρει τα χρωματα του.
Απλως καποιες στιγμες το ματι εστιαζει εκει...
Αναμεσα στα χρωματα.
Στο μεταξυ τους κενο.
Δεν φαινεται ευκολα...
Σχεδον δεν υπαρχει.

Η πιεση φταιει.
Η εξεταστικη.
Τεσσερις τοιχοι γυρω μου και παλευουν να με πλακωσουν.
Διαβαζω λεξεις.
Λεξεις που τελικα δεν αγαπαω και τοσο.
Συγγραμματα που μου περνουν αδιαφορα.
Παλευουν να μπουν στο μυαλο μου.
Αυτα φταινε.
Αυτα που με κρατουν πισω.
Θα περασουν...
Και θα ερθουν αλλα.

Καταλυτικη η δυναμη των λεξεων.
Σε αποφορτιζουν.
Ξεσπας πανω τους.
Δεν παθαινουν τιποτα.
Δεν διαμαρτυρονται.
Μια σειρα «συμβασεων» που μεσα τους κρυβουν σκεψεις.
Συναισθηματα.
Εκφραση....
Επικοινωνια.
Δυνατοτητα.
Oι λεξεις...
Ερμαια του νου...

Αποφορτιση τωρα...
Ηρεμία...
...“VENCEREMOS”...



VENCEREMOS (θα νικήσουμε)

Αποκομμένος απ' όλους κι απ' όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ' ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ' αγκαλιάσω να μ' αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ'αγαπήσω να μ'αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου τη ψύχρα

Θες ν' αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ' έξω απ' τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ' αγαπήσω να μ' αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ' αφήνει

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μα αυταπάτες πια δεν έχω

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ' ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos

Βασίλης Παπακωνσταντίνου
στίχοι-μουσική-πρώτη εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος

"ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ..."

Χθες...
Χθες χαθηκα...
«......ενα αινιγμα που μου φωναζει λυσ’το...»
Ξεχωριστο αινιγμα.
Ενα απ’τα πολλα που κατα καιρους εμφανιζονται στο δρομο μου.
Ειναι εγχρωμο αυτο το αινιγμα, πολυ εγχρωμο.
Μα με μπερδεψε.

Χθες...
Χθες μου μιλουσες και χαθηκα.
Σιωπη...
Δεν μιλουσα.
Σχεδον δεν ανεπνεα.
«με κομμενη αναπνοη»...
Ηθελα μονο να σε ακουω.
Να ακουω τη δυναμη της φωνης σου.
Να βουταω σ’αυτην.
Χαθηκα.
Μεσα σε λιγα δευτερολεπτα.
Εχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου...
Λες και σταματησε ο χρονος.

Μιλουσαμε.
Αλλα ειχα ξεχασει τί ήθελα να σου πω.
Κι ουτε καν μπηκα στον κοπο να θυμηθω.
Αφεθηκα στη στιγμη.
Δεν θυμαμαι καν ποσο διηρκεσε.
Ηταν αρκετο για να με ταρακουνησει.
Να με σπρωξει λιγακι στα χρωματα.
Να με αφησω να με σπρωξει.

Και το τραγουδι να παιζει:
« ...Σ’εχω διαλεξει...
...να σ' αναστησω...
...να σου μιλησω...
...και να σε πεισω...»

Χθες ξυπνησαν αισθηματα.
Γνωριμα και αγνωστα μαζι.
Με μπερδεψαν.

Το μυαλο εχει ανειπωτη δυναμη.
Τρεφει και καταστρεφει.
Μενει ανεγγιχτο στο χρονο.
Μα δεν θυμαμαι πια προσωπα.
Μονο ιστοριες θυμαμαι.
Μονο αρχες ιστοριων..
Αρχες ιστοριων που ομοιαζουν...

Και τα αισθηματα σιγοβραζουν.
Και η αναπνοη συνεχιζει να ειναι κομμενη.
Μου μιλας και δεν βρισκω τη δυναμη να σου απαντησω.
Τα λογια χανονται.
Ξεχνιουνται.
Μα τί θες να σου πω;
...Χαμογελω...

Χρωματα γυρω...
Και τελικα ισως εχει πλακα ολο αυτο.

...Χθες φοβηθηκα λιγο.
Ερωτηματικα,
Στρατηγικες,
Επιθυμιες,
Δυναμεις,
Κινητρα
Σιωπες,
Δρομος.

Δεν ξερω «πώς» ουτε «γιατί».
Ολα στην ωρα τους...

...Εγω παντως χαθηκα...

«Και δεν το ξερεις...», μου λες...
«Και δεν το ξερεις...», σου απανταω...!


ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ

Σαββατόβραδο ζεστό έξω απ' τη ντίσκο
με την πλάτη σου στον ξεφτυσμένο τοίχο
να γυρνάς στην ίδια πάντα φυλακή.

Δίχως όνειρα και χαμένο μύθο
καρφωμένος απ' της κόλασης τον ήχο
να χορεύεις με κομμένη αναπνοή.

Σ'έχω διαλέξει να σ'αναστήσω
να σου μιλήσω και να σε πείσω
να δραπετεύσουμε μαζί και δεν το ξέρεις.

Η ζωή σου ένα τέλμα δίχως ρίσκο
ένα αυλάκι σ'ένα χαλασμένο δίσκο
που κολλάει στην ίδια πάντα συλλαβή.

Το κορμί σου ένα δέντρο δίχως ίσκιο
ένα αίνιγμα που μου φωνάζει λύσ' το
και μ'αφήνει με κομμένη αναπνοή.

Τάνια Τσανακλίδου
στίχοι: Ζαχαρίας Ρόχας
μουσική: Τάκης Μπουγάς

"DELENDA EST"

Βηματα…
Βηματα του νου.
Χωρις προορισμο, χωρις αιτια.
Χωρις τη λεξη «χωρις».
Βηματα σε χρωματα.
Πανω σε χρωματα, μεσα σε χρωματα.
Χορός στην ασφαλεια του παροντος.

Εχεις σκεφτει ποτε το παρον σου;
Όχι το παρελθον, ουτε το μελλον.
Μονο το παρον.
Να εγκλωβιστεις ηθελημενα στο «τωρα» σου.
Να ριχνεις κρυφες ματιες στο «πριν», μονο και μονο για να θυμηθεις τί σε εφερε ως εδώ.
Να αφουγκραζεσαι τα σημαδια.
Τη συνωμοσια του χρονου.
Να βλεπεις τους φιλους σου και να εχεις ένα κρυφο χαμογελο λεγοντας με υπερηφανεια στον εαυτο σου: εγω τους διαλεξα.
Να ψαχνεις τα σημαδια από το παρελθον και με ένα επισης κρυφο χαμογελο να λες:
εγω τα διαλεξα.
Να θυμασαι τους γκρεμους και να λες: εγω τους διαλεξα.
Γελωντας.
Γελωντας ανεβηκα, γελωντας επεσα.
Να βλεπεις την πορεια σου και να θυμασαι ποσο ομορφη είναι.
Και ισως τελικα να μη διαλεξες τιποτα απ’όλα αυτά.
Δεν μου αρεσει η λεξη μοιρα, δεν θα τη χρησιμποποιησω.
Θα πω μονο πως τιποτα δεν είναι τυχαιο.
Και δρομοι δεν υπαρχουν.
Είναι μονοδρομοι, ολοι…
Αλλα νομιζεις ότι τους εχεις επιλεξει…!

Να ακους τον εαυτο σου, μονο αυτόν.
Μονο εκεινος ξερει να διακρινει και να αγαπαει αυτους τους μονοδρομους.
Μονο εκεινος ξερει να τους ζει ουσιαστικα.
Κι οσες λεξεις και να σου πουν δεν θα σε κανουν να καταλαβεις.
Αφου ξερεις, στο βαθος ξερεις για ποιο λογο γινεται το οτιδηποτε.
Γι’αυτό χαμογελας.
Γι’αυτό προσπαθεις να αναλυσεις τα σημαδια.
Γιατι όλα εχουν την αιτια τους και όλα καπου οδηγουν.
Γι’αυτό χαιρεσαι και τις διαδρομες.
Γι’αυτό τις ζεις με χαμογελο.

Πλεον ξερω.
Ξερω τουλαχιστον τι δεν θέλω.
Δεν θέλω στιγμες διχως κινητρα.
Δεν θελω κενες στιγμες.
Αναζητω σε όλα τον «ερωτα».
Τον ερωτα με τα πολλα χρωματα.
Τον ερωτα που γεμιζει τις στιγμες.
Τον ερωτα που σου δινει κινητρα να παλεψεις, να παλεψεις να μαθεις το «εγω» σου.
Θελω να ειμαι ερωτευμενη με ό,τι κανω.
Ερωτευμενη με τις στιγμες.

«Delenda est…»
To soundtrack μου από χθες γι’αυτές τις μερες.
Αρχικα για τους στιχους στα λατινικα. (εξεταστικη περιοδο εχουμε και παλευω να τα διαβασω τα ατιμα…!)
Αλλα αυτό το «θα σου παρω βιολια κι ένα ντεφι γλυκο να σου παιζουν», μονο που δεν το χορευω!
Και τελικα οι εξεταστικες περιοδοι παραειναι…εξεταστικες!
Εξεταζεις αναλυτικα τη ζωη σου, παρ’ολο που εξεταζεσαι (σε αρχαια και λατινικα, στη δικη μου περιπτωση!)

…οσο για ‘σενα που μου θυμισες το τραγουδι,
μου εφερες τυχη και ο χρονος συνωμοτησε!
Να ‘σαι καλα mr ray-ban!


Υ.Γ Καημε-Επαναστατη της κάθε μερας, θα επαναστατησω! Φαντασου να συνεννοουμασταν κιολας! Ειχα βαλει στο google τον τιτλο για να βρω τους στιχους και με εβγαλε σε ‘σενα και συγκεκριμενα στην αναρτηση που εκανες πριν απο μια εβδομαδα!

Delenda est

Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
Mεταξύ μας όπως βλέπεις τα περιθώρια στενεύουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
Τις καμμένες πόλεις, τα νεκρά παιδιά θυμάμαι και το αίμα
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
και η δικιά μου η ζωή, δίχως νόημα δίχως φωνή και μ' άδειο βλέμμα
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et praeterea censeo Carthago delenda est"

Με τρομάζεις σαν των γηπέδων τις φωνές και τις σημαίες
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
φοβισμένος σε κοιτάζω διπλωμένες κρατώντας τις κεραίες
Αχ Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et praeterea censeo Carthago delenda est"

Ξεκινάς να με βρεις κι όλο πέφτεις θαρρείς σ'ένα τοίχο
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
και ερωτεύεσαι εκεί δίχως χρώμα, δίχως οσμή και δίχως μύθο
Αχ Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et praeterea censeo Carthago delenda est"

Αλλά εγώ Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου...

Δήμος Μούτσης
Στιχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Δήμος Μούτσης

"Του Αγιου Βαλεντίνου"

Μην πανικοβαλλεστε: δεν πιστευω στη μερα!
Δεν γραφω ουτε για να εκθειασω, ουτε για να «βρισω» τη «μερα των ερωτευμενων» : μου περναει αδιαφορη!
Ο ερωτευμενος γιορταζει κάθε στιγμη, δεν περιμενει έναν «Αγιο Φεβρουαριο».
Με αφορμη όμως τη «γιορτη» ξανακουσα ένα τραγουδι παλιο και πολύ αγαπημενο.
Οι στιχοι του καρφωθηκαν με δυναμη στο μυαλο (ξανα και ξανα και κάθε φορα που το ακουω).
Αποστομωτικοι:
«Σ’αγαπώ και δεν σε δίνω κανενός…»

Το ξανακουσα πριν από μερικες μερες στο ραδιοφωνο, ενώ ημουν μεσα στο τρενο, κατευθυνομενη προς Πειραια.(το τραγουδι αναφερει τη διαδρομη «θησειο-πειραιας»).
Ένα «χαζο» χαμογελο γεννηθηκε και η μνημη επαιξε ενα ομορφο παιχνιδι:
μου θυμισε αυτά τα «σ’αγαπω», τα ειπωμενα ή μη, που ομως υπαρχουν παντα μεσα μας.
Τα φοβισμενα «σ’αγαπω» , τα παρατολμα «σ’αγαπω», τα ενθουσιωδη, τα αποστομωτικα, τα ψιθυριστα, τα φωναχτα……
Όλα το ιδιο μηνυμα περνουσαν.
Όλα με την ιδια αληθεια ηταν φορτισμενα.
Όλα ομορφα, ακομα κι αυτά που δεν ειπωθηκαν ποτέ…
Δεν επαψαν να υπαρχουν.

Δεν θα κολλησω, όμως, στη συγκεκριμενη λεξη!
Θα εμμεινω σ’αυτό που λεει ο στιχος μετα το «σ’αγαπω»:

«…δεν σε δινω κανενος.»

Ωραιο,ε;

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ

Αν είμαστε στο τραίνο Θησείο-Πειραιά
θα σου 'βαζα στο χέρι δυο λόγια τυχερά
κι αν έπεφτε και χιόνι, εγώ στην Άνω Δάφνη
θα 'μπαιναμε στο πόνι ο κόσμος να μας ψάχνει.

Κι όπως θα 'πεφτε η βροχή, για φαντάσου, φορτωμένους
όλους τους ερωτευμένους, σε μια τσίγγινη σκεπή,
κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο,
σ' αγαπώ και δε σε δίνω κανενός.

Αν είχαμε για σπίτι ετούτα τα φιλιά
ποιός θα 'γραφε τραγούδι πως είμαστε αγκαλιά
κι αν έβγαινε φεγγάρι ψηλά στη Μεσογείων
ποιός θ' άντεχε να πάρει το δρόμο των αγίων.

Κι όπως θα 'πεφτε η βροχή, για φαντάσου, φορτωμένους
όλους τους ερωτευμένους, σε μια τσίγγινη σκεπή,
κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο,
σ' αγαπώ και δε σε δίνω κανενός,
κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο,
σ' αγαπώ και δε σε δίνω κανενός.

Βικυ Μοσχολιου
στιχοι: Λινα Νικολακοπουλου
μουσικη: Σταματης Κραουνακης

"ΚΟΙΤΑ ΕΓΩ..."

«Κοιτα εγω...»
Κοιταχτε ολοι οσοι υποστηριζετε οτι με ξερετε σαν την παλαμη του χεριου σας.
Κοιταχτε...
Μα δεν ειμαι μονο αυτο που βλεπετε...
Θελετε πραγματικα να δειτε τι ειμαι;
Ή μηπως στηριζεστε στη σκληρη - εγωιστικη εικονα που βλεπετε;
Εχετε ψαξει ποτε λιγο πιο μεσα;
Εχετε σκαψει λιγο;
Ναι, ολοι εσεις που κολλατε στα λογια μου.
Σας το εχω ξαναπει, δεν ειμαι τα λογια μου.
Ειμαι οι σιωπες μου.
Οι σιωπες για ολα.
Ειμαι οι στιχοι αλλων.
Ειμαι οι δικοι μου στιχοι.
Τους προσεξατε ποτε;

Ή κατηγορειτε μια εγωιστικη συμπεριφορα χωρις να λαβετε υπ’οψιν σας τις τοσες αμυνες μου.
Εσεις, που με ξερετε, γιατι δεν μαθατε να ξεχωριζετε την αμυνα απο τη συμπεριφορα;
Εσεις που με ζειτε, μηπως με εχετε αδικησει;
Μηπως μου εχετε κολλησει «λαθος» ταμπέλες;
Μήπως πιστεψατε τις ταμπέλες και όχι εμένα;
Μήπως δεν με κοιτάξατε και πολύ στα μάτια;

Εχετε ακούσει ποτέ πως οι ευαίσθητοι κουκουλώνονται;
Γιατι δεν προσπαθησατε να αποτραβηξετε την κουκουλα;
Γιατι δεν μαθατε, γιατι;
Γιατι δεν ανοιξατε τα ματια σας;
Γιατι δε ρωτησατε;
Γιατι αποσιωπησατε;
Γιατι εξοριζετε χωρις να προσπαθειτε;

Αφου αγαπαω τις προσπάθειες, δεν το εχετε καταλαβει;
Τί εχετε καταλαβει λοιπον για ΄μενα;
Πώς ισχυριζεστε οτι με ξερετε;
Αφου στηριζεστε σε λογια, κι εγω δεν είμαι «λογια», ειμαι στιγμές.
Γιατι ξεχασατε;
Γιατι ξεχνάτε;
Γιατι αδικείτε;

Εχετε καθε δικαιωμα στα λαθη σας.
Μα το να εχετε τα ματια σας κλειστα μονο σε λανθασμενα συμπερασματα μπορειτε να σας οδηγηθειτε.
Κι εγω δεν θελω να γινω «συμπερασμα» για εσας.
Γιατι δεν «ειμαι».
Μονο «γινομαι».
Και ταμπελες δεν κολλαω στον εαυτο μου,
Γιατι παλευω χρονια να με μαθω.
Οπως παλευω να μαθω κι εσας.
Χωρις ταμπελες.

Γιατι δεν κλαιω μπροστα σας.
Γιατι οταν σας εχω αναγκη σας χανω λογω των βεβιασμενων συμπερασματων σας..
Γιατι βιαζεστε να βγαλετε τα κωλο-συμπερασματα σας;;;
Ισως τα «διχτυα που ριχνω στον κοσμο ειναι αυτα που θελω εγω να δειχνω».

Μα οι φιλοι δεν ανηκουν στον κοσμο γενικα.
Οι φιλοι ειναι ο δικος μου κοσμος.
Κι οταν οι φιλοι αδικουν ο κοσμος μου γκρεμιζεται.

“Κοιτα εγώ, αν θες να ξέρεις, είμαι όλα αυτά που αναφέρεις...
Μόνο που κάπου, κατά βαθός, όποιος με ξέρει κάνει λάθος....»

ΚΟΙΤΑ ΕΓΩ

Κοιτα εγω, αν μου επιτρεπεις
Δεν ειμαι μονο αυτο που βλεπεις.
Κι ειναι φορες που αναρωτιεμαι
Πώς καταφερνω και κρατιεμαι...

Του το κραταω αυτου του κοσμου
Που δε μου ανηκει ο εαυτος μου
Γι’αυτο τα διχτυα που του ριχνω
Ειναι οσα θελω εγω να δειχνω.

Κοιτα εγω, αν θες να ξερεις
Ειμαι ολα αυτα που αναφερεις
Μονο που καπου, κατα βαθος
Οποιος με ξερει κανει λαθος...

Νατασσα Μποφιλιου
Γεράσιμος Ευαγγελατος
Θέμης Καραμουρατίδης

"Μια ήσυχη μέρα..."

Ταξιδια.
Με σωμα, με ψυχη, με νου…
Ίσως αυτά του νου είναι πιο μακρινά…
Ίσως και πιο δυνατα.
Εικοσιδυο χρονια ταξιδευω διχως διαλειμματα.
Μ’αρεσει να βλεπω την καθημερινοτητα ετσι, σαν εκδρομη.
Οι στασεις συνεχεις, κάθε ανθρωπος και μια σταση, κάθε ανθρωπος αποτελει και άλλο ταξιδι.
Η νους τρεχει ασταματητα.
Γεννηθηκε για να τρεχει.

Ανθρωποι, ανθρωποι, ανθρωποι, πολλοι ανθρωποι.
Μπιανοβγαινουν στις ζωες, παλευουν να τις γνωρισουν
Βουτανε σε στιγμες,
Μοιραζουν,
Μοιραζονται.
Για καποιο λογο που δεν ξερω οι απολογισμοι είναι εντονοι αυτόν τον καιρο.
Απολογισμοι και αναζητησεις.
Συζητησεις με τον εαυτο μου.
Αξιολογησεις.
Ευκαιριες.
Αυτές, οι τελευταιες, παντα με τρομαζαν…

Δεν μπορω να καταλαβω γιατι ολοι δινουμε τις «καλυτερες» συμβουλες στους αλλους, αλλα με τον εαυτο μας δεν μπορουμε να τα βγαλουμε περα.
Ή και μπορει να μπορουμε αλλα να μην θελουμε.
Ποτε δεν τα πηγαινα καλα με τα διλημματα.
Ίσως γιατι στο βαθος πιστευω ότι τα διλημματα δεν υπαρχουν στην πραγματικοτητα.
Είναι το «θελω» και το «πρεπει» που χωριζουν τη σκεψη στα δυο.
Κι ας λεω ότι δεν υπαρχουν «πρεπει».
Ο,τι δεν είναι «θελω» αλλα μπορει να επηρεασει τις επιλογες σου κρυβει κατι από «πρεπει».
«Πρεπει» με στολη.

Αυτές οι αναζητησεις είναι παντα επιπονες.
Εχουν να κανουν με την αληθεια.
Την αληθεια του εαυτου σου.
Μια αληθεια που δεν μοιραζεται.
Δεν μεταφραζεται.
Κερδιζεται.
…Μετα από μαχη…

Ξερεις κατι;
Εχω δικαιολογια για όλα.
Κι ας ξερω ότι πολλες φορες οι δικαιολογιες είναι ένα φτηνο μεσο για να φερεις τα πραγματα στα μετρα σου.
Υπαρχουν φορες που η δικαιολογια ταυτιζεται με την αιτια.
Η αιτια αποτελει από μονη της μια αληθεια.
Μπορει να μη φταις εσυ.
Μπορει να μη φταιω ουτε εγω.
Δεν ψαχνω φταιχτες,
Λυσεις ψαχνω και φως.
Γι’αυτό σκεπαζομαι ολο και περισσοτερο.
Γιατι δεν θελω το εξωτερικο φως.
Θελω να βρω το δικο μου.

Κοιμιζουμε καθημερινα ένα σωρο σκεψεις πιστευοντας ότι ετσι θα εξαφανιστουν.
Οι σκεψεις που δεν θες να αντιμετωπισεις τρεφονται από τον υπνο.
Ετσι καποια στιγμη γινονται θηρια, δεν χωρανε στο κρεβατι που τους εστρωσες και παλευουν να σπασουν την πορτα του δωματιου, να βγουν εξω.
Αν τις ξανακοιμισεις, η ιστορια θα επαναληφθει…
Κι αυτό είναι αδικο.
Και μπορει να μη σ’αρεσει η λεξη αδικο, αλλα δεν την αλλαζω.
Είναι αδικο.
Και για ‘μενα και για ‘σενα.

Οι σκεψεις παντα χανουν κατι κατά τη διαρκεια της αποδοσης.
Στην προσπαθεια τους να βγουν ολες τα καταφερνουν οι μισες.
Οι άλλες μισες παραμενουν κρυμμενες, φοβισμενες.
Δεν χωρανε σε λεξεις.
Ζουν στα κενα.
Στις παυσεις.
Σε χαμογελα αμηχανιας.
Σε χαμογελα αμυνας.

…Θελω μερες να γραψω.
Αλλα δεν μπορω.
Κατι με εμποδιζει.
Η απουσια ειρμου, ισως.
Πολλες σκεψεις μαζεμενες και ολες θελουν ξεκαθαρισμα, την ταξη τους, την ησυχια τους, εκει, στο βαθος του μυαλου.
Με τον καιρο…

Όλα θελουν τον χρονο τους….

(Υ.Γ Σημερα συνειδητοποιησα ότι το μπλογκ εχει κλεισει έναν χρονο ζωης και δεν εχω ποτε αναρτησει τραγουδι του Σταυρου Σιολα που αποτελει μια από τις πολύ αγαπημενες μου φωνες. Ο Σταυρος Σιολας ηταν ο νικητης του Φεστιβαλ τραγουδιου Θεσσαλονικης το 2006 με το τραγουδι «της αρνης το νερο». Το τραγουδι «μια ησυχη μερα» που ακουγεται βρισκεται στην πρωτη δισκογραφικη δουλεια του Σταυρου που κυκλοφορησε το 2002. Είναι ένα από τα cd που αργησα να ανακαλυψω, αλλα αγαπω ιδιαιτερως…)

ΜΙΑ ΗΣΥΧΗ ΜΕΡΑ

Μια ησυχη μερα, μια ανυποπτη μερα
Που ο κοσμος γιορταζει
Το κενο του ησυχαζει
Θα βγω στο μπαλκονι
Κι αυτό που θυμωνει
Που χρονια σωπαινει
Το μυαλο μου τρελαίνει
Θα γινει μια σφαιρα
Φωτια στον αερα
Τη σαρκα του υπνου να βρει.

Μεσα στο πληθος σου
Αγκαθι στο βλεμμα σου
Μες στη γιορτη σου
Το σκαρτο παιδι σου
Να ριξεις την πετρα σου
Στα πεντε μετρα σου
Στο αδειο κοσρμι σου
Το μαυρο σκυλι σου
Να βγω στην οθονη
Βαθεια που τρυπωνει
Βελονα στη φλεβα γυμνη.

Μια ησυχη μερα, μια ανυποπτη μερα
Που ο κοσμος βουλιαζει
Το βυθο του θαυμαζει
Γλυκα θα ξυπνησω
Και θα το αναστησω
Στο φως της ημερας
Το αδηφαγο μου τερας
Γιορτη θα του στησω
Και θα το ταισω
Τη σαπια του κοσμου πληγη.

Σταύρος Σιόλας

"ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ..."

Τα βραδια είναι σαν τα τραγουδια.
Ή τα τραγουδια είναι σαν τα βραδια.
Και τα δυο είναι φιλοι μου, πιστοι.
Αυτό τραγουδι «γεννηθηκε» για να μου κανει παρεα τα βραδια.
Τοτε καθομαι και μετραω στιγμες, ανθρωπους, αριθμους.
Το τσιγαρο αποτελει κλεψυδρα.
Καιγεται, καιει.
Τελειωνει…

Ξερεις, είναι ωραια τα βραδια.
Νιωθω ότι ερχομαι κοντα μου.
Νιωθω οτι απομακρυνομαι από τον «εξω» κοσμο.
Βουτια σε ένα κενο ισως εγωκεντρικο.
Εχεις πεσει ποτε σε τετοιο κενο;
Αν όχι, καν’το.
Θα φοβηθεις, να το ξερεις.
Αλλα θα εισπραξεις.

Πόσες στιγμές μπορούν να χωρέσουν σε ένα μυαλο;
Πόσες αντέχω κι εγώ να μετράω;
Είναι πολλές.
Αμέτρητες.
Υπαρχουν εκει, σιωπηλα.
Συνυπαρχουν.
Και κάθε στιγμούλα εχει τη διαρκεια της.
Είναι στιγμούλα όμως, μικρη, πολύ μικρη.
Αλλά δινει πολλα.

Ξερεις, για τις μεγαλες (σε ενταση)-μικρες(σε διαρκεια) στιγμες, ερχονται άλλες που τις ξορκιζουν με έναν μαγικο τροπο, κι άλλες που θελοντας και μη προσπαθουν να σου τις θυμησουν.
Κι εσυ καποιες φορες αρνεισαι.
Κι ας τις ζεις.
Κι ας τις φοβοσουν.
Είναι αλλιως.
Κι αυτό το «αλλιως» το γιορταζεις πανηγυρικα.
Ξορκιζεις τις κακες στιγμες.
Με πραξεις, με στιχους, με τραγουδια.

Δεν ψαχνω στιχους.
Ερχονται και με βρισκουν.
Ερχονται να με βοηθησουν.
Να με λυσουν.
Την καταλληλη στιγμη, το καταλληλο τραγουδι.
Οι περισσοτερες στιγμες μου είναι «στιγματισμενες» από τραγουδια.
Οι περισσοτεροι ανθρωποι υπαρχουν μεσα μου ως τραγουδια.
Αυτά μετραω τα βραδια.
Αυτους μετραω τα βραδια.
Εμενα μετραω τα βραδια.
Εμενα και τις αποστασεις μου.
Εμενα και τους φοβους μου.
Εμενα και τις χαρές μου.

Ξερεις…κρυβομαι.
Παντα κρυβομουν πισω από κατι.
Αυτό το κατι είναι που σταδιακα αλλαζει.
Το ότι κρυβομαι παραμενει.
Δημιουργικη (ισως) εσωστρεφεια ή
Εσωστρεφης δημιουργια.
Δημιουργια σαν τις στιγμες.
Δημιουργια σαν τα τραγουδια.
Τα τραγουδια μου.
Τις στιγμες μου.

Η εσωστρεφεια δεν επι-κοινωνειται.
«Γεννηθηκε» για να ζει μονη της, κρυμμενη.
Δεν με ενοχλει πια.
Της μιλαω τα βραδια.
Τη νιωθω πιο κοντα μου.
Την καταλαβαινω.
Κανουμε παρεα.
Βλεπουμε αγκαλια τις εικονες να περνανε από μπροστα μας…
«…Τα βραδια καθομαι και τους κοιταζω
μπροστά στα ματια μου ενας-ενας…»

Τα βραδια εχω αναγκη τις λεξεις.
«..πιανομαι από τις λεξεις..»
Τις χρησιμοποιω και με χρησιμοποιουν.
Δεν ξερω ποιο είναι το εκτελεστικο οργανο: αυτές ή εγω..
Μπορει και οι δυο.

Υπηρξε μια περιοδος που τα βραδια με φοβιζαν.
Με φοβιζε η παρεα με το «εγω» μου.
Με τρομαζαν οι αληθειες που πεταγονταν ξαφνικα σαν πυροτεχνηματα των οποιων το φως δεν εσβηνε, εμενε εκει, στον ουρανο.
Ηταν φως όμως, ηταν βοηθεια στο σκοταδι.
Κι ας με ταραζε ο εκκωφαντικος ηχος των πυροχτεχνηματων.
Το φως ηταν αυτό που διαρκουσε.
Το φως παραμενει.
Κι εγω περιμενω με ανυπομονησια τις αληθειες να πεταχτουν.
Περιμενω τον ηχο, περιμενω το φως.
«…ανοίγω τα χέρια μου και περιμένω…»

Κι όλα αυτά είναι δρομος.
Διαδρομες.
Πορειες ομορφες.
Σκληρες και ομορφες.
Καπου οδηγουν.
Καπου φτανουν.
Εχουν καποιο λογο, καποιο σκοπο.
Δεν μπορεις να ξεφυγεις.
Δεν υπαρχουν παράδρομοι.
«…ένας ο δρομος δεν τον αλλάζω…»

Και το τσιγαρο πολυτιμος αρωγος τα βραδια…
Το κρατω και μετραω…
Μετραω…
Καιγεται…
Μετραω…
Καιει…
Μετραω…
Τελειωνει…
Και το τσιγαρο,
Και οι λεξεις μου,
Και το βραδυ…

Ξημερωνει….
«Όλα θα γίνουν……..»

ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ

Τα βράδια κάθομαι και τους μετράω,
μ ένα τσιγάρο μετράω ανθρώπους,
εκείνους που είχα πει θα αγαπάω,
έφυγα δεν έμαθα τους τρόπους.

Τα βράδια κάθομαι και τους θυμάμαι,
μπροστά απ`τα μάτια μου ένας-ένας,
εκείνους που είχαν πει θα μ`αγαπάνε
ξημέρωσε,δεν έμεινε κανένας.

Ανοίγω τα χέρια μου και περιμένω
ό,τι κι αν έρθει,όπως κι αν γίνει,
πολύ μ`αρέσει που επιμένω,
λες και κάτι απ`όλα αυτά θα μείνει.

Τα βράδια πιάνομαι από τις λέξεις
όλα θα γίνουν κι ησυχάζω,
μονάχα μια ζωή έχεις να διαλέξεις,
ένας ο δρόμος,δεν τον αλλάζω.

Ανοίγω τα χέρια μου και περιμένω
ό,τι κι αν έρθει,όπως κι αν γίνει,
πολύ μ`αρέσει που επιμένω,
λες και κάτι απ`όλα αυτά θα μείνει.

Ρίτα Αντωνοπούλου
στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

"ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...!"

Καλή χρονιά σε όλους!
Κρατηστε οσα σας εμαθε η χρονια που φευγει και βαλτε στοχους γι'αυτην που ερχεται...!
Υγεια και πολλα χαμογελα ευχομαι...!
Αναθεωρησεις, νεες αρχες, ειναι μια καλη ευκαιρια να κανουμε πολλα!

Το 2008 φευγει εχοντας χαρισει απλοχερα σε 'μενα ομορφες στιγμες.
Νικο, Ο, σας ευχαριστω για ολα...!

...Ειναι ομορφο στο τελειωμα του χρονου να κοιτας πισω και να αντικρυζεις κατηφορα...

"Είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα άγνωστοι και ξένοι
είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα μπρος μας ανοιχτοί..."

Καλή χρονιά σε όλους!!!

"Και του χρόνου"

Πόση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς
Και σε πετάει έξω ο υπολογιστής
Στον ξύπνιο κόσμο έξω απ' το λογισμικό
Πως βρέθηκες ξανά εδώ

Που σου χτυπάν' την πόρτα νάνοι και παιδιά
Και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά
Κι εσύ που τόσο θα 'θελες να ξεχαστείς
Προφταίνεις κάτι να ευχηθείς.

Μα είν' αλήθεια πως ο χρόνος
Ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα
Κι είν' αλήθεια πως μετά τα τριάντα
Είναι δύσκολο να κάνεις αρχή
Κι είν' αλήθεια πως και φέτος
το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι
και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη
κι ο ύπνος το πρωί.

Μα κάποιος στρώνει τσόχα, κάποιος πλάι στο φως
Κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός
Και κάποιος γράφει σε CD μια συλλογή
Και κάποιος ντύνεται να βγει.

Κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς
Και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς
Ανοίγεις το παράθυρό σου και κοιτάς
Και σκέφτεσαι κι εσύ να πας.

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει
Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι
Και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει
Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή

Κι όποιος είπε "και του χρόνου"
θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος
Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος
Και πες το μου κι εσύ.

Φοίβος Δεληβοριάς

"Αυτή η νύχτα μένει..."

Εφτασε η μερα.
Η μερα που στρεφω το κεφαλι μου πισω και κοιταω.
Κοιταω προσεχτικα.
Ταυτοχρονα βουταω στην ψυχη μου.
Και το μυαλο επεξεργαζεται.

Πεντε χρονια μετα..
Μου φαινεται αστειο.
Φταιει το γεγονος οτι δεν μπορω να μπω πια στο πνευμα εκεινων των στιγμων.
Σχεδον τις εχω ξεχασει.
Σαν να μην τις εζησα ποτε.
Σαν να μην ημουν εγω.

Πιεζω των εαυτο μου να σκεφτει, να λειτουργησει, να θυμηθει...
Δυσκολευομαι.
Δεν υπαρχει καποιο εμποδιο.
Απλως δεν μπορω να θυμηθω.

Αυτη τη νυχτα εσυ εφευγες.
Εγω χανομουν.
Το μελλον φανταζε μαυρο.
Δεν ηταν ο,τι καλυτερο για ενα παιδι δεκαεφτα χρονων.
Δεν ηταν ο,τι καλυτερο να χανω τα κινητρα μου.
Αποδυναμωνομουν σταδιακα.
Μερα με τη μερα.
Ολα βουτηγμενα στη σιωπη.
Κλαμα και σιωπη.
Διαβασμα και σιωπη.
Χανομουν...
Εχανα και χανομουν...
Η χειροτερη φραση που μπορουσε να μου πει καποιος ηταν «θα περασει».
Δεν το πιστευα.
Δεν πιστευα κανεναν.
Ουτε εμενα.
Δεν σε εχανα.
Εχανα την ευκαιρια να σε εχω.
Δεν εφευγες.
Απλως απογορευτηκε να μπεις.
Κι εγω δεν ηθελα «πρεπει»
Και δεν μπορουσα να με ελεγξω.
Ζωντανος θανατος ηταν με ελπιδες νεκρες.
Και περασαν χρονια.......

Αλλα «αυτη η νυχτα» δε μενει γιατι εσυ «εφυγες»
«Αυτη η νυχτα μενει» γιατι εγω αρχισα να ξαναγιεννιεμαι.

Και δεν υπαρχει μεγαλυτερη ευτυχια για ‘μενα απο το γεγονος οτι αυτη τη νυχτα χαμογελαω.

"Αυτη τη νυχτα" δεν μπορω να θυμηθω.
Γενικα δεν μπορω να θυμηθω.
Δεν σβηστηκαν.
Παλιωσαν, ελιωσαν, χαθηκαν.
Βιωθηκαν και χαθηκαν.
Αφησαν ο,τι ειχαν να αφησουν, γερασαν και πεθαναν.
Εζησαν οσο επρεπε να ζησουν.
Τοσο οσο χρειαζοταν.
Αλλα εφυγαν.

Δεν εχω ξεχασει να θυμαμαι.
Θυμαμαι οσα δεν θελω να ξεχασω...
Θυμαμαι την ουσια.

«Αυτη η νυχτα μενει» οχι για να με στενοχωρει.
«Αυτη η νυχτα μενει» για να μου θυμιζει οτι ολα περνανε..
Το «χειροτερο γεγονος της ζωης μου», ετσι αποκαλουσα ολο αυτο που συνεβαινε πριν πεντε χρονια.
Τωρα λεω μονο ενα «ευτυχως...!»...
Ευτυχως που ηρθαν ετσι τα πραγματα.
Κι αν αυτο δεν ειναι νικη, τοτε ποια ειναι η νικη;

«Το λάδι εδώ πως καιγεται
και ΖΗΣΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...»

Ενα ταξιδι ηταν.
Μεγαλο.
Με φουρτουνες, τρικυμιες και πειρατες...
Ενα παραμυθι με σκουρα χρωματα...
Ενα παραμυθι με «πρεπει» και «δεν»...
Ενα παραμυθι με βασικη προυποθεση να χασεις τον εαυτο σου.
...Για να σου διδαξει στην πορεια πώς γίνεται να τον ξαναχτίσεις...
Για να σου διδαξει γενικα...!

«Αυτη η νυχτα» λοιπον δεν θελει να αποτυπωθει στο πληκτρολογιο.
Θελει μονο να επιβεβαιωσει οτι τιποτα δεν μενει για παντα.
Οτι ολα εχουν κατι να μας μαθουν.
«Αυτη η νυχτα» δεν υπαρχει.
Καμια νυχτα δεν μενει για παντα.
Ολες, μα ολες σβηνονται καθε ξημερωμα.
Καποιες ομως μενουν στο μυαλο παγωμενες και χαραγμενες.

«Αυτη η νυχτα», απο εδω και περα, θα μου «θυμιζει» πως μπορω να «ξεχασω».
Δεν σημαινει πια αποδυναμωση.
Σημαινει «δυναμη».
Σημαινει «γεννηση».
Σημαινει «χτισιμο».
Σημαινει «ευτυχια».
Σημαινει «ζωη»...

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι
και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουριά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται
και ζήσε το ταξίδι ...


Δήμητρα Παπίου
στιχοι-μουσικη: Σταματης Κραουνακης

"ΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΧΑΡΑ ΜΟΥ..."

Ειχα πει στον εαυτο μου οτι δεν θα μιλησω.
Οτι θα τα κρατησω ολα για ‘μενα.
Ολα θα ειναι σκεψεις...
Αλλα...
Αλλα δεν γινεται.
Γιατι οι σκεψεις ειναι φωτια και καινε το μυαλο μου.

Νιωθω οργη, θυμο.
Ολα βουβα ομως.
Βουβα και υπουλα.
Αηδια, αυτο νιωθω.

Ο θυμος υπαρχει εδω και καιρο.
Αλλα τωρα ξεχειλισε.
Βουβα παντα.
Βουβα γιατι πραξη δεν υπαρχει.
Κι ουτε θα υπαρξει.
Γιατι ετσι μαθαμε,
Αν καταφερεις και θυμωσεις και ταρακουνηθεις λιγακι εχεις ανεβει σκαλι.
Τα καταφερες!
Ξεφυγες απο την ανια, το μυαλο σου λειτουργησε, σκεφτηκες!
Αγωνας τεραστιος, εκει εχουμε φτασει, να ειμαστε χαρουμενοι και μονο που σκεφτομαστε.
Μετα;
Δεν εχει μετα.
Πραξεις δεν υπαρχουν σημερα, δεν μπορεις να κανεις τιποτα.
Δεν εχει σημασια αν θελεις, τ’ακους;
Σημασια εχει οτι δεν μπορεις.
Συρρικνωνεσαι μερα με τη μερα.

Αθλιοτητα.
Ζουμε σε μια αθλιοτητα.
Δεν υπαρχει ανθρωπια, δεν υπαρχει σεβασμος.
Αν υπηρχε κανεις δεν θα σηκωνε το οπλο του να σημαδεψει ενα παιδι.
Ενα παιδι ρε...
Πως ειναι δυνατον;

Και η τηλεοραση συνεχιζει να προβαλλει τις αθλιες εικονες της.
Η στολη σε κανει απανθρωπο;
Οχι.
Εισαι απανθρωπος.
Εισαι απανθρωπος και οταν βγαζεις τη στολη σου.
Δεν μεταμορφωνεσαι ξαφνικα.

Και συνεχιζουν να βαρανε παιδια.
Παιδια ρε.
Τα βαρανε.
Και νεους.
Και κοπελες.
Και μεγαλους.
Θα μπορουσε να ειναι τα παιδια τους.
Τα αδερφια τους.
Αλλα τα βαρανε.

Και η Αθηνα καιγεται.
Και φοβασαι να βγεις εξω.
Γιατι μπορει να φας καμια πετρα στο κεφαλι.
Γιατι φοβασαι τη φωτια που μπορει να αναψει διπλα σου.
Γιατι μπορει να «εξοστρακιστει» καμια σφαιρα.

Και πες οτι τα καις ολα.
Τι θα κερδισεις;
Τι θα αλλαξεις;
Και τι σου φταινε οι αλλοι ρε γαμωτο;
Το παιδι δεν το φερνεις πισω.

Και αν θες να κανεις κατι σκεψου το «απο εδω και περα».
Οι φωτιες θα σβησουν.
Οι επιχειρησεις θα ξαναφυτρωσουν.
Και;
Και ποιο θα ειναι το κερδος σου;
Θα ξεχασεις κι εσυ το «παιδι».
Θα θυμασαι περισσοτερο τις φωτιες.

Η τηλεοραση θα τα ξεχασει αυτα.
Κι εσυ μαζι της, ως υποχειριο.
Θα σου θυμησει και παλι την ακριβεια.
Τους πλουσιους παπαδες.
Κατι θα ξεθαψει.
Καποια κυβερνηση θα προσπαθησει να ριξει.
Κι εσυ θα παρακολουθεις ασταματητα.
Ολα τα σκατα θα τα παρακολουθεις με την ιδια προσοχη.
Και για το «παιδι» ουτε λογος.
Θα εχεις ξεχασει καπου και το δικο σου το παιδι.
Και ξαφνικα θα συνειδητοποιησεις οτι «μεγαλωσε».
Εντελως ξαφνικα.
Γιατι δε σηκωσες το βλεμμα απο την τηλεοραση να το δεις να μεγαλωνει.
Γιατι δεν του διδαξες την ανθρωπια και το σεβασμο.
Γιατι ξεχαστηκες...
Και οταν αργοτερα το ιδιο σου το παιδι που θα εχει πλεον μεγαλωσει, σηκωσει το οπλο
και σκοτωσει ενα δεκαπενταχρονο θα απορησεις. Θα αναρωτιεσαι «γιατι», αφου μια χαρα το
μεγαλωσες, τιποτα δεν του ελειψε, ολα του τα παρειχες...
Ολα τα υλικα εκτος απο τα αυλα, τα πιο σημαντικα.

Λυπαμαι για τη χώρα που νιωθω οτι δεν μας χωρά.
Λυπαμαι γιατι νιωθουμε συσπειρωμενοι μονο στις «χαρές» , μονο στη γιουροβιζιον στην
οποια η Ελλαδαρα μας βγαινει πρωτη, δευτερη, τριτη.......
Λυπαμαι γιατι ανησυχουμε μονο για το «φαινεσθαι» αυτου του τοπου (να φτιαξουμε καμια
εγκατασταση για να πουν οι ξενοι «ευχαριστουμε Αθηνα, ευχαριστουμε Ελλαδα».)
«Συγγνωμη κοσμε για την αθλιοτητα που προβαλλουμε αυτες τις μερες» εγω δεν ακουσα
κανεναν να λεει. Nα το λεει και να το νιωθει.

Φωτιες ειχαμε και περυσι στην Ηλεια..
Ολη η Ελλαδα θρηνουσε.
Καηκαν ανθρωποι, καηκαν περιουσιες.
Ευχαριστουσαμε τους πυροσβεστες που δεν ξεκουραστηκαν ουτε λεπτο για να τις σβησουν.
Τωρα εμποδιζουμε τα πυροσβεστικα οχηματα να σβησουν τις φωτιες.
Τωρα καιμε τα πυροσβεστικα οχηματα.

Ετσι ειμαστε.
Ετσι ξεχναει η Ελλαδα.

Και η αληθεια ειναι οτι δεν ειμαι αισιοδοξη οτι θα ξυπνησουμε
Και η μεγαλυτερη αληθεια ειναι οτι και να ξυπνησουμε παλι δεν θα γινει τιποτα.
Ολα νοσουν.
Και πανω απ’ολα οι ψυχες που μπορουν να τραβηξουν μια σκανδαλη και να αφαιρεσουν
ζωες.
Ποσο μαλλον ζωες παιδιων...
Παιδιων ρε...

ΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΧΑΡΑ ΜΟΥ

Λένε πως θα μοιράσει ο θεός χρυσάφι
μέσ’ στην άνοιξη που θα ‘ρθει
κι ένα παιδί θα γεννηθεί
από τα στήθια καθενός μέσα στο Μάρτη
θα ‘χει φτερά μέσα στα μάτια
τη Βαβυλώνα μες στο στόμα
και τα ασημένια του κομμάτια
δαχτυλίδια μέσ’ στο χώμα

Λένε πως θα μοιράσει ο Θεός ξυράφια
μες στην άνοιξη που θα ‘ρθει
για να γλιστράμε όλοι
σε μια κόψη που μπορεί να μας ζεστάνει
θα μάθουμε έτσι να διαλέγουμε
σε ποια μεριά θα πάμε
κι ο χωματόδρομος που γδέρνει
το βήμα μας δε θα ‘ναι

Ήρωες με την πρώτη ευκαιρία
και μαστροποί συναισθημάτων στην πορεία
μες στο μπουρδέλο που μας νοίκιασε εξουσία
για να κάνει εκπομπή και φτύνει στα όνειρα μου
Γίνε αντίλαλος χαρά μου

Λένε πως θα μοιράσει ο Θεός περίστροφα
την άνοιξη που θα ‘ρθει
και για να μάθω να σκοτώνω
πρέπει την ίδια μου ζωή να βγάλω σκάρτη
να έχω χέρι σταθερό να γίνω μέλος κοινωνίας
να επιβιώσω στο χορό της πληρωμένης μου ανίας

Μια ανθοδέσμη από καριόληδες
και ψεύτες κάτω από τους προβολείς
που καμαρώνουν σαν λαμπάδες
ακόμα κι όταν τους πυροβολείς
αχ, πόσο θα ‘θελα να ζήσω
χωρίς την κάμερα από πίσω
και να κοιτάζω τη ζωή μου δίχως προφυλακτικό

Ήρωες με την πρώτη ευκαιρία
και μαστροποί συναισθημάτων στην πορεία
μες’ στο μπουρδέλο που μας νοίκιασε εξουσία
για να κάνει εκπομπή και φτύνει στα όνειρα μου
Γίνε αντίλαλος χαρά μου

Λένε πως θα μοιράσουν τα παιδιά χρυσάφι
μες στην άνοιξη που θα ‘ρθει
για να δούνε αν θα το κάνουνε
οξυγόνο απ’ τη Γαύδο ως τη Θράκη
κι αν αξίζει να φυτρώσει
μες στο στήθος μας συνήθεια
η δικιά τους απροσδόκητη
κι αναρχική αλήθεια

Λένε πως θα μοιράσει ο ουρανός Αχέροντες
για ν’ ακουστεί η φωνή του
και να βουτάει ο καθένας μες στο κρύσταλλο
να πλύνει τη ψυχή του
να μάθει απλόχερα να σπέρνει
την τύχη που του ανήκει
και ν’ αγκαλιάζει πιο σφικτά
τα δώρα του αλλουνού

Κληρονομιά για το παιδί μας που γεννιέται
μα πλούσιος είναι όποιος δεν πουλιέται
μες στο μπουρδέλο που μας νοίκιασε εξουσία
για να κάνει εκπομπή και φτύνει στα όνειρά μου
Γίνε αντίλαλος χαρά μου

Χρήστος Θηβαίος

"Στεριές..."

Εναμισης μηνας ψυχικης κουρασης και αγχους...
Στοχευοντας τα μεγαλα...
Παλευοντας για τα ιδανικα...
Για να ‘ρθουν...
Ή για να παω εγω σ’αυτα...
Η προσπαθεια επιβραβευτηκε,
το αποτελεσμα ηταν καλυτερο απο αυτο που φανταζομουν.

Στην αλλη ακρη του τηλεφωνου εσυ, το ανακοινωνεις.
Μιλας για ζέστη κι εγω εχω παγωσει.
Βρισκω τη δυναμη και μιλαω.
Δεν προλαβαινω να επεξεργαστω τη σκεψη.
Την κανω λεξη κατ’ευθειαν.
Ειναι κι αυτη η απολυτοτητα σου που με νευριαζει, αλλα...
Ποσο την καταλαβαινω, να ‘ξερες...
Και τρεμω...

Κι εκει που δεν ηθελα να περασει ο καιρος,
Εκει τον βριζω και απαιτω να τρεξει...
Να τρεξει οσο πιο γρηγορα γινεται.
Δεν μπορω να περιμενω.
Ξερω, ξερω, «ολα στην ωρα τους»
Υπομονη.
Θα αντεξω,
Κι αυτο το ξερω.

Χρειαζομαι ξεκουραση, ψυχικη ξεκουραση.
Να μην σκεφτομαι.
Να τρεχει μονο ο χρονος, οχι οι σκεψεις μου.
Εγω να ειμαι ηρεμη, εχοντας εμπιστοσυνη στους καιρους.
Στους καιρους που ηρθανε, που αφησαν την πραματεια τους και φυγανε.
Στους καιρους που θα ερθουν να αφησουν τα δωρα τους.
Να τα ακουμπησουν διπλα μου, να τα κανω «ζωη» μου.

Ξερεις...
Και αυτο με καθησυχαζει.
Αντιλαμβανεσαι πώς ειμαι και γιατι.
Μου το ειπες και ενιωθα οτι το πιστευες.
Δεν προσπαθεις να πεισεις,
πειθεις...

Παλη με τα χρωματα, με τις λεξεις, με τις φωνες, με τις μελωδιες.
Εισβαλλουν μεσα μου.
Δεν νιωθω μονη μου.
Η πορεια ειναι μοναχικη ομως.
Η ψυχη μου γεμιζει.
Εμπειριες, συμβουλες...
Ζωες μες στις ζωες...

Για καποιο λογο γινονται ολα.
Τωρα προσπαθω να βρω αυτον τον λογο.
Σκαλι-σκαλι ανεβαινω και προσπαθω.
Στεκομαι λιγο, γυρνω το κεφαλι πισω, κοιταω και χαμογελω.
Για ολα.
Για ανθρωπους, για πραξεις, για καταστασεις.

Διαδρομες.
Ομορφες διαδρομες.

Κι ισως ειμαστε ακομα στην αρχη...

Νιωθω ενα χαδι στα μαλλια μου.
Ηρεμω...

«Τα τραγούδια είναι στεριές...»

ΣΤΕΡΙΕΣ

Κάτι θ' αλλάξει θα μας φυλάξει στο χρόνο.
Μαγιά η μνήμη σε νέα ζύμη και μόνο.

Τα τραγούδια είναι στεριές
σαν ξαστεριές για ναυαγούς
μίλια θα 'κανα κι οργιές
ζήσε ό,τι θες και θα τ' ακούς

Κάτι θ' αλλάξει θα την τρομάξει τη Δύση
μετά θα δούμε μιαν άλλην ομορφιά που 'χαμε ελπίσει.

Τα τραγούδια είναι στεριές
σαν ξαστεριές για ναυαγούς
μίλια θα 'κανα κι οργιές
όσο με θες για να μ' ακούς

Ας όψεται μέσα μου η καρδιά μου
τ' αξέχαστα που βρήκε ν' αγαπά.
Μια καινούρια μυρωδιά θέλει η καρδιά
να πορευτεί για μεγάλους και παιδιά
λόγια κλειδιά ξανά στ' αυτί.

Αλκηστις Πρωτοψαλτη
Στιχοι: Λινα Νικολακοπουλου
Μουσικη: Νικος Αντυπας

"Χρόνια πολλά...!"

Σημερα εχω γενεθλια...
Σημερα μεγαλωνω κατα εναν χρονο...
Σημερα αποφασισα να κανω μια τρελα!
"Να εχω να θυμαμαι", ετσι λεω!
Σημερα θελω να πω "σ'αγαπώ" σε ολους και ολα.
Σημερα, ειναι μια ξεχωριστη ημερα για πολλους λογους...!

Του χρονου τετοια μερα ευχομαι να να εχω θεσει καινουριους στοχους και οι σημερινοι στοχοι να εχουν γινει πραγματικοτητα!

"Στα παιδιά που τα θέλουνε όλα...!"

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Στους αλήτες που αγαπήσανε
στους φευγάτους που γυρίσανε
στους φαντάρους που τα παίξανε
στους τρελούς που λογικέψανε

Στους κουρσάρους που σαλτάρισαν
στους προφήτες που σαλπάρισαν
στους παπάδες που κολάστηκαν
στους ροκάδες που κουράστηκαν

Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα

χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται

χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα

Στις παρέες που σκορπίσανε
στις φιλίες που κρατήσανε
στις φωνές που πια σιωπήσανε
στις σιωπές που τραγουδίσανε

Στις καρδιές που όλα τα δώσανε
στις αγάπες που τελειώσανε
στις αγάπες που αρχίζουνε
στις σκιές που συνεχίζουνε

Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ονειρεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεκάρα δε δίνουν
χρόνια πολλά στα παιδιά που και μένα με φτύνουν

Χρόνια πολλά σε μένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα

Βασιλης Παπακωνσταντινου
Στιχοι: Αλκης Αλκαιος
Μουσικη: Χριστοφορος Κροκιδης-Βασιλης Παπακωνσταντινου

"Πιτσιρικάς..."

Μόνο τραγούδι.
Για το "άσπρο του κοσμου" ρε γαμωτο.
Γιατι "τιποτ' αλλο δεν θυμαμαι να εχω ζησει."
"Να ημερεψω λιγο..."
Να παλεψω πολυ.
Για "της ζωης τα μαγικα".
Να θελω.

Γιατι θελω.

Μόνο τραγούδι. (σχεδον!)

ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ

Και τίποτ' άλλο δεν θυμάμαι να 'χω ζήσει
που να 'χει μέλι από σκουριά στην άκρη του σβησμένο,
όσο όταν στέκομαι στα πόδια μου μετά από μεθύσι
και να με πάρεις αγκαλιά στο δρόμο περιμένω.

Θέλω να δω τ' άσπρο του κόσμου
μέσα απ' τα μάτια ενός πιτσιρικά
να ημερέψω λίγο φως μου
κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου
θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά.

Και ξόδεψα και μοίρασα και μάλλον ξεχρεώνω
μια στοίβα χρόνια ασθενικά με μια αγκαλιά σκουπίδια.
άλλα να θέλω σαν τρελός και μ' άλλα να ματώνω,
φυγές να σκάβω μες στη γη και να γυρνώ στα ίδια.

Γεωργια Νταγακη
στιχοι: Οδυσσεας Ιωαννου
μουσικη: Θανος Μικρουτσικος

πρωτη εκτελεση:Βασιλης Παπακωνσταντινου "θαλασσα στη σκαλα"
δευτερη εκτελεση:Ριτα Αντωνοπουλου "παμε ξανα απ'την αρχη"

"ΦΩΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΦΩΝΗ..."

Κι ερχονται οι αληθειες.
Την καταλληλη ΠΑΝΤΑ στιγμη.
Τη θεωρητικα ακαταλληλη.
Και σε ξεβολευουν.
Και θυμωνεις.
Βριζεις.
Νευριαζεις.
Και ηρεμεις.
Κι ερχεται κι αλλη γνωμη.
Ιδια σχεδον με αυτην που σε ενοχλησε.
Μα στα λεει ολα πιο χαλαρα.
Σε κανει να τα δεις πιο εγχρωμα.
Σαν ευκαιρια.
Βελτιωση.
Και θυμωνεις παλι.
Αυτη τη φορα λιγοτερο.
Πεισμωνεις.
Μια καλο πεισμα, μια κακο.
Αλλα πεισμωνεις.
Και ξεκινας παλι.
Τις προσπαθειες.
Τις κοπιαστικες και χρονοβορες.
Προσπαθεις.
Προσπαθησες για το καλο.
Ωραια προσπαθεια.
Τωρα ομως θα προσπαθησεις για το καλυτερο.
Θα κοπιασεις.
Θα βελτιωνεσαι.
Δεν θα σου ερθουν ολα με τη μια.
Θα προσπαθησεις.

Το οφειλεις...
Στο εαυτο σου περισσοτερο.
Στους αλλους επισης.
Σ’αυτους που εχουν ολη τη διαθεση να σε βοηθησουν.
Και σε βοηθουν.
Κι ας πιστευεις οτι τους ζαλιζεις.
Ειναι εκει με ενα χαμογελο.
Να σε διορθωσουν.
Να σε βοηθησουν.
Και δεν δεχεσαι διορθωσεις χωρις να σου απαντουν στο ερωτημα «γιατι...;».
Δυσκολος συνομιλητης...
Θελεις να ξερεις.
Τι ειναι λαθος και γιατι.
Και παλι απ’την αρχη.
Στην ομορφη μαχη στρατιωτης.
Με τον αρχηγο με τη γλυκια φωνη να σε οδηγει.
Και μεσα σου εχεις εκατομμυρια λεξεις που θελουν να βγουν σε μια προσπαθεια ευγνωμοσυνης.
Χιλια ευχαριστω δεν φτανουν.
Τα συναισθηματα σταζουν ευχαριστω.
Ευχαριστω τον Θεο που με εφερε στο δρομο σου πριν δυο χρονια.
Ευχαριστω εσενα που μου ανοιξες την πορτα και με εσπρωξες να βρω τον δικο μου δρομο.
Ευχαριστω για την υπομονη.
Σ’ευχαριστω για ολα...
Ειλικρινα....
Ερχονται μαχες...
Δεν θα διστασω.
Θα παλεψω.
«Γιατι το αγαπας», μου λες...
" Ναι, γιατι το αγαπαω", σου λεω.
Κι αυτο αρκει.

Πολεμος οι προηγουμενες μερες.
Διαδρομες περιεργες.
Ειναι πολυ ομορφο να εχεις συμμαχους.
Νιωθεις ασφαλεια.

Ημουν για χρονια υποστηρικτης της σιωπης.
Μα τωρα δεν την θελω.
Τωρα θελω μονο τη φωνη.
Θελω να την αφησω να εκφραστει.
Θελω να την αφησω να παλεψει.
Με χαμογελο.
Γι’αυτα που εχει.
Γι’αυτα που θελει.
Γι’αυτα που αγαπαει.

Ξεροντας πού χρωσταει την ψυχη.
Και η φωνη και η σιωπη ξερουν.
Αγαπω τις διαδρομες μου.
Κι ας ειναι σκοτεινες.
Το φως το βλεπω στο βαθος.
Το φτανω καθε φορα που χανομαι.
Κι ας φοβιζουν τα σκοταδια.
Διαδρομη ειναι κι αυτα.

Ανατροπες.
Θελω ομορφες ανατροπες.
Κι ας ειμαι λιγακι φοβισμενη.
«Εχουμε ακομα λιγους γυρους να μας περασουν για τρελους...»

Τωρα ξεκιναει η «μαχη»...
Βουτια με τα ματια ανοιχτα!
«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΗ, ΦΩΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΦΩΝΗ...»

ΥΓ. Συστηνω ανεπιφυλακτα το cd της Ριτας Αντωνοπουλου "Πάμε ξανά απ'την αρχή".
Ειναι απ'τα λιγα που μπορεις να τα ακους απο το πρωτο μεχρι το τελευταιο τραγουδι!



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΗ

Θέλουνε μια καινούρια αρχή
λένε δεν θα μιλήσουν τώρα
δεν τους σηκώνει η εποχή
θα βγουν όταν περάσει η μπόρα.

Κλείνονται μες στα σπίτια τους
τα λένε μόνο μεταξύ τους
αλλού τρέχουν τα νοίκια τους
κι αλλού χρωστάνε την ψυχή τους.

Έρχονται μάχες μη δειλιάσεις
γίνε ο δρόμος να περάσεις
δεν είναι η σιωπή φωνή
φωνή είναι μόνο η φωνή.

Έχουμε ακόμα λίγους γύρους
να μας περάσουν για τρελούς
να σκοτωθούμε από φίλους
ν` αγκαλιαστούμε με εχθρούς.

Έρχονται μάχες μη δειλιάσεις
γίνε ο δρόμος να περάσεις
δεν είναι η σιωπή φωνή
φωνή είναι μόνο η φωνή.

ΡΙΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ

Boomp3.com

"Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος..."

Αγνοια.
Εγωισμος.
Πεισμα.
Παραιτηση.
Κουραση.
Δυναμη.
Υπομονη.
Ανυπομονησια.
Νευρα.
Ηρεμια.
Φωνες.
Σιωπες.
Τραγουδια.
Λεξεις.
Λογια.
Μελωδιες.
Αποψεις.
Επιμονη.
Θαρρος.
Θρασος.
Δειλια.
Φοβος.
Φοβοι.
Αγνοια.
Αγνοια..
Αγνοια...

Ολα μαζι και το καθενα ξεχωριστα.
Συνδυαζονται, κι ομως!
Ψαχνω το προσωπικο μου στοιχειο...
Που να βρω προσωπικο στοιχειο οταν υπαρχει φοβος;;;’
Και απαιτηση...
Πολλη απαιτηση...
Γιατι απαιτω τοσα απο τον εαυτο μου;
Πώς να μην κουραστει κι αυτος;
Τη μια νιωθει πουλημενος,
την αλλη πουλιεται μονος του.
Ψαχνω,
Βρισκω,
Χανω,
Ψαχνομαι,
Βρισκομαι,
Χανομαι...
Βρισκομαι;

Κουραστηκα...
Τασεις φυγης, ξανα.
Κουραστηκα.

Αλλα οχι, ποτε δεν ημουν απαθης.
Γιατι να γινω τωρα;

Να, απλως...φοβαμαι...

Μερικες φορες ξεχναω.
Ξεχναω οτι εχω εμπιστοσυνη.
Εμπιστοσυνη σε οποιον κινει τα νηματα.
Εμπιστοσυνη στον χρονο.
Σ’αυτα που σπερνει,
Σερνει,
Φερνει,
και παιρνει...

Τον εμπιστευομαι,
μα με φοβιζει λιγακι.

Και θα μου πεις: σε λιγες μερες κλεινεις τα 22, μικρη εισαι ακομα, τί καθεσαι και προβληματιζεσαι;
Οκ, δεχομαι την ερωτηση...
Μονο που δεν εχει απαντηση.
Προβληματιζομαι.
Για το πριν, το τωρα, το αυριο.
Παλευω.
Παλευω με το μυαλο μου,
Την ψυχη μου,
Τον χρονο,
Τις μνημες,
Τα "πιστευω" μου,
Τα "μπορω" μου,
Τα "Θελω" μου.

Αυτα τα «θελω» φοβαμαι περισσοτερο...

Σε ποιο απ’ολα να στηριχτω για να βρω μια ακρη;
Στο μυαλο, την ψυχη, τον χρονο, τις μνημες, τα πιστευω, τα μπορω, τα θελω;;;
Ποιο απ’ολα μπορει να με οδηγησει σε ΄μενα;
-Ολα μαζι...
Μα ποιο θα μου δωσει κινητρα να προχωρησω;
-Ολα μαζι...
Ενα θελω, μονο ενα...
Το λεω μονη μου...
«θελω»...
Κι αλλο ενα;
Χρονος...

“Θελω τον χρονο μου’’

Ας μη βιαστω...
Ας μη με πιεσω...
Ας μη με φοβιζω...
Ας θελω...
Ας προσπαθησω...
Σιγα-σιγα, ε;
Σιγα-σιγα...

Παμε ξανα απ’την αρχη...
(Ποσες αρχες πια...;
...οσες και τα τελη...)

Ετσι ειναι ο χρονος...

Κατι ξερει...
Κατι ξερεις κι εσυ που τον εμπιστευεσαι...

"Μονη μου πατριδα ειναι ο χρονος..."...

Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα.
Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα.
Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα.
Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα.

Κι έτσι τον δρόμο μου ανάποδα μαζεύω.
θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια.
Τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια,
Κι έτσι παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω.

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες...
Όλο μου 'λέγαν, σε κανέναν δε χρωστάω.
Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω,
κι εγώ τις άφησα κι έψαξα για νέες.

Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,
μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,
κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Μιλτος Πασχαλίδης
στιχοι: Οδυσσεας Ιωάννου
μουσικη: Μιλτος Πασχαλιδης



Boomp3.com

"Η αλήθεια του καθένα..."

Ελαβα δυο προσκλησεις απο τους φιλους μου Ναϊάδα και Πρωτοπλαστο για παιχνιδι σχετικα με τις αληθειες μου!

Οι κανόνες του παιχνιδιού:
1.Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag.
2.Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες.
3.Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους.
4.Ειδοποίησε τους ότι τους έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους.

Ξεκιναμε:

Αλήθεια 1η:
Με δυσκολευει αφανταστα το πρωινο ξυπνημα! Πρεπει απαραιτητα να φτιαξω ΕΓΩ τον καφε μου (φραπε) και να καπνισω τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ τσιγαρα. Η επικοινωνια μου ξεκιναει απο το δευτερο τσιγαρο και μετα! Αν κατι δεν γινει σωστα π.χ μου φτιαξει αλλος καφε ή δεν εχω τη δικη μου μαρκα τσιγαρων, η επικοινωνια καθισταται δυσκολη για τις επομενες ωρες (πονοκεφαλος, νευρα...)!!! Ξερω οτι το ολο θεμα ειναι καθαρα εγκεφαλικο, αλλα...........! Οταν πρεπει οπωσδηποτε να ξυπνησω πρωι, δηλαδη αν δινω μαθημα ή ταξιδευω, συνηθως δεν κοιμαμαι καθολου!

Αλήθεια 2η:
Η αληθεια ειναι οτι δεν ξεχναω ποτέ. Ουτε τα καλα, αλλά ουτε και τα κακα. Ποτέ ομως........

Αληθεια 3η:
Σπανια ειμαι ακριβης στα ραντεβου μου... Αργουσα στο σχολειο, στα ραντεβου, στη δουλεια μου. Το καλο ειναι οτι συμβιβαζονται με τα ωραρια μου! Στη δουλεια υπηρξε διαστημα που επαιρναν τηλεφωνο να με ξυπνησουν για να ειναι σιγουροι οτι θα παω....!

Αληθεια 4η:
Η μουσικη με συντροφευει παντα και παντου. Δεν μπορω να βγω εξω απ'το σπιτι χωρις ακουστικα!

Αληθεια 5η:
Κυριαρχει μεσα μου μια αισθηση ελευθεριας-ανεξαρτησιας. Δεν αντεχω την πιεση και τις υποχρεωσεις. Δεν μπορω να νιωσω οτι κανω κατι χωρις τη θεληση μου...

Αληθεια 6η:
Το γελιο αποτελει αναγκη δικη μου και των φιλων μου! Ακομα και στην πιο σοβαρη συζητηση βρισκουμε κατι για να γελασουμε! Α, αφηστε, γελαω και δυνατα....!

Αληθεια 7η:
Η λεξη που με αντιπροσωπευει ειναι το "κινητρο". Ειτε ενσυνειδητα, ειτε υποσυνειδητα αναζητω κινητρα σε ο,τι κανω. Θελω να νιωθω δημιουργικη...!

Αυτες λοιπον ειναι καποιες απο τις αληθειες μου!
Ευχαριστω τη Ναιαδα και τον Πρωτοπλαστο για την προσκληση!
Απ'ο,τι ειδα καποιοι εχουν ηδη παιξει, οποτε η προσκληση ειναι ανοιχτη για οποιον θελει να συμμετασχει!


Η αληθεια του καθενα

Η αλήθεια του καθένα μετερίζι και σταθμος
γιατί αυτό έχει θελήσει ή γιατί δε θα τολμήσει
δεν μπορεί να κάνει αλλιώς

Η αλήθεια του καθένα είναι η μόνη διαδρομή
και κυλάει σαν τα τρένα σε δυο ράγες μια γραμμή

Κι εγώ μόνη μες στο πλήθος τις αλήθειες μας κοιτώ
πως παλεύουν να βρεθούνε
αλλά δεν το ομολογούνε
μοναχά για ένα χορό

Η αλήθεια του καθένα είναι η ίδια του η ζωή
η μεγάλη μοναξιά του είναι η βασίλισσα του
κι ό,τι του προστάζει αυτή.

Χαρούλα Αλεξίου
στίχοι: Φωτεινη Λαμπριδη
μουσικη: Σωκρατης Μαλαμας

Boomp3.com

"ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΘΥΡΟ...!"

"Οπωσδηποτε παραθυρο..."
Το τραγουδουσα συνεχεια τις τελευταιες ημερες...

"Να βλεπω εξω να χαμογελω..."

Και ηρθε το χθεσινο γεγονος για να δεσει με το τραγουδι για το παραθυρο!

Ειναι αστειο..
Τουλαχιστον αστειο...

Και αφου η νοητικη κριση αποκατασταθηκε,
αφου καθισες ησυχος εκει, μεσα στο μυαλο μου,
"καποιος" θελησε να σε επανεμφανισει.
Κι αυτη τη φορα η λεξη εμφάνιση γραφεται εκτος εισαγωγικων...

Επινα καφε σε μια καφετερια...
Διπλα απο ενα παραθυρο...
Και ηρθε ενα μαγικο χερι και εστρεψε το κεφαλι μου αριστερα...
Το οπτικο πεδιο ευρυ, αλλα το μαγικο χερι εστρεψε και το βλεμμα καπου...συγκεκριμενα...
Στο απεναντι πεζοδρομιο, οπου περπατουσες εσυ...!

Σε αυτα τα εξι χρονια είναι λίγες οι φορες που σε εχω δει "τυχαια".
Απο τοτε που "αποφασισα" να σταματησω να σε βλεπω
απο τοτε καποιος αποφασισε να σε βλεπω "τυχαια".
Δεν ειναι δυνατον...

"Συνωμοσια δευτερολεπτων",
ετσι αποκαλω αυτα τα "τυχαια" γεγονοτα,
τα οποια δεν θεωρω καθολου τυχαια.
Αυτα δε γινονται τυχαια.
Δεν γινονται "κατα λαθος".

Το πιο αστειο ειναι οτι δεν ταραχτηκα!
Λες και συνεβαινε κατι που συμβαινει καθε μερα.
Απλως χαμογελασα...
Εβλεπα μια γνωριμη παρουσια...
Το γνωριμο ταχυ βημα...

Καποιος μας κανει πλακα!
Καποιος γελαει μαζι μας!
Μας εχει βρει παιχνιδι, σου λεω, μας δουλευει!

Στρατιωτακια του χρονου...
Ποτε δεν δινουμε σημασια στα δευτερολεπτα,
κι ομως,
αν το κεφαλι ειχε γυρισει μερικα δευτερολεπτα πριν ή μερικα δευτερολεπτα μετα, δεν θα σε εβλεπα...!

"Σε στυλ να μην ξεχνιομαστε..."

Το παραθυρο φταιει
και αυτη η αισθηση της ελευθεριας που νιωθω διπλα του.

Οπωσδηποτε παραθυρο...
Να νιωθω ελευθερη και δυνατη...

Οπωσδηποτε παραθυρο...
Να μπορω να ονειρευομαι κοιτωντας εξω...

Οπωσδηποτε παραθυρο...
Να πεταω ο,τι με βαραινει...

Οπωσδηποτε παραθυρο...
Να πεταω γενικως...

"Οπωσηποτε παραθυρο...
Να βλεπω εξω να χαμογελω..."

Οπωσδηποτε παραθυρο...
Να βλεπω ΕΣΕΝΑ εξω...
Να χαμογελω...!

"Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
να 'χω το νου μου αδειανό
να 'χω και πρίμο τον καιρό..."

ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Αχ πώς μου ‘γινε
τα αλφάβητο του είναι μου τραυλό
Που είναι αυτό το κεφαλάκι
που φυσούσε τον αυλό
που είχε το όνειρο το σώμα
μονοπάτι η αναπνοή
κι έναν κόσμο είχε ακόμα
των ανθρώπων η ζωή

Οπωσδήποτε παράθυρο
Οπωσδήποτε παράθυρο
Να βλέπω έξω, να χαμογελώ
Οπωσδήποτε παράθυρο
Και ποιον δεν πήρα εγώ με το καλό
Οπωσδήποτε παράθυρο

Για να πιστέψω πάλι από την αρχή
Οπωσδήποτε παράθυρο
Μπροστά σε μένα αλλάζει μια εποχή

Αχ πώς μου ‘γινε
τα αλφάβητο του είναι μου τραυλό
και το μαύρο χαρακάκι
για τα σχέδια μου, στρεβλό
Ίσως να ’φτασε η ώρα
Ίσως να ‘ρθε η στιγμή
να φυλάξω από την Πανδώρα
την ελπίδα στο κουτί

Τανια Τσανακλιδου
στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
μουσική: Γιάννης Σπάθας


Boomp3.com

"Ποτέ, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ..."

"Στο ανειπωτο το πληθος
απο τα στοιχειά του νου
ετρεξα για να ξεφυγω
μα ολα ετρεχαν παντου..."

Αμφισβητηση...
Εχει καταλαβει τον νου.
Τον παιδευει.
Κανει ανω-κατω τα παντα.

Κι ερχεσαι «διακριτικα» στην καθημερινοτητα μου.
Χωρις να το ξερεις.
Δεν σου ανοιγω την πορτα.
Παρολα αυτα υπαρχει μια πορτα καπου στην καρδια ή στο μυαλο που σε υποδεχεται.
Μονο που εμενα δεν με ενημερωνει...

Κι ετσι ερχομαι αντιμετωπη με ενα παρελθον που ειναι μεν αποδεκτο ως "παρελθον", που δεν θελω να γινει παρον, ουτε μελλον, μα αμφισβητειται η ιδια η παρουσια του ως παρελθοντος.

Εκει εγκειται το προβλημα.
Στην αμφισβητηση της υπαρξης του οταν αναλαμβανει τον ρολο του καθοδηγητη-αναλυτη ο νους.

Κι η αληθεια ειναι οτι οσο πιο ευκολα εισερχεται η αμφισβητηση τοσο πιο δυσκολα αποκαθισταται η αληθεια.
Μαλλον γιατι δεν υπαρχει αληθεια.
Αποδεκτη και αποδεδειγμενη.

Ανασφαλειες ολα.
Οχι για το τι ησουν εσυ για 'μενα.
Αυτο το ξερω.
Το τι ημουν εγω για 'σενα ομως αμφισβητειται ανα πασα ωρα και στιγμη, αρκει ενα μικρο ερεθισμα.
Κι αυτη η απορια για το τι ημουν οταν εισβαλλει στο μυαλο τα ρημαζει ολα.
Παγωνει ολες τις αλλες σκεψεις και απαιτει αποκλειστικοτητα:
"Πρεπει να βγαλεις μια ακρη", μου λεει...
"Δεν καταφερα τοσα χρονια να βρω μια ακρη, τωρα θα τα καταφερω;", αναρωτιεμαι.

Αποκατασταση χρειαζεσαι.
Δικαιολογια.
Καπως πρεπει να σε δικαιολογησω και 'σενα.
Αν θες να υπαρχεις μεσα μου θα εισαι ηρεμος.
Δεν θα μιλας, δεν θα κινεισαι.
Θα εισαι κρυμμενος και ταυτοχρονα αορατος.
Δεν θα εμφανιζεσαι.
Θα ξεχνας κι εσυ ο ιδιος οτι υπαρχεις.
Αν σε θελω κατι θα σε φωναζω.
Θα τηρεις τις αποστασεις.
Θα κανεις ο,τι σου λεω.
Εισαι μεσα στο μυαλο μου και εχω καθε δικαιωμα να σε εξουσιαζω.
Θα εισαι η μαριονετα μου κι οποτε βαριεμαι θα παιζω μαζι σου.
Μετα θα σε παραταω.
Θα επιστρεφεις στην κρυφη σου θεση αορατος.
Θα σε κανω ο,τι θελω.
Δεν εχεις δικαιωμα επιλογης.
Ζεις μεσα στον νου μου και αποτελεις ερμαιο των βουλων μου.
Ολα αυτα στο μυαλο...
Οι κανονες-προϋποθεσεις αν θες να υπαρχεις μεσα σ'αυτο.

Γιατι στην καρδια τα πραγματα ειναι αλλιως.
Γιατι η καρδια ξερει.
Δεν αμφισβητει τη γνωση.
Γιατι η γνωση της καρδιας ειναι το ιδιο το συναισθημα.
Δεν φοβαται την απουσια ουτε την παρουσια σου γιατι το συναισθημα δεν επηρρεαζεται απο αυτα.
Παραμενει ανεγγιχτο,
αμετακινητο,
αμειωτο
ειτε εισαι εδω, ειτε οχι.
Δεν επιδρουν πανω του οι αφορμες.
Το συναισθημα δεν διχαζεται.
Δεν φοβαται.
Δεχεται τις καταστασεις οπως κι αν ειναι.
Ειτε ειναι αληθινες, ειτε ψευτικες το συναισθημα ζει και πιστευει τη δικη του αληθεια, την αληθεια που νιωθει, που βιωσε, που βιωνει και δεν μπορει να αμφισβητηθει.

Μυαλο και καρδια σε μια διαρκη παλη.
Επαθλο: η ηρεμια.
Η αποκατασταση.
Εχουν επιτευχθει και τα δυο στο παρελθον.
Μετα ανατρεπονται.
Οι αφορμες φταινε.

Ξερεις...
Καπου στο βαθος ξερω κι εγω...
Νιωθω...
Κι ας ξεχναω...
Ειναι που το παρελθον αποτελει παρελθον και δεν θελω εστω και νοητικα να διεκδικει μια θεση στο παρον μου.
Εχει μπει ενα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
Οχι επιτακτικα και πεισματικα.
Σχεδον ουτε ηθελημενα.
Απ'τη στιγμη ομως που μπηκε το "ποτε ξανα" δεν θελω να υπαρχουν στιγμες που εστω κι θεωρητικα αναιρειται.
Εχει μπει σαν σφραγιδα σε καθε εικονα, σε καθε αναμνηση.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
Αυτη η ιστορια εληξε.
Η ημερομηνια καταναλωσης παρηλθε.
Η αυλαια επεσε.
Και ξεκιναει καινουργια παρασταση..............


ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Στο ανύποπτο το πλήθος,
απο τα στοιχειά του νου,
έτρεξα για να ξεφύγω
μα όλα έτρεχαν παντού...

Μεσ' το βλέμμα μου,
μεσ το αίμα μου,
ησυχία μόνο να ακούς τον πόνο
Η μορφή σου εδώ,
η ηχώ σου εγώ
και μια σκέψη μόνο,
μοναχά
Ποτέ, ποτέ ξανά

Η παράσταση αρχίζει
κι όλα παίρνουνε ζωή...

Ελευθερία Αρβανιτάκη
στίχοι+μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Boomp3.com

"Ας χαθείς..."

Ταξιδι-αστραπη στην Κρητη...
Πριν μερικες ωρες γυρισα.
Για αλλο λογο πηγα τωρα, για αλλο λογο τοτε...
Τοτε...τεσσερα χρονια πριν...
Σχεδον δεκαοχτω χρονων.
Με μια αποφαση στα χερια.
Στα χερια, οχι στην ψυχη.
Αποφαση σωτήρια, ετσι πιστευα.
Αποφαση αλλοθι κι αυτη...

Αποφαση που υπηρχε στο μυαλο μου πεντε μηνες πριν τις πανελληνιες.
Εκεινους τους φριχτους μηνες...
Οχι λογω των πανελληνιων.
Αυτες οι εξετασεις δεν ηταν δυσκολες σε σχεση με τις εξετασεις που εδινα εντος μου.
Μυαλο και ψυχη αμαυρωνονταν.
Ο εαυτος εχανε και χανοταν.

Κι εσυ εκει.
Εσυ παντου.
Εσυ πουθενα.
Δεν ηταν αποφαση στιγμης.
Επρεπε κατι να κανω.
Επρεπε να με σωσω.

Κι ετσι η αποφαση εληφθη...
Η σχολη ειχε αποφασιστει προ πολλου.
Το μερος ηταν το θεμα...
Κι αποφασιστηκε...
Ρεθυμνο.
Αυτο θα με εσωζε.
Η αποσταση...
Ετσι πιστευα...
Ετσι ηθελα να πιστευω...

Χιλιες δυο δικαιολογιες γι'αυτην την επιλογη.
Καλη σχολη, γνωσεις, κλπ κλπ...
Βλακειες ολα.
ΑΠΟΣΤΑΣΗ ηθελα.
ΦΥΓΗ...

Κι οι γονεις μου με αφησαν...
Με αφησαν να παρω τον δικο μου δρομο.
Να ακολουθησω τη διαδρομη που ηθελα.
Περνουσα στο πανεπιστημιο της Αθηνας,
αλλα δεν ηθελα να ειμαι διπλα σου.
Δεν ηθελα.

Δυσκολη περιοδος.
Κλεισιμο ενος κυκλου, ανοιγμα ενος καινουριου.
Να στενοχωρηθεις για τον κυκλο που κλεινει ή να χαρεις γι'αυτον που ανοιγει;
Αναμεικτα ολα...

Ημουν τρομαγμενη.
Για οσα ειχαν ερθει και για οσα θα ακολουθουσαν.
"Τωρα" δεν υπηρχε.
Ζουσα στο "πριν" σκεπτομενη το "μετα".
Με φοβιζαν και τα δυο.

Καινουρια ζωη.
Καινουριο περιβαλλον...
Σκεψεις πολλες...

Απο τις πρωτες κιολας μερες καταλαβα πολλα.
Το μυαλο ειναι ενα φορτιο που το κουβαλας μαζι.
Ακομα κι αν το περιβαλλον δεν μπορει να σου φερει τις αναμνησεις του παρελθοντος το μυαλο ανα πασα στιγμη σου προβαλλει αυτες τις "φωτογραφιες".
Κι ετσι δεν ξεχνας.
Συνεχιζεις να θυμασαι ακομα και απο αποσταση.
Κι η καρδια συνεχιζει να χτυπαει με τον ιδιο τροπο.
Με τον ιδιο πονο.
Ισως με λιγοτερη ενταση.
Αλλα δεν ηταν η ενταση το θεμα, η ουσια παρεμενε ιδια.
Δεν ανηκα εκει.
Δεν ανηκα σε αυτους τους χωρους.

Ολα ηταν στην Αθηνα.
Ολα οσα αγαπουσα ηταν εκει.
Το μυαλο δεν γιατρευοταν ετσι.
Γι'αυτο και η αποφαση να γυρισω εληφθη γρηγορα.
Εκανα αιτηση για μετεγγραφη.
Αν γινοταν δεκτη θα επεστρεφα.
Και επεστρεψα.
-------------------------------------------------

Μου εφερε πολλες αναμνησεις αυτο το διημερο ταξιδι μου.
Η μεταβαση προς την ενηλικωση μου εγινε λιγο αποτομα.
Επαιρνα τη ζωη στα χερια μου.
Επαιζα με τις λυσεις.
Εχανα...
Κερδιζα...

Κερδισμενη βγηκα τελικα.
Απ'ολα.
Οι γονεις μου δεν μου στερησαν αυτην την εμπειρια.
Δεν θα το ξεχασω ποτε...

Η φυγη βεβαια δεν ηρθε τοτε.
Τοτε που νομιζα οτι ζω το τελος.
Ειναι τοσο σχετικο το "τελος"...
------------------------------------

Να χαθεις ηθελα.
Να χαθω προσπαθησα.
Δεν τα καταφερα με την πρωτη.
Αργησα να τα καταφερω.
Τελικα χαθηκα χωρις να το ξερω.
Χωρις να το αποφασισω.
Τελικα χαθηκα χωρις να στο πω.
Χωρις να το ξερω κι εγω...
Τελικα χαθηκα ενα βραδυ...
Τελικα χαθηκα;;;
----------------------------------

Πριν απο λιγο εφτασε μια φωτογραφια στα χερια μου.
Δικη σου φωτογραφια.
Ξαφνικα.
Ταραχτηκα.
Τρομοκρατηθηκα.
Θυμωσα...
Θυμωνω μαζι σου.
Και μαζι μου.
Κι εψαχνα τι φταιει για αυτην την ταραχη...

Εχω ξεχασει οτι υπαρχεις.
Σαν να εχεις διαγραφει απο το "τωρα" μου.

"Να μην ξερω πια τι κανεις..."

Μην ερχεσαι.
Ουτε ως αναμνηση.
Δεν θελω.
Μην τρυπωνεις στις εικονες μου.
Μην τρυπωνεις στο μυαλο μου.
Δεν υπαρχεις.
Δεν θελω να υπαρχεις...
Υπηρξες.
Αλλα δεν υπαρχεις.
Δεν θελω να σε κοιταζω.
Δεν θελω να κοιταζω τις φωτογραφιες σου.
Δεν θελω να "εμφανιζεσαι" στο δρομο μου.
Εισαι πισω.
Εισαι αλλου.
Κι εγω μακρια.
Αλλου κι εγω.
Δεν θελω να ξερω.
Δεν θελω.
Δεν θελω να σε κοιταζω.
Δεν μπορω.
Δεν.
Δεν..
Δεν...
"Δεν μπορω να σε κοιταζω και στα λογια να μη βαζω "σ'αγαπω"."


ΑΣ ΧΑΘΕΙΣ

Μες στα σύννεφα ζωή μου
μακριά απ'τη φυλακή μου να με πας.
Να μ'αγγιξει ο αέρας
σαν το ξύπνημα μιάς μέρας να γελας.
Να κουρνιάζω στο πλευρό σου
μες στο παραμιλητό σου να με βρεις.
Ν' ακουστεί το όνομά μου
κι εσύ ράγισε καρδιά μου κι ας χαθείς,ας χαθείς.

Να με σήκωνε ένα κύμα
να με λύτρωνε απ'το κρίμα της ψυχής.
Να ξεπλύνει το θυμό μου
να ξανάρθει τ'όνειρό μου να το δεις.
Ας ερχόταν ένα βράδυ
να'χε φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.
Να μπορώ να σου γελάσω
κι ύστερα να προσπεράσω κι ας χαθείς,ας χαθείς.

Του μυαλού μου οι εικόνες
να 'σβηναν σαν να 'ταν πόρνες της στιγμής.
Να μην έχω να θυμάμαι
όλα αυτά που με πονάνε,ας χαθείς.
Να μην ξέρω πιά τι κάνεις
άλλο να μη με πικράνεις,δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω σ'αγαπώ,σ'αγαπώ.

Χρήστος Θηβαίος
στίχοι: Ανώνυμος
μουσική:Χρήστος Θηβαίος
δισκος: Πέτρινοι Κήποι



Boomp3.com

"Τί χαζό παιδί..."

"Tί χαζό παιδι..."
Εχω κολλησει.
Χωρις να ξερω αν στο μυαλο μου εχω εσενα ή εμενα...
Τί χαζο παιδι...
Εγω ειμαι ενα χαζο παιδι...
Κι εσυ...
Φταιει που κουραστηκα.
Η εξεταστικη φταιει.
Το ονειρο.
Τα ονειρα.
Ολα φταινε.

Δεν τα παραταω.
Δεν εχω μαθει να φευγω.
Κι οσες φορες εχω αποπειραθει να τα παρατησω παντα, μα παντα ξαναγυριζω.
Με εχω μαθει πια.
Δεν εχω εμπιστοσυνη στις φυγες οταν αποφασιζονται εν βρασμω ψυχης.
Το μυαλο παντα μαζι το εχεις.
Και την καρδια.

Κουραση.
Ξενυχτια.

Κι ομως χαμογελαω.
Εχω και τον λιθο μου μαζι.
Και κανω πολλες συνειδητοποιησεις.
Κι ολες ευχαριστες.
Κι ας κουραστηκα.
Σωματικα ειμαι κουρασμενη.
Ψυχικα οχι.
Ειμαι καλα.
Θα ημουν αχαριστη αν παραπονιομουν.

Τι χαζο παιδι...

Μονο μην ερχεσαι στα ονειρα μου.
Μην τα κανεις ομορφα, δεν θελω.
Φοβαμαι.
Εμενα φοβαμαι.
Ξυπνησα κι ειχα την αισθηση οτι ηταν αληθεια.
Και στενοχωρηθηκα που δεν ηταν.
Θυμωσα μαζι μου.
Θυμωσα που θα ηθελα να ηταν αληθινο το ονειρο.
Φοβαμαι οταν ερχεσαι στα ονειρα μου.
Τι χαζο παιδι...

Με ειχες αγκαλια...
Με ειχες σηκωσει ψηλα...
Κι ηταν τοσο αληθινο.
Ηταν τοσο αληθινη η αγκαλια σου.
Ηταν ασφαλης.
Ημουν ασφαλης στην ανασφαλεια του ονειρου.
Μεσα στα χερια σου.
Ηταν ονειρο ομως.
"Ονειρο ητανε..."

Μην ξαναπατησεις στο χωρο μου.
Ειναι δικα μου τα ονειρα.
Δεν θελω να ερχεσαι.
Δεν θελω να ξυπναω και να σε σκεφτομαι.
Δεν το καταλαβαινεις;
Ξεσυνηθισα...

Αφορμη ηταν ολα...
Ολα ειναι ακομα μια "αφορμη".
Καθολου τυχαια αφορμη.
Ο καθενας εχει τον δικο του χαρτη.
Τον κραταει στα χερια του.
Μονο που οι διαδρομες ειναι αορατες.
Δεν μπορει να τις δει.
Αορατες αλλα οχι τυχαιες.

Αυτο συζητουσαμε πριν λιγο με το λιθο.
"Απο μια αγγελια..."
"Απο ενα φυλλαδιο..."
"Απο εναν διαγωνισμο..."
Χωρις να ξερεις...
Ακολουθεις...
Ακομα κι αν αλλοι αποφασιζουν για ΄σενα...
Ακολουθεις...
Δεν μπορεις να αποφυγεις τιποτα...
Ακομα κι αν παρεκκλινεις της πορειας σου
παλι στον ιδιο δρομο θα βρεθεις...
Σαν χαζο παιδι...

Και εχουμε διανυσει πολλες αποστασεις με τον λιθο μου.
Δυσβατοι δρομοι.
Χερι-χερι.
Μαζι.
Με τη φιλη μου μαζι.
Αδερφη μου.
Πεφτουμε.
Ξανασηκωνομαστε.
Μαζι.
Παιδια.
Κοριτσια.
Γυναικες.
Παιδια...
Τι χαζο παιδι...

Τωρα χαμογελαω...
Τι χαζο παιδι...
Αγκαλιαζω τις μουσικες μου...
Μ'αγκαλιαζουν κι αυτες...
Με αγκαλιαζουν και οι φιλοι μου...
Και ειμαι χαρουμενη.
Εχω ΦΙΛΟΥΣ.
ΦΙΛΟΥΣ που δεν μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου.
Τα ξεπερνουν...
Ειναι ομορφο να εχεις φιλους.
Να μιλας, να γελας, να κλαις.
ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ.
Τι χαζο παιδι...


"Τωρα απο μακρια νιωθεις οτι ησουν τοσο κοντα...
Κι ηταν τοσο απλο... Ολο το σκοταδι μεσα σε ενα λεπτο
να χυθει ξανα οπως η μπογια στο μικρο κουτι...
Τί χαζο παιδι..."


Και ενταξει...μπορει να φταιει η εξεταστικη για το παραληρημα μου...
Δεν την κατηγορω.
Ουτως ή αλλως με βοηθαει να εκτιμω την υπο φυσιολογικες συνθηκες καθημερινοτητα μου... Ολη αυτη η μαυριλα που υπηρχε πριν μερικες ωρες εξαφανιστηκε.
Την εξαφανισε η εγχρωμη σκεψη...
Η μπογια που χυθηκε...
Οι φιλοι...
Εσυ...
Εγω...
Εξαφανιστηκε...

Και τωρα,
παω να διαβασω...

"Τί χαζό παιδί............."


Χαζο παιδι...

Πες μου τι είν' αυτό που βλέπεις
ουρανός ή ένας καθρέφτης
κάποιου σκοτεινού σου κόσμου
σχέδιο αστρικό

Πες μου πού πηγαίνεις μόνος
μοιάζει με χαρά ο πόνος
σα γεράκι μες στα πάρτι
ψάχνεις γι' αγάπη

Τώρα από μακριά
νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά
κι ήταν τόσο απλό
όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό
να χυθεί ξανά
όπως η μπογιά στο μικρό κουτί
τι χαζό παιδί

Κοίτα πώς γυρνούν τα χρόνια
σε μια ασημένια ρόδα
ένας κύκλος ζωδιακός
από φτωχά αγόρια
που κοιμούνται στους αιώνες
κι ονειρεύονται εικόνες
τα σημάδια που αφήνουν
τα γλυκά φιλιά

Τώρα από μακριά
νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά
κι ήταν τόσο απλό
όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό
να χυθεί ξανά
όπως η μπογιά στο μικρό κουτί
τι χαζό παιδί
τι χαζό παιδί

Μες στο αίμα σου κυλάει
ένα τρένο που σφυράει
και ποτέ δε σταματάει
ό,τι κι αν του πεις
μόνο ο Χριστός το ξέρει
κι όποιος ζήτησε ένα χέρι
μες στη μαύρη εκείνη νύχτα
για να κρατηθεί

Τώρα από μακριά
νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά
κι ήταν τόσο απλό
όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό
να χυθεί ξανά
όπως η μπογιά στο μικρό κουτί
τι χαζό παιδί

Τι χαζό παιδί...

Κωνσταντίνος Βήτα

Boomp3.com

"HOW I WISH YOU WERE HERE..."

Μνημες του καλοκαιριου που περασε.
Μνημες χαρας που θα μεινουν ανεξιτηλες.
Πορεια προς το Ονειρο.

Εκει εχει μεινει η ψυχη μου.
Στις αρχες του ιουνιου.
Στο δωματιο με την μπλε πορτα.
Εκει κλειστηκε η ψυχη.
Τοσο χαρουμενη οσο ποτε.
Τοοοοοσο πληρης.

Και χαμογελα, πολλα χαμογελα.
Ευκαιρια.
ΠΟΛYΤΙΜΗ.
Εμπειρια ακομα πιο πολυτιμη.

Λιγες μερες μετα...
Στον ιδιο χωρο.
Με εναν ανθρωπο που θαυμαζω και σεβομαι.
Στιγμες ζωης κι αυτες...
Με αληθειες που ξεστομιζω και τρομαζω κι η ιδια.
Με αληθειες του εαυτου μου.
Εγω, τελειως εγω.
Απογυμνωνομαι απο τις σκεψεις μου.
Δεν σκεφτομαι πριν μιλησω.
Απλως κανω λεξεις τα συναισθηματα μου.
Τα χρωματιζω χωρις να το ξερω.
"Σ'εχουν κοιταξει σαν Θεο να σου ζητανε θαυμα;".
Γελας...

Μ'ακους.
Προσεκτικα.
Πολυ προσεκτικα.
Και νιωθεις.
"Ενσυναισθηση" λεγεται, ετσι μου ειπε η Ελενη.

Ακουγες.
Κι ειναι σπανιο να ακουει καποιος.
Ηξερες τι θα σου 'λεγα.
Κι ομως, με ακουγες.
Και διαβαζες τις λεξεις μου στο προσωπο μου.
Μου το ειπες.
"Τα φανερωνει ολα το προσωπο σου".

Και λιγο μετα...
"How i wish you were here...".
Δυναμωσες τη φωνη.
Μονο αυτο ακουγοταν.
Κι εγω πετουσα.
Ειχε βγαλει φτερα η ψυχη και πετουσε.
Ψηλα, χαμογελωντας.

Κι ημουν εκει.
Εκει που θα ευχομουν να μεινω για παντα.
Οση διαρκεια εχει αυτο το "παντα".
Ημουν εκει.
Εκει που ευχομουν.
Και ταξιδευα.
Και η μουσικη δυναμωνε.
"How i wish you were here".

Xαμενο το βλεμμα στο πανεμορφο "τωρα".
Τωρα ειναι "τοτε"...
Τοτε ομως ηταν "τωρα".
Σαν να μην τελειωνε ποτε το τραγουδι.
Σαν να επαναλαμβανε συνεχεια:
"How i wish you were here."
Hξερες ποσο θα 'θελα να μεινω εκει.
Απο τις πιο δυνατες στιγμες της ζωης μου.

Και το "How i wish you were here" soundtrack του "θελω" μου.
"ΘΕΛΩ", "ΣΤΟΧΟΣ", "ΟΝΕΙΡΟ".
Ολα ταυτισμενα.
Για πρωτη φορα...

Οικειος ο χωρος.
Χωρος-ΘΕΛΩ.
Θεση-ΘΕΛΩ.
Εγω μεσα σ'αυτα που ΘΕΛΩ.
Στα "ΘΕΛΩ" που δυναμωνουν την υπαρξη μου.
Δυναμωνουν την ψυχη μου.
Σε "ΘΕΛΩ" που μερικες φορες επιτηδες ξεχναω.
Ο φοβος φταιει,
"Η αποσταση που κονταινει" και με τρομαζει.
ΘΕΛΩ ομως.
ΘΕΛΩ πολυ και φοβαμαι λιγοτερο...

Και περασαν δυο μηνες...
Και αποφασισα να θυμηθω.
Να θυμηθεις κι εσυ...
Και αφου θυμηθηκαμε, θυμηθηκαν και οι Pink Floyd.
"How i wish you were here".

Δυο μηνες μετα και το ιδιο τραγουδι ξανακουγεται.
Τη στιγμη που η μνημη παιζει,
το τραγουδι ερχεται να μπει στο παιχνιδι...
Δυναμωνω τη φωνη, καθομαι κατω με την πλατη στον τοιχο και τραγουδαω:
"Ηow i wish, how i wish you were here..."
Και θυμαμαι...
Και χαμογελαω...
Και το σκεφτομουν το τραγουδι...
Ειχα στοιχηματισει...
Δεν το ειχα ξανακουσει απο τοτε...
Ηρθε πανω στην ωρα...
"How i wish you were here..."

How i wish i was there...
Ξανα...
Για παντα...
Σ'ευχαριστώ...

Πιστευετε στα σημαδια;

"WISH YOU WERE HERE"

So, so you think you can tell Heaven from Hell,

blue skies from pain.

Can you tell a green field from a cold steel rail?

A smile from a veil?

Do you think you can tell?

And did they get you to trade your heroes for ghosts?

Hot ashes for trees?

Hot air for a cool breeze?

Cold comfort for change?

And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?

How I wish, how I wish you were here.

We're just two lost souls swimming in a fish bowl,year after year,

Running over the same old ground.

What have you found?

The same old fears.

Wish you were here....

Pink Floyd

Boomp3.com

"ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ..."

Γεια 'σενα που ηρθες εναν χλωμο Σεπτεμβρη.
Για 'σενα που μ' εκανες να πιστεψω...
"Να βρω ζωη εκει εξω..."
Σαν σημερα.

Αυτη η μερα με κανει να χαμογελαω.
Οπως χαμογελουσα τοτε.
Κι αν οχι ετσι ακριβως, τουλαχιστον...καπως ετσι!

Τοτε ο Σεπτεμβρης ηταν πραγματι χλωμος.
Εβρεχε πολυ.
Οιωνος για τις μερες που θα ακολουθουσαν.

Ηταν περιεργα ομορφες οι μερες του πρωτου καιρου.
Πραγματικα πρωτογνωρες.
Ερωτας με την πρωτη ματια!
Χωρις να ξερω τι θα πει ερωτας.
Χωρις να εχω πιαστει ποτε στη γλυκια παγιδα του.
Και εκεινες τις μερες το μαθαινα.
Και ηταν τοσο ομορφη αυτη η "διδασκαλια"!

Κολλησε το βλεμμα σε μια εικονα, σε 'σενα.
Ετσι απλα.
Σε μια μονο στιγμη.
Βημα προς τη ζωη.
16 χρονων τοτε (16 παρα κατι!)...

Και το μυαλο χαμενο.
Λιγες ωρες μετα και ομως ηταν χαμενο σε εκεινη τη στιγμη.
Σε αισθησεις που γεννηθηκαν.
Σε καρδιοχτυπια ξεχωριστα.
Σαν να μην ειχε χτυπησει ποτε πριν η καρδια...

Παραξενο χαμογελο στο προσωπο.
Αφηρημενο.
Με πλανεψες!
"Μην πεις ποτε πως ολα ητανε μια πλανη...!"

Ποιος τα βαζει με τον ερωτα ομως;
Ποιος τον νιωθει και μπορει να απεκδυθει;

Φοβηθηκα εξ αρχης.
Μαλλον γιατι δεν το ειχα ξανανιωσει.
Ή ισως γιατι υπηρχαν περιεργες "ιδιοτητες".

Επεσα με τα μουτρα ομως!
Στρατηγικες συμπεριφορας.
Στρατηγικες προσεγγισης.
"Ηταν μπερδεμενη η τραπουλα απ'την αρχη κι εγω πολυ μικρη για να την ξεμπερδεψω."
Προσπαθησα ομως...

Φταινε και τα τραγουδια.
Προσχημα κι αυτα.
Πολλα προσχηματα γενικοτερα.

Ομορφα και αθωα.
Με στοχους κατα νου.
Και κινητρα, πολλα κινητρα.
Ετσι εμαθα να αγαπω πολλα...
Εχοντας κινητρο για ολα.
Ακομα και γι'αυτα που θεωρητικα δεν μου αρεσαν.

Δεν θα αλλαζα με τιποτα την "τροπή" που πηρε η ζωη μου.
Δεν θα αλλαζα ουτε μιση της στιγμη.
Και πραγματικα δεν θελω να ξερω πώς θα ημουν αν δεν σε γνωριζα.
Ο "ερωτας" στις μερες μας ειναι αφανισμενος,
Και νιωθω οτι οσοι δεν εχουν ερωτευτει ειναι φτωχοι...
Αυτος ο "κομπος" στο στομαχι καθως και το καρδιοχτυπι ειναι πλουτος!

Γεννησε πολλα αυτη η στιγμη που σε ειδα μπροστα μου.
Γεννηθηκαν ακομη περισσοτερα στην πορεια.
Ο ερωτας γενναει μεσα σου αισθηματα-καρπους που χρειαζονται το καταλληλο νερο και την καταλληλη φροντιδα για να μεγαλωσουν.
Να γινουν ανθη.
Κι ας μαραινονται...
Εχεις την πολυτελεια να θυμασαι!
Εχεις και την πολυτελεια να εχεις κι αλλους καρπους που μπορουν να γεννησουν ανθη!
Και καθε φορα ειναι διαφορετικη και πολυτιμη!
Η πρωτη φορα ειναι απλως πιο...ξεχωριστη...!

Σημερα δεν κανω απολογισμο.
Θυμαμαι μονο ενα παλιο "σημερα".
Του αξιζει να το θυμαμαι.

Βρηκα ζωη εκει εξω.
Την εχασα.
Την εψαξα.
Μεχρι που καταλαβα οτι χρειαζοταν να τη χτισω...
Και τη χτιζω...
Και τωρα πια ειναι δικο μου δημιουργημα, δεν χρειαζεται να ψαξω καπου εκει εξω τη "ζωη".
Ειναι μεσα μου και γυρω μου.
Σ'αυτα που αγαπησα.
Σ'αυτα που με παθος αγαπαω!
Σ'αυτους που αγαπησα και αγαπαω.
Και 'σενα...
...Σ'αγαπαω...!

ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΡΑ

Για κείνη που είχε έρθει ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ' ένα άσπρο αμάξι έγνεψε να ανεβώ...
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω,
δρόμο που βγάζει σ' ένα ανοιχτό ουρανό.

Κι έριξε μαύρη πέτρα, απ' την αρχή είπε μέτρα,
πριν να μετρήσεις τ' αστέρια δε γυρνώ.
Καίγαν τα δύο της μάτια, σαν φλογερά πετράδια
είναι για κείνη το τραγούδι αυτό.

Για κείνη που είχε έρθει ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ' ένα άσπρο αμάξι έγνεψε να ανεβώ...
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω,
δρόμο που βγάζει σ' ένα ανοιχτό ουρανό.

Πέρασαν καλοκαίρια, φεγγάρια, μεσημέρια,
του κόσμου η θλίψη μακριά μας πέρναγε.
Για τέλος δεν μιλούσε, νόμιζα πως θα αργούσεν
όμιζα η τύχη αλλιώς θα το έγραφε.

Και εκείνη τώρα φεύγει, ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ' ένα άσπρο αμάξι σαν άσχημο όνειρο.
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω,
δρόμο που βγάζει σ' ένα ανοιχτό ουρανό.

Είναι για κείνη το τραγούδι αυτό...

Στάθης Δρογώσης

Boomp3.com

"Θυμάμαι..."

Ο Σεπτεμβρης μυρισε δυο μερες νωριτερα...
Μυρισε η βροχη του...

Ο Σεπτεμβρης με κανει να θυμαμαι...
Η βροχη του ακομα περισσοτερο...

Αποκατασταθηκες στο μυαλο μου...
Τα ειχα βαλει με αυτους που μιλουσαν για 'σενα.
Μετα τα εβαλα μαζι σου...
Με την ιδιοτητα σου...
Αυτη με ενοχλουσε...
Κι ας ηταν η αφορμη να σε γνωρισω...

Ισχυριζομουν οτι δεν με αγγιζε αυτη η ιδιοτητα.
Οτι δεν της εδινα σημασια.
Κι ομως σε κατηγορησα οτι δεν τη σεβαστηκες.
Στο βαθος κι οι δυο μας τη λαβαμε υπ'οψιν...

Δεν δεχομαι να μιλανε για ΄σενα.
Ισως μεσα μου εισαι πιο "δικος" μου.
Εχεις ονομα, δεν εισαι απλα ενα επιθετο.
Με το ονομα σου εισαι μεσα μου.

Εισαι κατι παραπανω απο τα "λογια" σου.
Οι ανασφαλειες σου, βλεπεις, σε εκαναν "δηθεν"...

Θυμαμαι...
Ο Σεπτεμβρης τα φερνει ολα στο μυαλο μου...
Και τα "κατηγορω" και οι αποκαταστασεις εκει ειναι.
Εκει οπου υπαρχεις εσυ.

Περνουν απο μπροστα μου τοσες εικονες...

Ημουν παιδι και παλευα με τον ερωτα.
Ολα αυτα τα χρονια μια διαρκης παλη ηταν...
Με το μυαλο μου
με την καρδια μου
με τις ενοχες
με την αγαπη
με 'σενα...

Πρωτογνωρα ολα...

Κι αυτοι που μιλουν για 'σενα δεν ξερουν...
Μυστικα ολα, κοινα μας μυστικα...
Αλυτα μυστηρια...

Κι οι αληθειες στα ματια...
Βαθια...

Συνειδητοποιησα οτι δεν γελουσες συχνα...
Ουτε εγω γελουσα οταν ημουν μαζι σου...
Κι ειναι ειρωνεια αυτο...
Γιατι γελαω συχνα, πολυ συχνα...

Παντα με σκυμμενο κεφαλι σε θυμαμαι...
Προβληματισμενο...
Χωμενο στις σκεψεις σου...

Μια φορα σε ειδα πραγματικα χαμογελαστο.
Την πρωτη φορα που ηρθα στα γενεθλια σου.
Φωτιζε το προσωπο σου...
Φωτισε κι εκεινη τη νυχτα...
Φωτισε και την ψυχη μου...

Θυμασαι...;

Παιδι μικρο εγω, παιδι μεγαλο εσυ...

Μοιραστηκαμε...
Οχι με λογια, αλλα μοιραστηκαμε...

Φοβαμαι να σε δω...
Φοβαμαι μη σε δω αλλαγμενο...
Μεγαλωμενο...

Δεν γινεται ομως να μεγαλωσα μονο εγω...

Κι αυτοι που μιλουν για 'σενα δεν ξερουν τιποτα.
Μονο τη βιτρινα.
Κι ηταν τοσο ηλιθια αυτη η βιτρινα.

Εξι χρονια...
Πώς να μη μεγαλωσαμε, πώς να μην αλλαξαμε;
Ανθρωποι ειμαστε...
Απροδιοριστοι...

Ειχες καθε δικαιωμα να κανεις λαθος.
Κι εγω δεν ημουν τοσο ατρομητη οσο εδειχνα.
Φοβισμενη ημουν.
Οχι αποφασισμενη.

Γερασε ο ερωτας.
Τον πηραν τα χρονια μαζι τους.
Περασε ο ερωτας...
Μονο η αναμνηση του εμεινε.
Κι αυτη εχει ξεθωριασει.

"Θυμησες", μικρε μου...
Γλυκες θυμησες...

Κι αποριες...
Στροβιλοι...
Κι αυτες οι αποριες δεν αποτελουν προσχηματα...!

Δωρο ησουν...
Ανυπερασπιστο...

Ξερω οτι για ΄σενα δεν ημουν σαν τους αλλους...
Το ενιωθα...

Βλεμματα...
Μπερδεματα...
Πνιγμενα...
Σε σκεψεις...
Σε αισθηματα...
Σε απαγορευσεις...
Βλεματα ληστες...
Βλεμματα θυματα...
Κι εμεις...
Θυτες και θυματα...
Τα ματια εξουσιαζουν, το ενιωσες ποτε;

Βουτανε στην απαγορευση.
Την αγγιζουν.
Κλεβουν τη γλυκα της.
Και την πετανε βιαια πανω μας.
Κι εμεις κλαιμε...
Απο χαρα...
Απο τυψεις...

Απο αναμνησεις...

Θυμαμαι.......
Θυμασαι...;;;

"Ώρα σου καλή όπου και να 'σαι..."
Εγω ολα "δωρα" τα αποκαλω τώρα πια...
ΌΛΑ, ομως, μηδενος εξαιρουμενου...!

Τα καρέλια

Κάπνιζες Καρέλια στη σκάλα
Σήμερα θυμήθηκα κι άλλα
Να σ ενοχλεί που χα γίνει σκιά σου
Τότε που η δική μου ευτυχία
Ήταν η δικιά σου δυστυχία
Κι απ το ριγμένο μαντίλι
Που χα στα μαλλιά
Μ έπνιγαν αγάπη μου οι φίλοι
Φίλοι απ την δουλεία
Μ έκριναν παλιά
Τα δυο σου χείλη

Θυμάμαι
Τίποτα δεν άξιζε να πάμε
Τίποτα απ τα πράγματα που τώρα
Μ έκανε η ζωή να μπορώ
Να τα λέω για δώρα


Θυμάσαι
Ώρα σου καλή όπου και να σαι
Τίποτα δεν βρήκαμε ν αξίζει
Κι άφησε τη μνήμη ο καιρός
Να το συνεχίζει...

Τ άσπρο κεντημένο σεντόνι
Έγινε πανί για τη σκόνη
Κι απ τον καινούργιο καθρέφτη
Που χω φέρει εδώ
Θα 'βλεπες τον ήλιο να πέφτει
Όπως βλέπω εγώ
Το παλιό μου εγώ
Να λέει στο φταίχτη

Θυμάμαι...

Χάρις Αλεξίου
στίχοι: Λίνα Νικολαοπούλου
μουσική: Νίκος Αντύπας

Boomp3.com

"Στις χαραυγές ξεχνιέμαι..."

Σημερα δεν ηθελα πολλα...
Δεν ηθελα τιποτα...
Μου εφταιγαν ολα.
Και αυτα που δεν εφταιγαν και προσπαθουσα να τα κατηγορησω.
Αυτα μου εφταιγαν περισσοτερο.

Μου εφταιγε και το καλοκαιρι.
Τα τελευταια χρονια δεν αγαπουσα τα καλοκαιρια.
Αυτο το καλοκαιρι το αγαπησα.
Οχι την εποχη αλλα τα γεγονοτα του.

Το καλοκαιρι αποτελουσε εμποδιο.
Ηταν το περασμα προς το αγαπημενο μου φθινοπωρο και τον ακομη πιο αγαπημενο μου Σεπτεμβρη.
Τον Σεπτεμβρη ολα ειναι αλλιως.
Ακομα και η θαλασσα μου αρεσει περισσοτερο.
Οι αποχρωσεις της ειναι πιο ομορφες.

Σημερα δεν ηθελα πολλα.
Δεν ηθελα να μιλαω.
Σαν να κουβαλω ενα φορτιο ενιωθα.
Αγχη, σκεψεις, αγχωμενες σκεψεις.
Και φοβο.

Βαρυ το μυαλο.
Καπως κουρασμενο.
Οχι και πολυ ελευθερο.

"Η αποσταση που κονταινει φταιει..."...
Εχει δικιο ο Ο.
Αυτο ειναι ο φοβος.
Το πλησιασμα προς κατι που θελεις.
Φοβιζουν τα βηματα.
Και η αναμονη για το αποτελεσμα.

Και σημερα τα σκεφτομουν ολα.
Το μυαλο μου επαιζε παιχνιδια.
Με δουλευε.
Κι εσπαγε πλακα.
Εγω ομως δεν ηθελα πολλα.
Δεν ηθελα να σκεφτομαι.
Μου εθετε ερωτηματα κι εγω παλευα να μην τα σκεφτομαι.
Κι αυτο συνεχιζε.

Και κατι τετοιες στιγμες μου ερχεσαι κι εσυ στο μυαλο.
Και δεν μπορω να σε ανεχτω.
Σε βαριεμαι.

Γιατι παντα ησουν ντυμενος "πρεπει" λες και ηταν αποκριες καθε στιγμη.
Και αυτα τα "πρεπει" ειναι που βαριεμαι περισσοτερο.
Το καρναβαλι των "πρεπει".
Τα τηρησα τα "πρεπει" σου.
Αλλα απο τοτε και μετα αρνηθηκα την υπαρξη τους.
Το μονο "πρεπει" της ζωης μου ησουν εσυ.
Τωρα πια εγινες "επρεπε" κι ουτε θυμαμαι πως ειναι να "πρεπει".

Καρναβαλι...
Ιδια στολη παντα...
Εχασε τη γλυκα της.
Εχασε και τον πονο της.
Ξεθωριασε.

Κι εγω δεν εχω στολη.
Ουτε μασκα.
Δεν μεταμφιεζομαι.
Και σημερα δεν ηθελα πολλα.

Ηθελα να ειμαι εγω χωρις το μυαλο μου.
Εγω χωρις σκεψεις.
Εγω κι η καρδια μου.

Να ξεχαστω στις χαραυγες...

Στο κατω-κατω εχω καθε δικαιωμα μια μερα να μην εχω ορεξη.
Στο βαθος αγαπαω αυτα που φοβαμαι.
Αν δεν τα αγαπουσα δεν θα τα φοβομουν...

Αυριο θα ειμαι καλα ομως, ηδη νιωθω οτι η ορεξη αποκαθισταται...!

Στις χαραυγες ξεχνιεμαι

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο

Bάρα καλή, βάρα γερή,
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ,
τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο
για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Bάστα το νού, βάστα το νου
να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα
και τσιγκουνεύεται στη γλύκα

Γιάννης Χαρούλης
στίχοι-μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Boomp3.com

"ΤΟ ΜΠΑΡ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ"

Δεν ξερω ποσοι εχετε ξε-μεινει στην Αθηνα (ή οπουδηποτε)!
Εγω ανηκω στην κατηγορια αυτων που φευγουν 4-5 μερες, επιστρεφουν, ξαναφευγουν...
Δεν καταλαβα καν ποτε ηρθε το καλοκαιρι.
Σχεδον τελειωνει και ουτε το εχω παρει χαμπαρι!

Φευγω λοιπον αυριο για μερικες μερες.
Οπου κι αν ειστε, ο,τι κι αν κανετε να περασετε ομορφα!
Αφηστε το μυαλο ελευθερο!
Απολαυστε τις στιγμες σας και γεμιστε τις μπαταριες σας (ή αδειαστε τελειως τις παλιες και βρειτε καινουριες!).

Να ειστε ολοι καλα!

...και να θυμαστε:
"ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΜΑΡΤΗΣΕΙΣ"!

Καλη μας επιστροφη!


ΤΟ ΜΠΑΡ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ
δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος

Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους
αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις
ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ΄ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό

Αρλετα

Boomp3.com

Ε Λ Α

http://www.youtube.com/watch?v=xE3ZqXHR948
Το τραγουδι ειναι ακυκλοφορητο γι'αυτο και υπαρχει αυτη η παραπομπη.
Δυναμωστε τη φωνη και απολαυστε το.
Τρομαζει.
Αυτο το "ΕΛΑ" με τρομαζει, ειλικρινα.
Κι αυτο το "σιχαθηκα", επισης.
Πολλα εχω σιχαθει τις τελευταιες μερες.
Πολλες μασκες επεσαν αποκαλυπτωντας "φιδισιους" εαυτους.
Και απομακρυνθηκα.
Χωρις δευτερη σκεψη.

Μπηκε "Χ" αυτοματως.
Δεν ειναι ο,τι καλυτερο να αντιλαμβανεσαι την υποκρισια αλλα κανεις δεν σε πιεζει να την ανεχτεις.
Κι ετσι φευγεις.
Χωρις συζητησεις.
Χωρις απολογιες.
Ετσι απλα.

Και ειναι ολα λιγο-πολυ μετεωρα.
Δεν νοιαζομαι ιδιαιτερα ομως.

Συνειδητοποιησα οτι ηρθε η ωρα να κλεισει ενας κυκλος.
Καταλαβαινεις ποτε φτανει αυτη η στιγμη.
Μαλλον ηρθε η ωρα να ανοιξει ενας καινουργιος.

Και οι αλλαγες συνεχιζονται σταθερα και αμειωτα.
Οχι, τιποτα απο αυτα δεν μου χαλαει τη διαθεση.
Ασημαντες λεπτομερειες.
Εχω εμπιστοσυνη στις αλλαγες (τωρα πια).

Ισως να "μισω την τοση ελευθερια".
Ισως και να τη βαριεμαι.

Θελω να κοιταω μονο εκει που αγαπαω.
Μονο εκει.
Και να ειμαι με ανθρωπους που αγαπαω.

Αλλαξαμε...
Επιτελους...!
Πολλες και μεγαλες οι αλλαγες...
Ποιος θα το 'λεγε "μικρε" οτι θα βαριομουν να σε δω;
Και ποιος θα το πιστευε.
Παλιωσες.
Ολα παλιωσαν...

Γι'αυτο "ΕΛΑ" να κανω βηματα ομορφα!
"ΕΛΑ" να δημιουργησουμε εναν κυκλο και να τον ζησουμε!

Αυτο το "ΕΛΑ" το βροντοφωναζω.
Δεν απευθυνεται σε προσωπα.
Σε αυτα που περιμενω απευθυνεται...
Σε αυτα που ΘΕΛΩ και ΑΓΑΠΑΩ.

Αυτα που δεν θελω ας χαθουν.
Δε μου καιγεται καρφι...

"Ελα σβησε μου το φως..."
Ελα να μου αναψεις ενα καινουριο...

"ΕΛΑ"

Έλα, δεν αντέχω έξω να μαι πάλι
έλα, δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
έλα, και μισώ την τόση ελευθερία

Έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δε μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Σου είπανε οι φίλοι
πως με είδανε ωραία και κεφάτη
να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι

Που να ξέρουν πως δεν έχεις κλείσει μάτι
με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεβάτι
μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
μου είπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη
να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι

Που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι
μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεβάτι

Μου ειπαν οι φίλοι, μου ειπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη

Ελα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Ελα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει
έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως


Ελεονώρα Ζουγανέλη
στιχοι: Sunny Μπαλτζη
μουσικη: Sunny Μπαλτζη, Δημητρης Κασιούρας

"CHANGE"

"Κάποτε θα γελάμε γι' αυτά που ζησαμε..."
Αυτο ειχα γραψει σε εναν στιχο μου...

Το ζω...

Και μου φαινεται περιεργο.

Οι αλλαγες ειναι μερος της ζωης μας.
Αλλες ειναι καλοδεχουμενες και αλλες οχι.
Παρ'ολα αυτα συμβαινουν.

Προσπαθησα να βαλω μια ταξη στα πραγματα μου.
Ανακαλυψα ξεχασμενες σκεψεις γραμμενες σε ξεχασμενα χαρτια.
Ολα ξεχασμενα.

Οχι απο επιλογη.
Τουλαχιστον οχι απο δικη μου επιλογη.
Ή ισως απο ενδομυχη δικη μου επιλογη.
Μπορει ο χρονος να το επελεξε.
Κι εγω μαζι του.

Διαβασα τι εγραφα πριν απο εναν χρονο, πριν απο δυο και μεχρι πριν απο εξι χρονια. Ειναι ομορφο να βλεπεις την εξελιξη σου μεσα απο τις λεξεις ή τις σκεψεις.
Γελασα.

Υπηρξαν στιγμες που παγωσα.
Για λιγο.
Παγωσα απο μια περιγραφη.

Δεν μπορεσα να πεταξω αυτα τα χαρτια.
Κι ας μοιαζουν με σκουπιδια.
Τσαλακωμενα, μισοσκισμενα.
Ειναι "εγω"ομως.
Ενα παλιοτερο "εγω".
Πιο στασιμο και πιο φοβισμενο.

Αλλαγες...
Πολλες αλλαγες...
Αλλες σταδιακα και αλλες στιγμιαια.

Δεν μου λειπει τιποτα απο το παρελθον.
Κι αυτο το λεω με μεγαλη μου χαρα.
Καμια στιγμη του παρελθοντος δεν μπορει να επισκιασει το παρον μου.

Κι εσυ "μικρε", μεσα μου εχεις γερασει.
Και μονο παλιες ιστοριες εχεις να μου θυμησεις.
Τοσο παλιες που μοιαζουν παραμυθια.
Και δεν με αγγιζουν πια.
Σχεδον τις εχω ξεχασει.

Ειναι περιεργη αισθηση.
Λυτρωτικη ομως.

Τωρα πια αγαπω τις αλλαγες.
Ακομα και τις αλλαγες που προηλθαν απο 'σενα.

Δυσκολευτηκα να τις συνηθισω.
Καταφερα ομως και να τις αγαπησω.

Δεν ξερω γιατι αλλα νιωθω οτι νικησα.
Σε νικησα.
Κι ας ξερω οτι δεν υπαρχουν νικητες και χαμενοι.
Εχω την αισθηση του νικητη.

Mε επαθλο τη ζωη μου και τον εαυτο μου.

Να ΄σαι καλα οπου κι αν εισαι...

Εγω τωρα πια (χαμο)γελαω γι'αυτα που ζησαμε...
Χαμογελω και για οσα ζω.
Χαμογελω και που δεν υπαρχεις πουθενα!
Μη σου πω οτι χαιρομαι περισσοτερο γι' αυτο!
(Τεινω να χαρακτηριστω χαζοχαρουμενη!)




CHANGE

If you knew that you would die today
Saw the face of god and love
Would you change?
Would you change?

If you knew that love can break your heart
When you're down so low that you cannot fall
Would you change?
Would you change?

How bad, how good, does it need to get?
How many losses? how much regret?
What chain reaction would cause an effect?
Makes you turn around
Makes you try to explain
Makes you forgive and forget,
Makes you change
Makes you change

If you knew that you would be alone
Knowing right, being wrong
Would you change?
Would you change?

If you knew that you would find a truth
That would bring a pain that can't be soothed
Would you change?
Would you change?

How bad, how good, does it need to get?
How many losses? how much regret?
What chain reaction would cause an effect?
Makes you turn around
Makes you try to explain
Makes you forgive and forget,
Makes you change
Makes you change

Are you so up right
You can't be bent
If it comes to blows
Are you so sure you won't be crawling
If not for the good why why risk falling
Why risk falling?

If everything you think you know
Makes your life unbearable
Would you change?
Would you change?

If you'd broken every rule and vow
And hard times come to bring you down
Would you change?
Would you change?

If you knew that you would die today,
If you saw the face of God and loved
Would you change?
Would you change?

If you saw the face of God and loved
If you saw the face of God and loved
Would you change?
Would you change?

Tracy Chapman


boomp3.com

"ΝΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ...!"

Το αγαπησα απο την πρωτη στιγμη που το ακουσα.

Με χτυπησε ομορφα.

Καθε φορα που το ακουω με χτυπαει ομορφα.

Θελω να το ακουω οσο πιο δυνατα γινεται.

Να το ακουνε ολοι μαζι με 'μενα.

Να μ'αγαπουν.

Απαιτηση, ε;

Ποιος δεν την εχει;

Θελω να το τραγουδαω στιχο προς στιχο.

Να το βιωνω.

Να εχω τη χαρα της Πρωτοχρονιας και ταυτοχρονα τον φοβο.

Τη χαρα που νιωθω οταν φευγει ενα βαρος και το φοβο για το τι θα ακολουθησει.

Να παλευουν οι διαθεσεις.

Μου πηρε πολλα το '07.

Αν οχι πολλα μου πηρε εσενα, την παρουσια σου.

Και μαλλον εγω ειπα το "ελα" σε ολα αυτα.

Ηθελα να σε παρουν.

Μακρια.

Να χαριζω αγαπη θελω, να ειναι η καρδια μου το πιο τυχερο ροδι.

Να δινω, να παιρνω και να δινω.

Ασταματητα.

Να κανει ο φοβος χιλιες τρυπες το νερο.

Να μη βουλιαζει ποτε.

Σαν την αγαπη.

Να περπαταμε χερι-χερι ως το πρωι.

Αυτο θα το 'θελα.

Κι ας ειναι μονο για μερικες ωρες.

Απο το βραδυ ως το πρωι.

Μονο τοσο.

Γιατι ολα ειναι στιγμες.

Οι στιγμες δημιουργουν τα χρονια.

Και ολα περνανε.

Και μενουν μονο οι αναμνησεις σε μυαλο και ψυχη.

Και οι λεξεις για να τις περιγραφουν.

Να μ'αγαπας με τα λαθη μου ολα στη σειρα.

Ολα.

Να μην εξαιρεσεις κανενα.

Να μη μ'αγαπησεις με τα λαθη μου.

Να μ'αγαπησεις γι'αυτα.

Κι εσυ και ολοι οσοι ειναι κοντα μου.

Γιατι ειμαι τα λαθη μου.

Και σ'αυτον τον κοσμο που μας δανεισαν οφειλουμε να ζησουμε οσο πιο ομορφα γινεται.

Το οφειλουμε στον εαυτο μας.

Δεν ειναι ιδανικος ο κοσμος.

Ποτε δεν θα ειναι.

Μονο στιγμες-στιγμες μας φαινεται ετσι.

Σ'αυτον τον δανεικο κοσμο κανει ονειρα ο ενικος.

Ονειρα που περιλαμβανουν τον πληθυντικο.

Ξεκιναμε απο τον ενικο και φτιαχνουμε ονειρεμενους πληθυντικους.

Μεχρι να ερθει το φως μιλα μου.
Γιατι οσο δεν σε βλεπω τρομαζω.

Μιλα μου μονο τοτε, τοτε που δεν σε βλεπω

Οταν ερθει το φως χαρισε μου τη σιωπη σου.

Κι αυτη φως ειναι.

Ειναι πολυτιμη η σιωπη, δεν τη μοιραζεσαι με τον καθενα.

Να ανοιξω πορτες στη ζωη θελω.

Να παιδευτω με τα κλειδια.

Να μπερδευτω μεχρι να βρω τα σωστα.

Ετσι δε γινεται στη ζωη;

Παιδευεσαι μεχρι να ανακαλυψεις.

Και υπαρχουν πορτες που ανοιγουν αυτοματα.

Ποτε τυχαια ομως.

"ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΣ ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ Σ'ΕΨΑΧΝΑ ΠΑΝΤΟΥ".

Παντου σε αναζητουσα.

Και σε βρηκα.

Και σε ανακαλυπτω καθημερινα.

Και σ'αγαπαω.

Σ'αγαπαω γιατι εισαι εσυ.

Με τα φτηνα σου, με τα ακριβα σου,

με τα ψηλα και τα χαμηλα σου.

Σε εψαχνα σε φωλιες, μα σε βρηκα στο πουθενα!

Σε βρηκα ανεξαρτητο εαυτε μου.

Ελευθερο στο πουθενα.

Στη μεση του καιρου με αλλες αγαπες.

Με αυτους που αγαπας γυρω σου

και με αλλους που αγαπησες και συνεχιζεις να αγαπας στην ψυχη σου.

Με αντοχες και ενοχες πιστες στη σκεψη.

Διδυμες ψυχες της σκεψης χρονια τωρα.

Αγαπημενες πια κι αυτες.

Αν οχι τοσο οι ενοχες, σιγουρα οι αντοχες.

Στη μεση του καιρου με ονειρα κρυμμενα, κοιμισμενα.

Που φανερωθηκαν ή ξυπνησαν.

Μαζι μου τα εχω.

Χερι-χερι περπατω μαζι τους.

Μεσημερι, βραδυ και πρωι.

Κι αυτο το "μ'αρεσουν ολα" που λεει το τραγουδι καπου στη μεση, στα κλεφτα, να ξερατε με ποσο παθος το τραγουδαω...!

Να μ'αγαπας...

Να μ'αγαπας απροσδιοριστο "εσυ".

Οπου "εσυ", ολοι οσοι ειναι γυρω μου, διπλα μου.

Να μ'αγαπας...

ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΣ

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά

Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά

γιατί μου πήρε πολλά το εφτά

εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό

να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό

Στα μαξιλάρια και στο χαλί

να ξεχαστώ να μου λες πολύ

Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί

Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί

Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν

και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν

Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά

Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά

(Μ'ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΛΑ)

Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός

Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί

Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.

Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως,
αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός

θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού

Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού

απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά

κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά

συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί

γιατί ακούνε την νύχτα αυτή

παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί.

ΤΡΙΦΩΝΟ

(Ερωφίλη, Νίκος Κουρουπάκης, Δημήτρης Υφαντής)

στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

μουσική: Carlos Libedinsky

δισκος: ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΡΙΦΩΝΟ

-----------------------------------------------------------------------------

boomp3.com

"ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΔΩΣΩ"

Γιατι ο καιρος εχει τρελαθει.
Και μ'αρεσει.
Γιατι γενναιος δεν ειναι αυτος που σκεφτεται γενναια.
Ειναι αυτος που πραττει γενναια.

Εχει τρελαθει ο καιρος, το πιστευω.
Ερχονται στοχοι που εκρυβαν ονειρα
και ονειρα που εκρυβαν στοχους.
Και ερχονται μπροστα μου
και μου κλεινουν το δρομο σαν να μου λενε:
-Μονο απο πανω μας θα περασεις.

...Κι εγω περναω...

Αλλα δεν σκεφτομαι, δεν ξερω γιατι.
Μια στιγμη μονο σκεφτηκα κι εκλαψα απο χαρα.

Και σταματησα να σκεφτομαι.
Γιατι ο καιρος εχει τρελαθει.
Και με εχει τρελανει.

Και οδηγουμαι χωρις να σκεφτομαι.
Και οποτε σκεφτομαι δεν οδηγουμαι.
Δεν σκεφτομαι.
Αλλα οδηγουμαι.


Μαλλον γι'αυτο εχει τρελαθει ο καιρος.
Γιατι σκεφτομαι άλλα.
Γιατι αυτα τα άλλα τα αγαπαω.
Και τα προηγουμενα "άλλα" αγαπαω.
Ειναι παλια ομως.
Και δε με αγγιζουν πια.
Τα αγαπαω ως κατι μακρινο.
Πολυ μακρινο ομως.
Σχεδον τα εχω ξεχασει.
Μονο τα τραγουδια μου τα θυμιζουν που και που.

Και "άλλοι" ανθρωποι πια.
Ανθρωποι στους οποιους χρωστω ευγνωμοσυνη.
Και ενα "ευχαριστω" δεν αρκει.
Ουτε πολλα "ευχαριστω" αρκουν.

Ενα "γιατί;" τριγυριζει ευχαριστα στο μυαλο μου.
Δεν θελω απαντηση.
Σε καμια περιπτωση.
Δε με νοιαζει καν αν υπαρχει.

Μαλλον γι'αυτο τρελαθηκε ο καιρος.
Γιατι ολα τα προηγουμενα "γιατι;" εψαχναν απαντησεις.
Τωρα αυτα τα "γιατι" βιωνονται χωρις να αναρωτιουνται.
Ειναι ομορφα "γιατι;".
Πιο ομορφα απ'οσο ακουγονται.

Τρεχει ο καιρος.
Εχει τρελαθει.
Τρεχω κι εγω να τον προλαβω.
Γι'αυτο δεν σκεφτομαι, γιατι τρεχω.
Τρεχω μαζι του.
Κι οταν δεν τρεχω δεν σκεφτομαι.
Γιατι η σκεψη μου θα τρελαθει αν σκεφτω.
Κι ετσι προτιμω να τρελαινεται ο καιρος παρα το μυαλο μου.

Αν και η τρελα του καιρου με εχει παρασυρει.
Δε γινοταν αλλιως.
Μαζι με τον καιρο κρυφα τρελαθηκα κι εγω.
Οχι το μυαλο μου, αυτο δεν τρελαθηκε.
Τρελαθηκε ομως η ψυχη μου.
Τη νιωθω ζωντανη.

Μαλλον γιατι ακομα υπαρχουν ανθρωποι που μπορουν να την αποκωδικοποιησουν.
Ανθρωποι που αποκωδικοποιουν τα συναισθηματα σου.
Δεν περιμενουν λεξεις.
Τους αρκει το προσωπο, η εκφραση του για να σε καταλαβουν.
Και σε καταλαβαινουν.
Και σε κοιτουν στα ματια.
Κι εκει νιωθεις οτι οντως σε καταλαβαινουν.
Εκει νιωθεις οτι σ'ακουν.

Κι εκει εισαι πραγματικα ο εαυτος σου.
Αληθινος εαυτος.
Με τα "θελω" ορθωμενα.
Με την ψυχη στο προσωπο.
Και στα ματια την απογνωση.

Εκει ειναι ο εαυτος.
Αληθινος και αυθορμητος.
Λαμπει μεσα στα "θελω" του.

Και τα μοιραζεται.
Χωρις να κρυψει ουτε γραμμα απο αυτα.
Τα μοιραζεται με ή χωρις λεξεις.
Τα μοιραζεται και με μουσικες.

Γιατι η μουσικη ειναι επικοινωνια.
Και λιγοι μπορουν να επικοινωνησουν μεσω αυτης.

Κι εγω ειμαι στιχος.
Εκει υπαρχω.
Ο στιχος δεν ειναι μονο λεξεις.
Ειναι και εικονες.
Οι λεξεις μεταφραζουν εικονες.

Οποιος θελει να με βρει εκει θα με εντοπισει.
Σε στιχους τραγουδιων.
Ο,τι νιωθω ειναι εκει.
Σκεψεις, συναισθηματα, βιωματα.

Ολα ειναι στιχοι.
Ολα ειναι τραγουδια.
Κι οποιος δεν εχει τη διαθεση να τα μοιραστει μαζι μου απλα δεν με ξερει.
Και δεν θα με μαθει.

Γιατι δε μιλαω.
Δεν εξωτερικευω ποτε το 100% της σκεψης μου.
Και ξερω οτι η σκεψη δεν ειναι ποσοστο.

Αλλα και η σκεψη μου ειναι στιχος.
Και δεν θα την ακουσει κανεις απο το δικο μου στομα.
Θα την δει καπου γραμμενη.
Τραγουδισμενη.

Γι'αυτο τρελαθηκε ο καιρος.
Γιατι τωρα που γραφω η σκεψη μου ειναι λεξεις.
Λεξεις που "μιλουν" αληθειες.
Γιατι οποιος ψαξει να με βρει στα λογια μου, δεν θα με βρει.
Θα με βρει μιση.
"Ημι-αληθινη."

Γιατι ο καιρος εχει τρελαθει.
Αυτο ειναι το μονο σιγουρο.
Τρελαθηκε νωριτερα.
Και εχει τρελανει κι εμενα.
Και μ'αρεσει...!

Το τραγουδι αυτο ειναι "μνημες"...
Και εχει συνδεθει με πολυ ομορφες στιγμες...!
Κι ας μιλαει για προδοσια.
Οταν εχεις στο μυαλο σου καποια πραγματα, τα δρομολογεις για αργοτερα και ξαφνικα εμφανιζονται μπροστα σου, προδοσια ειναι.
Προδοσια της σιγουριας μας.
Ομορφη προδοσια ομως!
Μερος του τρελαμενου καιρου κι αυτη...!


ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΔΩΣΩ

Θα σου ετοιμάσω τσάι γιασεμί.
Και στη βαθιά θα κάτσεις πολυθρόνα.
Τις κεφαλές θα σου χαρίσω του Ερμή,
της Πολυδούρη ένα χειρόγραφο κι ακόμα
ό,τι με νύχια γράφτηκε στο χώμα
και πάνω στο δικό μου το κορμί.

Κλεισ' τα παντζούρια κι άναψε το φως.
Παράσταση θα δώσω μια θυσία.
Θα τυλιχτώ σ' ένα σεντόνι μοναχός
να υποδυθώ σ' ένα φιλί την προδοσία.
Δυο χρόνια βρέχει κι έχει υγρασία.
Τρελάθηκε μου φαίνεται ο καιρός.

Θα βρέχει. Θα χιονίζει. Θα φυσά.
Κι εμείς εδώ καλά προφυλαγμένοι.
Θα 'μαστε δυο ανυπεράσπιστα νησιά
κι από το χάρτη της Ελλάδας πια σβησμένοι.
Δεν θα σε πείσω. Ξέρω τι συμβαίνει.
Σκοινί δεν έχεις μήτε σκαλωσιά.

Μίλτος Πασχαλίδης
στιχοι: Μάνος Ελευθερίου
μουσικη: Νικόλας Κουμπιός


boomp3.com

Θ Ε Λ Ω . - !

Εκει που βουλιαζεις στο σκοταδι των σκεψεων,
εκει που το μαυρο για λογους που αγνοεις σε επισκεπτεται,
εκει που ο φοβος σε σκεπαζει,
εκει ερχεται η ανατροπη...

Ενα τραγουδι...
Ενα τραγουδι για να θυμηθεις...

Κι εκει το σκοταδι γινεται φως.
Φως εκτυφλωτικο.
Δυναμη.

Τελευταια δινω παραστασεις.
Χωρις προβες.
Με θεατες-κριτες.

Και με γεμιζουν οι παραστασεις!

Ειμαι πληρης.
Βιωνω την πληροτητα.
Μια πληροτητα που ναι, δεν προερχεται απο το "βλεμμα" κανενος.
Προερχεται αποκλειστικα απο αυτα με τα οποια απασχολουμαι.
Και ειμαι ερωτευμενη με αυτα, πραγματικα ερωτευμενη.
Με γεμιζουν.

Ειναι πολυ ομορφο να επιδιωκεις την πραγματωση των "θελω" σου.
Και το ομορφοτερο απ'ολα ειναι αυτη η "ανωτερη" δυναμη που δρομολογει τις καταστασεις.

Η ψυχη μου εχει απαχθει.
Ζει μερικες εβδομαδες πισω.
Και δεν δινω λυτρα για να μου την επιστρεψουν.
Την αφηνω εκει και με σηματα αορατα μου μεταδιδει μια απιστευτη ενεργεια.
Την αφηνω εκει περιμενοντας να παω να τη βρω και να μεινω κι εγω μαζι της.

Μεγαλωνοντας συνειδητοποιω ποσο σπουδαιο ειναι να επιδιωκεις να ασχοληθεις με ο,τι αγαπας.
Και παλιοτερα το πιστευα, αλλα τωρα ειναι αλλιως.
Τωρα οι επιλογες μου δεν επηρεαστηκαν απο προσωπα.
Τωρα οι επιλογες μου ειναι το "εγω" μου και δεν εχουν κατι απο το δικο σου "εγω".
Δεν υπαρχει "εσυ" σ'αυτην την περιπτωση.
Μονο "εγω".

Και δεν ειναι εγωιστικο, ειναι αυθεντικο, ανεπηρεαστο.

Κι οσο κι αν θες να το μοιραστεις ο λεξεις πραγματικα δεν φτανουν.

Kι ομως εκεινοι που πρεπει να το καταλαβουν, το εχουν αντιληφθει.
Και με το παραπανω.
Εχω ολα τα σημαδια του ερωτα πανω μου και μεσα μου.
Θελω να ασχοληθω με αυτο που αγαπαω...

ΘΕΛΩ...

Ελπιζω να αρκει αυτο.
Χρειαζεται υπομονη.
Την εχω;
Αν ναι, καλως.
Αν οχι, θα την αποκτησω.

Ειναι κι αυτος ο ενθουσιασμος που δεν σου επιτρεπει να ηρεμησεις...!
Θελεις να γινουν ολα τωρα.
Θελεις να γινουν, απλα.
Αν οχι τωρα, μονο να γινουν.

Εχω ενα "θελω" πιο ισχυρο απ'ολα τα προηγουμενα.
Ενα τεραστιο "θελω"...

Και μια αποπειρα να χτισω πανω στην αμμο σαν να 'τανε η αμμος πετρα...

Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου

Κανείς δεν είναι της γης το αλάτι
κι όμως όλοι μας μες στη ζωή
κρύβουμε αυτό το ανεκτίμητο κάτι
που είναι το αλάτι της για μια στιγμή

Δεν είναι ένοχοι όλοι οι δολοφόνοι
Ούτε αθώοι όλοι οι δικαστές
Μα θά 'ταν όμορφο καθώς ξημερώνει
κι οι δύο τους να ανήκαν στο χθες

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα

Μην την λατρέψεις τυφλά την αλήθεια
γιατί ο καθένας μας την έχει αρνηθεί
μέσα σε μια μέρα μονάχα
χίλιες φορές για να σωθεί

Κι αν θα σε βάλει σε πειρασμό το κορμί σου
συγχώρεσέ το κι άκου τι λέει
τι κρύβει το σώμα, τι κρύβει η ψυχή σου
αυτό μπορεί να μην το μάθεις ποτέ

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα

Ούτε η εκδίκηση ούτε η συγγνώμη
βρήκανε μέσα μου κάποια γωνιά
Η λησμονιά είναι η μόνη συγνώμη
και η μόνη εκδίκηση η λησμονιά

Ρίξε τα μαργαριτάρια στ' αγρίμια
Δως την καρδιά σου εκεί στα σκυλιά
όσοι αγαπάνε τη ζωή ξοδεύονται
Δίνονται, δίνονται κι είναι αυτό που μετράει

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα

Ευτυχισμένοι, τέλος, όσοι αγαπάνε
κι όσοι αγαπιόνται δεμένοι σφιχτά
ευτυχισμένοι κι όλοι όσοι μπόρεσαν
να ξεπεράσουνε αυτά τα δεσμά

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να 'τανε η άμμος πέτρα

Συνήθεις Ύποπτοι
στίχοι-μουσική: Χρήστος Θηβαίος



boomp3.com

"Γιατί είσαι δικός μου..."

Ο λογος σε βοηθαει να εξηγησεις.
Σε βοηθαει, δε σε λυνει.
Οσες λεξεις και να βρεις δεν θα μπορεσεις ποτε να αποδωσεις το συναισθημα.
Ουτε και τη σκεψη.
Μπορεις να προσεγγισεις αυτα τα δυο.
Ποτε ομως να τα εξηγησεις απολυτα.

Οι λεξεις ειναι η επιφανεια.
Γραμματα στη σειρα.
Ταμπελες ειναι οι λεξεις.
Μεσον για να κρινεις και να σε κρινουν.

Δεν εχω μπορεσει ΠΟΤΕ μεχρι τωρα να εξηγησω απολυτα τη δικη μου ιστορια.
Ετσι, δεν εχει μπορεσει ποτε κανεις να την καταλαβει στο 100% της.
Ενα μυστικο βαθια κρυμμενο.

Το μονο που μπορει καποιος να κανει ειναι να εντοπισει τα σημαδια της.
Δυσκολα τωρα πια εντοπιζονται.
Μονο οσοι ηταν κοντα μου στο σταδιο της μεταβασης μπορουν να τα διακρινουν.
Τωρα πια απλως απορουν για καποιες πτυχες μου.
Και μενουν με την απορια...

Η αληθεια ειναι οτι το πιο "βαρυ" σημαδι ειναι οτι προστεθηκαν μερικα χρονια στην πλατη μου.
Βαρυ φορτιο.
Υπαρχουν στιγμες που λεω οτι μου εκανε καλο.
Αλλες φορες θα προτιμουσα να μην υπαρχει.
Αλλοτε το ξεχναω...
Αλλοτε το θυμαμαι...
Παντα ομως υπαρχει.
Ειναι ενα κομματι μου κι αυτο.

Δεν ξερω κι εσυ μικρε μου κατα ποσο εχεις αντιληφθει αυτο μου το φορτιο.
Ησουν εκει τοτε, εβλεπες πως χαμηλωνα απο το βαρος, ανεξαρτητα απο το οτι προσπαθουσα να μην το δειχνω.
Το εβλεπες ομως, ετσι δεν ειναι;
Ετσι εξηγειται και η "ισορροπια"...
Αποτελεσμα του βαρους ειναι.
Προσπαθεις να μην πεσεις...
Ετσι αναγκαζεσαι να ισορροπησεις.
Τα καταφερα ομως, ε;
Τα καταφερα.

"Ολη μου η περιουσια στην καρδια και το μυαλο μου".
Δεν ειναι ορατη
Για αλλους εχει μηδαμινη σημασια.
Για 'μενα ειναι το "εγω" μου.
Ο εαυτος μου.
Η βαση μου.
Με στηριζει.
Με μαθαινει.
Με διαμορφωσε.

Και εισαι μερος της.
Κι εσυ και οι επιλογες σου.

Κι αυτο το "εσυ" ειναι που δεν μπορουν να καταλαβουν πολλοι.
Τι ειναι για μενα αυτο το "εσυ".

Η αρχη μου ειναι το "εσυ".
Κι αυτο ειναι αρκετο.
Ετσι διαμορφωθηκε η συνεχεια.
Βασει μιας δυνατης αρχης.
Και βασει δυνατων αλλαγων.

Γιατι το τι πηρα εγω απο αυτο το "εσυ" δεν εξηγειται.
Γιατι δεν ειναι λεξεις.
Τιποτα δεν ειναι λεξεις.
Δεν μπορω να τα απαριθμησω.
Ουτε να τα αποδωσω.
Μπορω μονο να βλεπω το τροπο που καθρεπτιζονται στις νεες μου επιλογες.
Δεν επισκιαζουν κατι, αντιθετως, μερικες φορες φωτιζουν...

Οσο κι αν εχω προσπαθησει να εξηγησω, δεν εχει καταλαβει κανεις.
Γιατι το μυαλο οσο κι αν φωτογραφιζει στιγμες δεν μπορει να τις εκτυπωσει.
Κι ακομα κ αν τις εκτυπωνε θα ελειπε κατι...
...Η ψυχη...

Το πώς εισπραττει κανεις, το πώς γινεται δεκτης ενος πομπου διαφερει απο ανθρωπο σε ανθρωπο.
Ακομα κι αν εξηγησω τι εισεπραττα δεν θα μπορει καποιος να εισπραξει το ιδιο.

Ολοι μας εχουμε τις προσωπικες μας περιουσιες στην ψυχη μας.
Και ειναι οι μοναδικες περιουσιες που δεν κινδυνευουν απο ληστες.
Δεν μπορει κανεις να τις πειραξει.
Ασε που με το περασμα του χρονου η αξια των εσωτερικων περιουσιων ανεβαινει.
Παντα ανοδικα κινειται, ποτε καθοδικα.

Ετσι οι εξηγησεις δεν εχουν νοημα.
Δεν δινουν κατι στον ακροατη.
Ουτε και στον ομιλητη.
Χαμενος χρονος.

Γι'αυτο λοιπον κι εγω δεν θα εξηγησω το γιατί εισαι δικος μου...
Απλα θα το δηλωσω καταφατικα οπως και το τραγουδι των exis.
Γιατί εισαι δικος μου...



Ο ΑΛΛΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ

Νύχτα που λιώνει κρυφά στο μπαλκόνι
κι εσύ με κρατάς αγκαλιά
Ζεστό καλοκαίρι στου ονείρου τα μέρη
μαζί σου θα πάρω φωτιά

Γιατί είσαι δικός μου
ο άλλος εαυτός μου στη νύχτα και στη μέρα
γιατί είσαι δικός μου
είσαι ο άλλος εαυτός μου στη γη στον αέρα

Φεγγάρι που σβήνει και μόνη μ' αφήνει
το μέσα μου εικόνα παλιά
το κρύο ζυγώνει η ανάγκη φουντώνει
τα χέρια σου πιάνω σφιχτά

Γιατί είσαι δικός μου
ο άλλος εαυτός μου στη νύχτα και στη μέρα
γιατί είσαι δικός μου
είσαι ο άλλος εαυτός μου στη γη στον αέρα

exis

boomp3.com

"Aποκαλυπτήρια..."

Θα παρουμε τις ιστοριες με τη σειρα:

1. Ειναι γεγονος οτι δε συμπαθουσα τη βιολογια κα οτι εψαχνα μονιμως δικαιολογιες για να μην πω μαθημα. Οντως μια μερα με πονουσε το δοντι μου και οντως ειχα ενα μικρο μπουκαλακι ουζο μαζι μου στο σχολειο! Η ιστορια σταματησε στην εξης φραση: "αν δε με πιστευετε θα σας δειξω και το ουζο μου!". Δεν ηπια και δεν προσφερα στο καθηγητη μου οποτε αυτη η ιστορια δεν ειναι απολυτα αληθινη!

2. Αυτη η ιστορια δεν εχει συμβει σε 'μενα αλλα στον μικρο "δεινοσαυρο", γι' αυτο και στο σχολιο που μου αφησε εγραφε "μη μου τη θυμιζεις εκεινη τη μερα"! Νοτα μου σε μπερδεψε ο αμαρτωλος δεινοσαυρος! Οποτε ουτε αυτη η ιστορια ειναι αληθινη!

3. Αυτη ομως ειναι αληθινη και υπαρχει και οπτικοακουστικο υλικο! Μια απο τις πολλες πολλες τρελες που εχουμε κανει με τον λιθο! Ειχαμε γελασει πολυ εκεινο το βραδυ με τον δυσμοιρο τον φυλακα! Tsouxtra μπραβο!

4. Αυτο που περιγραφει αυτη η ιστορια δεν εχει συμβει ποτε! Ειναι γεγονος οτι φοβαμαι τις κατσαριδες και δεν θα ηταν παραλογο να κανω κατι τετοιο με τη διαφορα οτι θα το ζητουσα ευγενικα απο τον ρεσεψιονιστ και οχι επιτακτικα προκειμενου να απαλλαγω απο την κατσαριδα! Ο μικρος δεινοσαυρος οταν ακουει για Κρητη κατι παθαινει! Ετσι απλως και μονο θυμηθηκε καποιες διακοπες στην Κρητη και θελησε να το γραψει! Μπερδευει τον κοσμο διπλα ο κατα τ'αλλα αγιος δεινοσαυρος!

Σας ευχαριστω για τις μαντεψιες!!!

ΤΡΙΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Ελαβα απο τη Νοτα προσκληση για blogoπαιχνιδο και ομολογω οτι με ενθουσιαζουν κατι τετοια!!!
Σας παραθετω λοιπον τεσσερις ιστοριες.
Οι τρεις αποτελουν ψεμα και μονο μια ειναι η αληθινη!
Εσεις λοιπον βασει της κριτικης ή της μαντικης ή οποιασδηποτε αλλης ικανοτητας εχετε, πρεπει να μαντεψετε ποια ειναι η αληθεια!!!

1.Εχω την κακη συνηθεια να μην κανω πραγματα που δε μ' αρεσουν. Ετσι οταν πηγαινα στην τριτη λυκειου ειχα αρνηθει ευθυς εξ αρχης να διαβασω βιολογια. Ο καθηγητης φωναζε συχνα το ονομα μου για να με εξετασει και εβρισκα μονιμα δικαιολογιες για να μην πω μαθημα. Μια μερα λοιπον φωναζει το ονομα μου και μετα δυσκολιας (μουγκριζοντας) προσπαθω να του εξηγησω οτι δεν μπορω να του μιλησω επειδη ποναει το δοντι μου. Επειδη δεν με πιστευε κι ηταν ετοιμος να αρχισει τον εξαψαλμο, εβγαλα απο την τσαντα μου ενα μικρο μπουκαλακι ουζο, ηπια μια γουλια και αφου ανακουφιστηκα τον ρωτησα αν θελει να πιει και...εισεπραξα ωριαια αποβολη!

2.Ηταν μεσα καλοκαιριου και ειχα αγορασει ενα ζευγαρι σαγιοναρες που ειχα βαλει στο ματι απο καιρο! Την επομενη μερα, πρωι-πρωι, πηγα στο κεντρο της Αθηνας για καποιες σημαντικες γραφειοκρατικες δουλειες. Ενιωθα τα βλεμματα των ανθρωπων να στεκονται στα υποδηματα μου κι εγω καμαρωνα για το γουστο μου στα παπουτσια! Ειχα περασει απο δυο γραφεια συζητωντας για αρκετη ωρα και ηρθε η στιγμη να με παραπεμψουν σε ενα τριτο και τελευταιο γραφειο για να ολοκληρωθει αυτη η δουλεια! Ανακουφισμενη, γνωριζοντας οτι μετα απο αυτην την τελευταια επισκεψη θα γυρισω στο σπιτι μου, αραζω στην καρεκλα, καθομαι σταυροποδι, κοιταζω τα ποδια μου και τι να δω:
Φορουσα δυο διαφορετικες σαγιοναρες! Η μια μαυρη με "μυτη" μπροστα και η αλλη μπεζ και ολοστρογγυλο το μπροστινο μερος! Σηκωθηκα, λεγοντας πως κατι προεκυψε, πηρα ταξι και "ετρεξα" στο σπιτι... Δεν με θελουν εμενα τα πρωινα ξυπνηματα!

3.Ειναι βραδυ, γυρω στις 11 και ειμαστε με τον "λιθο" στο δωματιο του, ακουμε μουσικη και χαλαρωνουμε. Ο "λιθος" ετρωγε κατι πατατακια απο αυτα τα περιεργα που βγαζουν κατι κουλες γευσεις! Επεξεργαστηκα τη σακουλα με τα πατατακια και ειδα οτι ειχε πανω εναν αριθμο τηλεφωνου κι εγραφε την ατακα "Μας ενδιαφερει η γνωμη σας". Αυτο ηταν!!! Αφου λοιπον βαριομασταν πηρα το τηλεφωνο, καλεσα τον αριθμο και περιμενα... Καποια στιγμη το σηκωνει καποιος και αρχιζω και του λεω οτι σας πηρα να πω τη γνωμη μου, τα πατατακια σας καινε λιγο, τα γεμιζετε μεχρι τη μεση και θα ηθελα 10 σακουλακια δωρο επειδη σας λεω τη γνωμη μου. Ο ανθρωπος τον οποιο τρελανα ηταν ο φυλακας... Και φυσικα δε σταματησε εκει. Δεκα λεπτα αργοτερα καλεσε και ο "λιθος" λεγοντας πως τα πατατακια ειναι πολυ κιτρινα, οτι φοβαται μην την "πιασει τιποτα" και ρωτουσε μαλιστα τον φυλακα αν τα εχει φαει και αν του εχουν δημιουργηθει προβληματα... Τι τραβανε κι αυτοι οι ανθρωποι βραδιατικο απο καποιους τρελους...!

4.Εχω ενα μεγαααααααλο προβλημα: φοβαμαι τις κατσαριδες. Κι οταν λεω φοβαμαι δεν εννοω σιχαινομαι, αλλα ΦΟΒΑΜΑΙ. Δεν μπορω ουτε καν να τις σκοτωσω. Ειμαστε διακοπες στην Κρητη με τον "δεινοσαυρο" που επισης φοβαται τις "σιχαμενες". Οι δυο μας στο δωματιο, κοιμομαστε του καλου καιρου και καποια στιγμη ξυπναω γιατι ηθελα να πιω νερο. Ανοιγω το φως να πιασω το μπουκαλι που ηταν καπου κοντα στο κρεβατι μου... Τι το 'θελα??? Ενα τερας περπατουσε πανω στο κομοδινο μου, βρισκοταν σε αποσταση αναπνοης, οικτρο το θεαμα. Τραβαω απο τα μαλλια το "δεινοσαυρο", θελοντας να τσιριξω, ανοιγει τα ματια του, του δειχνω την κατσαριδα και μεχρι να σηκωθει εγω εχω ηδη βγει απο το δωματιο. Κατεβαινοντας τρια-τρια τα σκαλια πηγαινω εντρομη στο ρεσεψιονιστ και του λεω για το τερας απαιτωντας να ανεβει στο δωματιο να το σκοτωσει! Μου εξηγει οτι ειναι μονος του κατω και απαγορευεται να φυγει. Εγω ανενδοτη, με το volume της φωνης να υψωνεται απαιτω να τσακιστει επανω. Ο δεινοσαυρος ειχε ηδη κατεβει αλλα κοιμοταν ορθιος και δε συμμετειχε στον πανικο! Τελικα, ο ρεσεψιονιστ ξυπνησε εναν εργαζομενο του ξενοδοχειου και τον εστειλε πανω να σκοτωσει τη κατσαριδα... Επισης η απαιτηση μου ηταν να μου τη δειξει σκοτωμενη για να πειστω οτι αφανιστηκε! Ειμαι τραγικη!

-------------------------------------------------------------------------------------

Με τη σειρα μου, αφου ευχαριστησω τη Νοτα για την προσκληση, θελω να προ(σ)καλεσω την tsouxtra, τον Πυγμαλιωνα, τον ilia και τον αν ακους...!

Α! Και η μουσικη μας υποκρουση περιλαμβανει "Ψεμα". Πληροφοριακα ειναι ο Γιωργος Μυλωνας και το"Ασε ενα ψεμα".

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ??? (ΟΕΟ)

boomp3.com

"Δεν σταματώ"

Κάπως πρεπει να αρχισω αυτην την αναρτηση, αλλα δυσκολευομαι.
Υπαρχουν ανθρωποι και ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Υπαρχουν ανθρωποι που σε στηριζουν και ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ.

...και χωρις να σε ξερουν μαλιστα.

Προσπαθω να κανω μια βουτια στο βυθο του ανθρωπινου νου.
Εκει συναντω προθεσεις.
Θετικες και αρνητικες.
Καλοπροαιρετες και κακοπροαιρετες.

Δεν μπορω ομως να γνωρισω τη ριζα των προθεσεων,
τις σκεψεις που μεταμορφωνονται σε προθεσεις.
Απο που πηγαζουν οι προθεσεις;

Μαλλον θελω διπλα μου πιο αληθινους ανθρωπους.
Να λενε "α" και να εννοουν "α".
Και να σου λενε: πιστευω αυτο και ο λογος ειναι ο ταδε.

Δεν θελω "ενδιαφερον" τυπικο, ενδιαφερον υποχρεωσης.
Θελω ΑΛΗΘΕΙΑ.

Χρονια παλευω με αληθειες, χρονια παιζω κρυφτο μαζι τους, ομως τωρα πια τις θελω.
Τις απαιτω.

Θελω υγιεις ανθρωπινες σχεσεις, αληθειες καταμουτρα, σαν σφαλιαρες.
Στηριξη θελω...
Ή τις αιτιες για τις οποιες δεν υπαρχει αυτη η στηριξη.

Δεν μιλαω.
Ειμαι εκ φυσεως εσωστρεφης.
Οι σκεψεις μου με τρεφουν και με καταστρεφουν.
Και με αναγεννουν...
Φαυλος κυκλος.

Δεν μιλαω για τα "θελω" μου.
Δεν συζηταω για αυτα.
Κι εγω η ιδια τα φοβαμαι.
Και μονο που υπαρχουν με τρομαζουν.

Αλλα φαινομαι...
Οι ανθρωποι που με ζουν μπορουν να με διαβασουν.
Βλεπουν ποτε ειμαι ευτυχισμενη. (ή ακούν...!)
Ετσι γνωριζουν τα "θελω" μου κι ας μην τα συζηταω...
Με "δινει" στεγνα το προσωπο μου...

Δεν μασαω ομως.
Ετσι εμαθα.
Δεν σπαω.
Λυγιζω, αλλα δεν σπαω.

Περασαν οι εποχες που η ψυχη μου φορουσε γυψο.
"Σιδερενια" εγραφαν πανω με μαρκαδορο οι φιλοι...
...Και η ψυχη μου το πιστεψε...!


-------------------------------------------------
"Λιθε" μου ξερεις γιατι σε ονομασαν ετσι?
Γιατι διπλα μου στεκεσαι σαν "βραχος"...
Σ'ευχαριστω...
------------------------------------------------

ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΩ

Έρχεται πάντα στη ζωή η δύσκολη εκείνη στιγμή
που γυρνάς ένα πρωί και βρίσκεις την πόρτα κλειστή
κι όλα μοιάζουν σκοτεινά, όλα δύσκολα και όλα θολά
κι αφού κλάψεις στα σκαλιά, σ' αρπάζει μια άγρια χαρά.

Δεν σταματώ
Ξημερώνει και φεύγω

Κι ένα βράδυ που 'ναι αργά και θα θες μια ζεστή αγκαλιά
Θα βρεθείς ξαφνικά στην πόρτα της πάλι μπροστά
Πόσο θέλεις να τη δεις, πόσα θέλεις ξανά να της πεις
μα δε βγαίνει έξω κανείς και σε παίρνει η αγκαλιά της βροχής

Δεν σταματώ
Ξημερώνει και φεύγω...


Κωστής Μαραβέγιας

(στιχοι, μουσικη,ερμνηνεια)


boomp3.com

"ΤΑΞΙΔΙ"

Ομορφες οι μερες που περασαν!
Τρομακτικα ομορφες και γεματες!

Ποοοσο ωραια ειναι τελικα η ενασχοληση με οσα αγαπας;

Μεσα σε λιγες ημερες ηρθα αντιμετωπη με ενα ονειρο.
Ενα ονειρο που φανταζε μακρινο.
Ενας φιλος λεει οτι ο φοβος ειναι η αποσταση απο αυτο που πραγματικα θελεις.
Ο φοβος ειναι το εμποδιο.
Τον κατακτας μονο οταν παψεις να τον ακους...

Ο Νικος μου εθεσε ενα ερωτημα:
ΘΕΛΩ ή ΦΟΒΑΜΑΙ;;;<