Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

"ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ"

Φρένο.
Γκάζι.
Φρένο.
Γκάζι.

Το μυαλό έχει τον τρόπο του να παίζει.
Το μυαλό έχει τη δύναμη να σε παίζει.
Να σε ορίζει.
Είναι απροσδιόριστο.
Μα σε ορίζει.

Φρένο ή Γκάζι.
Για πες, τί διαλέγεις;

Εγώ δεν διαλέγω.
Με διαλέγει.
Το φρένο και το γκάζι.
Μία το ένα,
Μία το άλλο.

Περιπλανήσεις.
Στο πριν και στο τώρα.
Με ή χωρίς αφορμή.

Η μνήμη κάνει παιχνίδια απόψε.
Κάνει βόλτες γύρω από τον χρόνο.
Με τρέχει.
Μου προβάλλει φωτογραφίες.
Με ελέγχει.
Κι εγώ κάθομαι και παρακολουθώ.
…Τη ζωή μου…
…Την ταινία μου…

Η μνήμη είναι ανθρωπόμορφη απόψε.
Γυναίκα στα λευκά με το πρόσωπο καλά κρυμμένο.
Οι φωτογραφίες διαδέχονται η μία την άλλη.
Εγώ «εδώ»..
Εγώ «εκεί»..
Εγώ «με»…
Εγώ «χωρίς»..
Εγώ..
Εγώ σε όλες...

Πολλές «φωτογραφίες».

Ξεχασμένες οι περισσότερες.
Πουθενά αποτυπωμένες.
Μόνο η μνήμη τις είχε κρατήσει εν αγνοία μου.
Δεν μπορώ να στρέψω αλλού το βλέμμα.
Δεν επιτρέπεται το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων.
Είμαι υποχρεωμένη να τις κοιτάζω.
Να θυμηθώ ό,τι ξεχνάω.
Να ξεχάσω ό,τι θυμάμαι.
Να θυμηθώ ότι ενίοτε ξεχνάω…
Ξεχνάω τη μάχη και θυμάμαι την κατάκτηση.
(Γιατί το κάνουμε αυτό...;)

Και δυο λέξεις με περικυκλώνουν.
Δυο λέξεις για το παρόν.
Φρένο-Γκάζι
Γκάζι-Φρένο.

Πώς μπορούν και συνδυάζονται, μου λες;
Πάω να πατήσω γκάζι και πατάω φρένο.
Πάω να πατήσω φρένο και πατάω γκάζι.
Φρένο.
Γκάζι.
Μπροστά.
Πίσω.
Μπερδεύομαι.

Κι άλλες διαδρομές.
«Με συνειρμούς διαβολεμένους».
Λέξεις.
Σαν το μυαλό.
Απροσδιόριστες.
Τις βγάζω απ΄το νου και τις απλώνω.
Οι λέξεις μου.
Προσπαθώ να τις συνδυάσω.
Να βγάλω μια άκρη.
«Φρένο-Γκάζι».
Μόνο αυτό υπάρχει.
Σκόρπιες σκέψεις-σκόρπιες λέξεις.
Σκόρπιοι στίχοι στο μυαλό μου.
Γεμάτο από σκόρπιες λεπτομέρειες.

Ο χρόνος είναι «απτός» απόψε.
Τον «αγγίζω» μέσω των φωτογραφιών.
Στιγμές που κλείστηκαν για πάντα στο νου.
Αποτυπώθηκαν.
Και κλειδώθηκαν.
Έφυγαν απ’ το «τώρα» τους.
Τις βλέπω.
Τις θυμάμαι.
Με θυμάμαι.
Στιγμές.
Στιγμές «συνωμοσίας».
Γιατί «Στη ζωή μου δεν είμαι εγώ ο σεναριογράφος.....Κάποιος άλλος γράφει και τα σχέδιά του είναι απόκρυφα..... ΕΓΩ όμως ΣΚΗΝΟΘΕΤΩ..............»


Καμία στιγμή δε ζει.
Όλες για λίγο αναπνέουν.
Και μας κάνουν να αναπνέουμε.
Μια τόσο απλή και όμορφη διαδοχή.

Στην κόψη…
Τρέχω στην κόψη.
Πατάω γκάζι.
Και μετά φρένο.
Και μετά γκάζι.
Και μετά φρένο.
Παραπατάω.

«Χόρεψε μαζί μου…….…»

Χόρεψε στο ρυθμό του τραγουδιού…

Κι αυτό στην κόψη είναι…

«…Νιώσε μαζί μου τον ρυθμό…»

Εγώ θα χορέψω στο ρυθμό του «θέλω».

«Δεν απαιτώ, το θέλω…»

Γιατί θέλω γκάζι.
Γιατί τα φρένα τα βαρέθηκα.
Γιατί τα φρένα μπαίνουν πάντα συνειδητά.
Ενώ το γκάζι σε διαλέγει πριν το καταλάβεις…

Φρένο.
Γκάζι.
Φρένο.
Γκάζι.

Διάλεξα (;)

ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Ήρθαμε ίδια μέρα
με άλλο άστρο
εσύ ψηλά, εγώ πιο κάτω
ή αντίστροφα.
Αυτή τη νύχτα της φωτιάς
όσα στον ύπνο σου ζητάς
τα ξέρω...

Εσύ παράγγειλε ό.τι πιω
κι εγώ πληρώνω
εσύ θα γίνεις με αλκοόλ κι εγώ με σένα
γιατί είναι τώρα ή ποτέ.

Χόρεψε μαζί μου
νιώσε μαζί μου το ρυθμό
δεν απαιτώ, το θέλω.
Χόρεψε μαζί μου
δε σε προστάζω, επιθυμώ
να σ` απαλλάξω απ` το θυμό σου θέλω.

Γύρισα την πλάτη
σ` έναν κόσμο
περιμένουνε πιο πάνω
μου είναι αδιάφορο.
Εγώ στα μέρη που με πας
ό,τι κι αν πουν όλοι για μας
υπάρχω...


Τάνια Τσανακλίδου
στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
album: "Προσωπογραφία"


Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

"Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ..."

Ανεβαίνουμε σκαλοπατάκι σήμερα.
Το εικοστό τρίτο.
Γενέθλια!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου κάνω απολογισμό των προηγούμενων 12 μηνών.
Γίνεται αυτόματα.
Μετράω κέρδη και απώλειες.
Η «επιχείρηση» λέγεται «εαυτός».
Και είναι στην κατοχή μου.
«Ειν’η δική μου ζωή….!»

Άνθρωποι λίγο πιο κοντά,
άνθρωποι λίγο πιο μακριά.
Είναι οι άνθρωποί μου.
Και είναι γύρω μου…
Κι αυτό είναι κέρδος…

Στόχοι μπροστά
και στόχοι πίσω μου.
Οι πίσω εκπληρώθηκαν.
Αυτοί που είναι μπροστά παλεύουν…!
Είναι τα κίνητρα μου…
«…Για τη δική μου ζωή…»

Στιγμές που έφυγαν,
και στιγμές που θα έρθουν.
Εκεί θα με βρεις.
Εκεί είναι «η δική μου ζωή».
Αντλεί απ’το «πριν»,
Διοχετεύει στο «τώρα»,
Και………αύριο.
(όπου «……» διαλέγεις και παίρνεις:
α) στοχεύει στο
β)περιμένει από το
γ) πιστεύει στο...)

Ευχές, λέξεις, σκέψεις, πράξεις.
Κάπου ανάμεσα τους υπάρχω.
Ψέματα.
Συνυπάρχουμε.
Όλα σε ένα.
Σαν πακέτο προσφοράς ακούγεται…
Δώρο είναι.
Και λέγεται «ζωή».
«Η δική μου ζωή…»
Και σήμερα κλείνει 23 χρόνια ύπαρξης.
Και εύχομαι να έχω χρόνια…καλά.
Το πόσα δεν παίζει ρόλο.
Ας είναι χρόνια καλά και γεμάτα…
Γεμάτα «ζωή..»
«Η δική μου ζωή…»

Τα υπόλοιπα τα λέει το τραγούδι άψογα και πολύ καλύτερα από ‘μενα.
Το είχα αποκαλέσει «τραγούδι γενεθλίων» από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις και είχα αποφασίσει από καιρό να το αναρτήσω σήμερα.
Χθες προστέθηκε ακόμα ένας λόγος για τη συγκεκριμένη επιλογή.

Χρόνια καλά λοιπόν!

Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ


Αν στο κουτί δε χωράς
Αν τα λάθος ρούχα φοράς
Και σου τραβάνε το αυτί
Αν στα σκοτεινά περπατάς
συνέχισε μην τα παρατάς γιατί
έκανες ήδη μια αρχή
Και δεν το χρωστάς κανενός
Κι αν αλλού σε πάει ο άνεμος
Κρατήσου εκεί
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Είναι η δική σου ζωή
Αυτή είναι η δική σου ζωή
Είναι η δική σου ζωή
Και θα ρθει η δική σου στιγμή
Μια σελίδα λευκή
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Αν στα βαθιά κολυμπάς
Αν χωρίς ελπίδα αγαπάς
Αν σε βαραίνει η ενοχή
(είναι η δική σου ζωή)
Μην, οδηγό μη ζητάς
Εσύ το τιμόνι κρατάς
Και έχεις ταξίδι μακρύ
Άκουσε του δρόμου η σιωπή
πόσα μυστικά θα σου πει
Ανοίξου εκεί
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Είναι η δική σου ζωή
Αυτή είναι η δική σου ζωή
Είναι η δική σου ζωή
Και αυτή είναι η δική σου στιγμή
Η δικιά σου εποχή
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Μην, μην ακούς το σωστό
Ποιος ξέρει να σου πει το σωστό
Για τη δική σου ζωή
Μη, το ρολόι μη κοιτάς
Όλα όσα χαθήκαν μετράς
Μα τίποτα δεν έχει χαθεί
Τι και αν το έχει η μοίρα γραφτό
Έχεις κάτι πιο δυνατό
Το κρατάς εσύ
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Είναι η δική σου ζωή
Αυτή είναι η δική σου ζωή
Είναι η δική σου ζωή
Και αυτή είναι η δική σου στιγμή
Μια σελίδα λευκή
Αυτή είναι η δική σου ζωή

Μανώλης Φάμελος

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

"Breathe again..."

Για πες…
Πότε η τύχη γίνεται σύμπτωση…;
Ποια είναι τα σύνορά τους…;
Πότε η σύμπτωση γίνεται σημάδι;

Πες μου…
Σημάδια ή συμπτώσεις;
Πότε συμμετέχεις εσύ στο παιχνίδι
Και πότε κινεί τα νήματα κάποιος άλλος;
Και ποιος τα κινεί;
Βλέπεις κανέναν;

Πες μου.
Τι να πιστέψω;
Τη σύμπτωση ή το σημάδι;
Παιχνίδι για πόσους και με πόσους;
Και οι κανόνες;
Ποιος θα μας πει τους κανόνες;

Σπάει το κεφάλι μου.
Κι εγώ μπροστά σε έναν καθρέφτη.
Να με κοιτάζω.
Να με γνωρίζω.
Απ’ την αρχή.
Ξανά.
Ατέρμονη διαδικασία.
Και δίπλα εσύ.
Να σε κοιτάζω.

Για πες.
Τι είναι τυχαίο;
Και τι θα πει τύχη;
Και ποια είναι αυτή η τύχη που θα ορίσει τι θα κάνουμε;

Πες μου.
Πες μου ρε γαμώτο.
Το κεφάλι μου γυρίζει.
Δεν σταματά, δεν τερματίζει.
Τριγυρνάς στο μυαλό μου.
Στους δρόμους μου.

Πες μου.
Τη νιώθεις τη συνωμοσία;
Σε αγγίζει;
Εμένα με χτυπάει.
Με χτυπάει περίεργα.

Γελάω ρε.
Γελάω με όσα συμβαίνουν.
Αλλά αναρωτιέμαι:
Τι;
Πώς;
Πού;
Πότε;
Γιατί;

Και δεν τα έχω καλά με τα αναπάντητα ερωτήματα.
Μα, αλήθεια, δεν ξέρω να απαντήσω.
Μόνο σε κοιτάζω.
Ξανά και ξανά.
Και ψάχνω αυτόν που κινεί τα νήματα.
Αυτόν που κάνει τη σύμπτωση σημάδι.

Πάλη.
Πάλι.
Παιχνίδι.
Κάποιος άλλος μας κινεί.
Ξένα χέρια.
Παιχνίδι.
Με ήρωες εμάς.
Πάλη.
Αντέχω;
Πόσο;
Πότε σπάω;
Πότε οι λέξεις μου βγαίνουν;
Πόσο καιρό αντέχουν συσσωρευμένες;
Πόσα «εσύ» θέλουν να χτυπήσουν;
Πόσα «εσύ» θέλουν να στολίσουν;
Αντέχω;
Πώς;

Συνωμοσία.
Λογική και συναίσθημα τα βρίσκουν.
Μόνα τους.
Λες και δεν υπάρχω.
Λες και είμαστε τρεις σε ένα σώμα.
Τα δυο τους κι εγώ.
Εκείνα πομποί, εγώ δέκτης.
Μια ηλίθια ηρεμία που μετατρέπεται σε μια ακόμα πιο ηλίθια τρικυμία.
Κι εγώ αγκαλιά με την χάρτινη βαρκούλα.
Ο άνεμος εσύ.
Φύσα.
Φύσα να δούμε…
Θα σε φτάσω;
Θα σε πιάσω;
Θα σε βρω;

Και οι λέξεις μου φτωχαίνουν.
Συνεχώς μου κρύβονται.
Σχεδόν δεν υπάρχουν.
«Εμείς».
«Άλλοι εμείς».
Μπερδεύομαι.
Μπερδεύονται τα πρόσωπα.
Μπερδεύονται και τα τραγούδια.
Άλλα πρόσωπα.
Άλλα τραγούδια.
Ίδια τραγούδια.
Άλλοι «εμείς».

Με ψάχνω στους στίχους.
Με βρίσκω μισή σε κάτι λέξεις.
Σε κάτι νότες.
Σε κάτι επιθυμίες.
Με βρίσκω σχεδόν ολόκληρη στις στιγμές.
Σε όλες τις στιγμές.

Παιχνίδι.
Λαβύρινθος.

Και χάνομαι.
Μαζί σου.
Τυχαία…
Μα δε μ’ αρέσει η λέξη «τύχη».
Δεν είναι σαφής.
Ούτε εσύ.
Ούτε εγώ.
Ούτε οι λέξεις μου.






BREATHE AGAIN

Breathe with me
Die for me
I believe in love at last
I believe in a dream for us

Cover me
Fight for me
It’s so easy to walk away
It’s so easy
But I wanna stay

I saw your pain
I felt your pain
coming down
Like a hurricane
Crawling in
like a serpent in flames

But I knew you would light the stars
From the moment you closed your eyes
Over those emerald fields
Over the impossible colours I see

Comfort me
Change for me
All alone
In your shadow I ‘ve walked
All alone
In my songs for you I ‘m locked

Drink with me
Cry for me
It’s the cold I can’t bear to feel
It’s the cold that’s so cruel and so real

I saw your pain
I felt your pain
coming down
Like a hurricane
Crawling in
like a serpent in flames

But I knew you would light the stars
From the moment you closed your eyes
Over those emerald fields
Over the impossible colours I see

Breathe again
Feel again
Why can’t you hear me now
Why can’t you hear me...



ΑTHENA ANDREADIS