Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

(αν)-ΕΠΑΡΚΕΙΑ

Μόνος - μόνη - μόνο.
Σ’ ένα δωμάτιο…
Πόρτες κλειστές.
Ένας-ένας έφυγε και στο τέλος έκλεισε η πόρτα.
Έκλεισε και το φως.

Σκοτάδι.
Μια μουσική να παίζει…
Ξαπλώνεις.
Κοιτάς το ταβάνι.
Σκοτάδι.


Σκοτάδι που συνηθίζεται και μετά αχνοφαίνονται τα πάντα.
Σκιές.
Σκιές ανθρώπων που κάποτε είχαν σάρκα και οστά.
Είχαν σάρκα και οστά;

Ανάβεις τσιγάρο.
Φως.
Για λίγο.
Μία πορτοκαλί καύτρα δίνει λίγο φως.
Πορτοκαλί.
Σαν τα φανάρια.
Περνάς και ό,τι γίνει ή στέκεσαι μέχρι να ανάψει κόκκινο;
Σταματάς;;;
Περνάς...

Και το τσιγάρο καίγεται.
Στάχτη.
Στάχτη κάθε παρελθόν.
Δεν έχει γιατί.
Γιατί έτσι.
Είναι όμορφο το να μην μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω.
Σου δίνεται η ευκαιρία να προχωράς.
Αν στέκεσαι, δική σου η ευθύνη.
Και πίσω να κοιτάξεις, δεν βλέπεις τίποτα.
Μόνο στάχτη.
Πίσω στάχτη, μπροστά χρώματα.
Πού επιλέγεις να κοιτάξεις;


Το τσιγάρο τελειώνει.
Χάνεται το «φωτάκι».
Μόνος στο δωμάτιο.
Μπορείς ποτέ να είσαι μόνος όταν έχεις τόσες σκέψεις στο κεφάλι σου;
Μόνος.
Μόνος.
Μόνος.
Ηχεί κάπως…ευχάριστα.
Κάπως ανακουφιστικά.
Κανείς δεν θα σε μάθει.
Κανείς δεν θα διαβάσει τις σκέψεις σου.
Μοιράζεσαι πάντα «τόσο…όσο».
«Τόσο…όσο» μπορεί ο καθένας να καταλάβει.
Τα υπόλοιπα μέσα σου.
Κάποια, ίσως, στις λέξεις σου.
Μόνα.
Μόνος.

Όρια.
Όρια που έθεσες.
Στον εαυτό σου,
στις σχέσεις σου με τους άλλους.
Όταν μπαίνουν όρια κάτι χάνεται στις σχέσεις σου με τους άλλους..
Όταν δεν μπαίνουν όρια πάλι κάτι χάνεται.

Κάποιοι δεν μπόρεσαν να σε κερδίσουν.
Κάποιοι δεν άντεξαν.
Σε κάποιους δεν έδωσες την ευκαιρία.
Κάποιοι την έχασαν.
Κι έγιναν σκιές.
Κι έγιναν «τόσο…όσο»…



Μόνος..
Με ένα σωρό σκέψεις να μάχονται μεταξύ τους.
Με ένα σωρό λέξεις που δε γράφονται.
Γίνονται αυτόματα μουσική.
Σ’ένα σκοτεινό δωμάτιο.
Κοιτάς το ταβάνι.
Και δίπλα σου σκιές.
«…αυτοί που δεν μπόρεσαν, αυτοί που δεν θέλησαν…»
Χαμογελάς.
Χαμογελάς στις σκιές.
Χαμογελάς γιατί δεν θέλησαν.

Είσαι μόνος και χαμογελάς.
Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις χρώματα.
Καμία λέξη δεν βγαίνει από στόμα σου.
Εσύ, ο εαυτός σου κι ένα χαμόγελο.

Ανοίγει η πόρτα.
Μπαίνουν όλοι αυτοί που πριν την έκλεισαν για να σε αφήσουν μόνο.
Οι άνθρωποί σου.
Ανάβουν τα φώτα.
Στο ίδιο δωμάτιο.
Φως.
Και γύρω όλοι..
Κι είσαι μόνος.
Και παραμένεις μόνος.
Και χαμογελάς…
Σ’ αυτούς που…και σ’ αυτούς που δεν…
Σ’ αγκαλιάζουν.
Αυτοί που…κι αυτοί που δεν…
Χαμογελάς.
…γιατί είσαι μόνος…
Γιατί συνωμοτείς με τον εαυτό σου…
Γιατί το δωμάτιο είναι η ίδια η ζωή σου…
Τη μία έχει φως, την άλλη όχι.
Τη μία υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, την άλλη περνάς τις ώρες σου μόνος.
Κι όμως είσαι πάντα μόνος…
…μα πάντα μοναδικός- μοναδική-μοναδικό…


αν-ΕΠΑΡΚΕΙΑ

Ξαπλωμένος στην πλαγιά
στα χορτάρια τα ξανθά
μια θλιβερή χαρά
στην καρδιά μου έχει η ζωή
και στον ουρανό ψηλά
χίλια ερωτηματικά

Σαν στρατιώτες νεκροί
όλοι οι πόλεμοι αυτοί
όλοι οι ρόδινοι ανθοί

θα χαθούν σαν πουλιά
σε μια πέτρινη ερημιά
Και θα μείνω μοναχός
στη χρυσή λοφοσειρά

Θα γυρίσω στο νου
όταν θα 'χουν γκρεμιστεί
όσα φτιάξαμε μαζί
μία κόκκινη αυγή
Πόσο αδύναμη είν' η γη
πότε θα ελευθερωθεί

Η πικρή ομορφιά
μες σε πέλαγα βαθιά
Ναι θα μείνω μοναχός
στη χρυσή λοφοσειρά

Ξεθωριάζει η γραφή
κι οι ασφόδελοι εκεί
τα ονόματα φιλούν
και οι άγγελοι ξυπνούν
στη χρονιά που θα 'ρθει
μια νιότη άγουρη

Σημαδεύει μπροστά
Είχα τόσα ιδανικά
και θα μείνω μοναχός
στη χρυσή λοφοσειρά

Κωνσταντίνος Βήτα

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Post Love...

video

Δεν ξέρω τι σημαίνει για ‘σένα ευτυχία.
Δεν ξέρω πώς την ορίζεις.
Δεν ξέρω ποιες λέξεις διαλέγεις για να την περιγράψεις.

Δεν βρίσκω ποτέ τις κατάλληλες λέξεις.
Δεν ξέρω καν αν υπάρχουν.
Δεν νομίζω ότι περιγράφονται όλα.
Οι λέξεις, όπως κι εσύ, όπως κι εγώ, δίνουν τον αγώνα τους.

Ευτυχισμένες στιγμές.
Η ευτυχία είναι αυτές οι στιγμές.
Αλλά όχι, δεν ξέρω να στις περιγράψω.
Θα ήθελα να μπορούσα να σε κάνω να βουτήξεις στην ψυχή μου.
Αλλά δεν μπορώ.
Εκείνες τις στιγμές η ψυχή πετάει.
Γίνεται ακόμα πιο άπιαστη.

Μπορείς απλώς να με δεις.
Μπορείς να δεις τον τρόπο που χαμογελώ.
Μπορείς να με ακούσεις να το μοιράζομαι.
Μπορείς και να σωπάσεις.
Είναι ωραίο να μοιράζεσαι χαμόγελα.
Ακόμα και σιωπηλά.
Οι λέξεις, όπως βλέπεις, δεν είναι το αποκλειστικό «όργανο» για να μοιραστείς.

Πολλές ευτυχισμένες στιγμές τις τελευταίες μέρες.
Νιώθω ένα χέρι να μου σκουντάει τον ώμο και να μου λέει: «βλέπεις;»
Βλέπω.
Και ακόμα καλύτερα: Ζω.
Δεν μπορώ όμως να μοιραστώ.
Τουλάχιστον, όχι στο βαθμό που θα ‘θελα.

Αγαπημένοι άνθρωποι.
Όνειρα πραγματοποιημένα του παρελθόντος που έρχονται να υπενθυμίσουν πώς η ευχή μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Η όποια ευχή.
Κι ας μην μπορεί να κατανοηθεί απόλυτα απ’ όλους.
Αυτό που νιώθεις μέσα σου δεν μπορεί να αλλάξει.

Αγαπημένοι άνθρωποι.
Ένας κύκλος γύρω μου.
Κι εγώ κύκλο γύρω από τον εαυτό μου.
Και μετά βουτιά.
Μέσα μου.
Αφήνομαι.
Χαίρομαι.
Πιστεύω.
Ζω.

Κι εσύ λίγο πιο δίπλα…..

Ένα άλλο "εσύ"...

Σημάδια...
Κι άλλα σημάδια...
Κάποιος το θέλησε.
Ένα παιχνίδι είναι.
Ένα παιχνίδι είμαστε.
Ένα απ’ τα πολλά.
Σε κοιτάζω...

…Χρώματα.
Κερνάς χρώματα…
Κι αφού «κάποιος» το θέλησε, διαλέγω ένα και το κρατώ για ‘μένα.
Το κρατώ σφιχτά στα χέρια μου.
Μια ακόμα περιουσία…
Και μια ακόμα παρουσία…
Κι ένα ακόμα χαμόγελο…
Κι ένας ακόμα άνθρωπός…

«Θα χάσω είχα πει, μα κερδίζω………..»


(τραγούδι: post love- Νατάσσα Μποφίλιου και Ρίτα Αντωνοπούλου από τη live εκπομπή του Χρήστου Παπαμιχάλη (Μελωδία fm 99,2) στο studio Sierra. Μία από τις ομορφότερες στιγμές των τελευταίων ημερών...Αυτό που ζήσαμε την Τετάρτη το βράδυ δεν μπορεί να αποτυπωθεί στο βίντεο..(όχι μόνο γιατί το κινητό μου έχει κακή ανάλυση και ήχο...!)


POST LOVE

Αν είμαστε έτσι καλά μ’ αυτή την αγάπη
Που πότε σωπαίνει και πότε μιλά...

Μπορούμε να μπούμε σε πλοία και τρένα
Να δούμε πολλά ή κανένα...

Αν είμαστε έτσι γεροί και νοιώθουμε ωραία
Που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί....


Υπάρχει ένας χρόνος στ’ αλήθεια μεγάλος
Να ζει για τον ένα ο άλλος
Να ζει για τον ένα ο άλλος...

Αν είμαστε έτσι ζεστά και κάνουμε αστεία
Στη μέση του δρόμου στον κόσμο μπροστά.

Δε ξέρω τι άλλο μπορούσα να ελπίζω
Θα χάσω είχα πει μα κερδίζω...

Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου
Μουσική: Ν. Αντύπας