ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΗ...

"...Κανονικά..."

2012-02-02T15:42:00.010+02:00

Καμιά φορά έχεις λέξεις που δεν ξέρεις τί να τις κάνεις.
Καμιά φορά έχεις σιωπές, ενώ ψάχνεις για λέξεις.
Καμιά φορά ζητάς ευκαιρίες και δεν σου δίνονται.
Καμιά φορά σου δίνονται ευκαιρίες και το βάζεις στα πόδια.

Παίρνεις τις καλές σου τις λεξούλες και τις πνίγεις.
Ήρεμα-ήρεμα.
Σαν αυτούς που «φεύγουν ήσυχα και λογικά».
Σαν παράπονο που το πνίγει το μυαλό.
Σαν μυαλό που το πνίγει το παράπονο.
Σαν λέξη που την πνίγει η σιωπή.
Και σαν σιωπή που την πνίγουν οι λέξεις.

«Θα» που σκαλώνουν στην πρόθεση.
Προθέσεις που παρακωλύονται από «θα».
Η «θάλασσα» κρύβει ένα «θα».
Της πνιγμένης πρόθεσης.
Η «πρόθεση» κρύβει ένα «θε».
Του πνιγμένου «θέλω».

Θα έμπαινες ποτέ σε ένα καράβι που δεν θα σου έλεγε τον προορισμό του;
Έλα, άσε τα γλυκούτσικα, ποιητικά και φιλοσοφικά…
Θα έμπαινες;
Εγώ όχι.
Κι αν έμπαινα, σε λίγο θα έκανα μια βουτιά και θα γύριζα κολυμπώντας πίσω.
Κι η επιστροφή στη στεριά ταξίδι είναι.
Η συνείδησή μου αγαπά το άγνωστο στη θεωρία.
Η λογική μου όχι.
Ούτε το συναίσθημα.
Το συναίσθημα δεν αγαπά την ανασφάλεια.
Θέλει το καραβάκι να τάζει προορισμούς.
Κι ας λέει ψέματα.
Κι ας λέει ότι θα πάει δεξιά, ενώ πάει αριστερά.
Δεν σε νοιάζει μωρέ.
Ούτε ο εαυτός σου δεν ξέρεις πού πάει.
Θέλεις μόνο να ακούσεις ότι κάπου πάει.
Και το «πουθενά» προορισμός είναι.
Με βιαστικό τέλος βέβαια.
Συμπράττει με την ανασφάλεια το «πουθενά».
Και τις συμπράξεις αυτές δεν τις θέλεις.
Θες τον λόγο για τον χρόνο που ξόδεψες.
Όλοι θέλουμε να κρατάμε στα χέρια μας έναν «λόγο».
Θέλεις να ξέρεις τον προορισμό.
Ο προορισμός μετράει και άσε τις μαλακίες.
Εκεί έξω είναι «ζωή», δεν είναι χαρτιά, δεν είναι οθόνη, είναι αφή, είναι όσφρηση, είναι αισθήσεις.

Μια μέρα θα με κλείσω σε κανόνες.
Και θα παλεύω να τους τηρήσω.
Να με διατηρήσω μέσα τους.
Η διαφορά είναι ότι μέχρι τώρα οι κανόνες με διαλέγουν.
«Ήσυχα και λογικά».

Αυτή τη λογική ησυχία την φοβάμαι.
Και την ήσυχη λογική.
Την ησυχία του «μέσα μας».
Τη λογική για τα «έξω από εμάς».
Κάποια θέματα δεν είναι απόφαση.
Είναι οπτική.

Οι «χαμένες ευκαιρίες» είναι μονάδα μέτρησης.
Βάλ'το αυτό στα υπ'όψιν.

Και μέσα μου στίχοι διάσπαρτοι:
«Για ποια κρυμμένη αρμονία εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ…»
«…Που δεν μπόρεσα να πιάσω τον κρυφό σου τον ρυθμό…»
«Θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε».

Πώς χαράζουνε στη φλέβα τύχη κάτι τέτοιοι στίχοι.

Ρε συ στα τραγούδια όλα είναι εύκολα.
Είναι ταξιδάκια αναψυχής.
Με κρυμμένο τραύμα ή θαύμα.
Περιορισμένης διάρκειας.
Άνισης αλήθειας.
Ανυπόστατου εαυτού.
Συμπληρωματικής διάθεσης.
Αγνώστου σύμπαντος.

Fade to next song.
Kαι μετά stop.
Να τελειώνουν γρήγορα τα τραγούδια.
Να χτυπάει το καμπανάκι.
Να νιώθεις το κρύο όταν έχει κρύο.
Τη ζέστη όταν έχει ζέστη.
Τα τραγούδια σε παίζουν ανάποδα.
Ο αέρας τους.
Ο αέρας σου.
Ο αέρας μου.

On Air.
Είμαστε στον αέρα.
Είμαστε ο αέρας.

«Μόνο με αίσθηση κενού….»

Προσοχή στο κενό.
Μεταξύ ανάγνωσης και αντίληψης.

_________________________________

Επειδή μου ζητάτε παλαιότερες εκπομπές, θα προσπαθήσω να τις ανεβάζω πάνω δεξιά, κάτω από το λινκ του σταθμού. Και ευχαριστώ, ε;
_________________________________

Κανονικά

Αφού βρέχει και χιονίζει έξω
έλα να σε παίξω
για να κάνει ένας δεσμός ανταύγεια
φέρτε του σκοτάδια
Κι αν σου πω πως σαν αγάπη μοιάζεις
πες μου που με βάζεις
μόνο μ’ αίσθηση κενού
καινούργια γράφονται τραγούδια

Κανονικά, τυραννικά
γι’ αυτούς που καίνε τη ζωή μοναδικά
κανονικά κι ανήσυχα
γι’ αυτούς που φεύγουν ήσυχα
και λογικά

Αφού βρέχει και χιονίζει χρόνια
δείξε μου συμπόνια
κι ο λυγμός της ομορφιάς στα βάθη
κοίτα τι θα πάθει
προκειμένου να ‘χεις τέτοια λάμψη
πες το κι ας σε κάψει
πώς χαράζουνε στη φλέβα τύχη
κάτι τέτοιοι στίχοι
καμία φορά

Δήμητρα Γαλάνη

στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου
μουσική: Σ. Κραουνάκης

"...Fairytale..."

2012-01-20T23:57:00.006+02:00

«Focus» ή αλλιώς «εστίαση».
Η έλλειψη focus είναι θέμα.
Όταν το μυαλό είναι διάσπαρτο, μην έχεις και πολλές απαιτήσεις από αυτό.
Έχει τα όριά του.
Μέχρι κάπου φτάνει.
Από εκεί και μετά σωριάζεται.
Μπλέκεται.
Φλέγεται.
Μπερδεύεται.

Είναι περίεργα τα μπερδέματα.
Καμιά φορά είναι αποτέλεσμα focus.
Σου έρχεται το παρελθόν.
Προσωποποιημένο.
Ο εμπνευστής.
Του χαμογελάς αληθινά και αυθόρμητα.
(ξέρεις πόσο μου είχε λείψει το αληθινό και αυθόρμητο;).
Και το αφήνεις εκεί.
Στην επίγνωση της αγάπης.
Του «μέχρι εκεί».
Του «παραπέρα δεν έχει».
Του «καταλαβαινόμαστε».
Του «αθωωθήκαμε».
Και χαμογελάς με το «μέχρι εκεί».
Αληθινά και ανθρώπινα.

Και μετά «ανάγκη».
Μην την υποτιμάς.
Ξέρεις πόσο μαλακισμένες είναι οι ανάγκες;
Ξέρεις πόσο μαλάκας μπορείς να γίνεις γι’αυτές;
Σου σκάνε λέξεις:
Τρυφερότητα.
Χάδι.
Αγάπη.
Φροντίδα και προδέρμ.
Ανάγκη ρε.
Και μετά αναμνήσεις ενός παλιού και ξεχασμένου "μαζί":
Εσύ να με βάζεις για ύπνο.
Να με σκεπάζεις και να με χαϊδεύεις μέχρι να κοιμηθώ.
Να μου φτιάχνεις φέτες με μερέντα στις 4 το πρωί.
Αναμνήσεις.
Ύπουλες.
Ύπουλο το ρηματάκι "θυμάμαι".
Πιο ύπουλο όταν σε βρίσκει πάνω στην ανάγκη.
Ανάγκες ρε.
Απλές.
Και ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να πάρεις ένα τηλέφωνο.
Και να ξεσηκώσεις έναν άνθρωπο.
Να του θυμίσεις τη μερέντα και την αγκαλιά.
Και να σου πει ότι δεν την ξέχασε.
Επιβεβαίωση ρε.
«Ανθρώπων έργα».
Ξέρεις πόσο σπουδαίο άλλοθι είναι αυτό;
Η φρασούλα «ανθρώπινο είναι μωρέ», ξέρεις τι παγίδα είναι;
Ανθρώπινη παγίδα μωρέ…
Δε βαριέσαι μωρέ…
Όλοι είμαστε λίγο μαλάκες μωρέ…
Φύσει και θέσει.
Το focus φταίει.
Η ανάγκη φταίει.
Και τι σημασία έχει ποιος φταίει;
Δεν με αφορά.
Τα «θέλω» άλλού γέρνουν.
Και αποφεύγω το focus σε αυτά τα "θέλω".
Και αποφεύγω το focus στο πού γέρνουν.
Και τι σημασία έχει το πού γέρνουν;
Αν δεν ξημερώσει η μέρα που δεν θα μετράμε τα λόγια μας, θα συνεχίσουμε να κάνουμε λάθος focus.
Και να θυμόμαστε παλιές και ψεύτικες ανάγκες.
Να καλύπτουμε λανθασμένα τις ανάγκες.
Να μπερδεύουμε τις ανάγκες με τις «ανάγκες».
Ένα βηματάκι παραπέρα είναι η αλήθεια.
Η ευκαιρία δεν ξέρω πού είναι.
Η θέληση μπλέκεται με κάτι φόβους.
Με ένα φανάρι που είναι πορτοκαλί.
Και δεν ξέρεις αν προλαβαίνεις να περάσεις.
Αν δεν περάσεις, κόκκινο.
Κι εσύ ψάχνεις πράσινο.
Άμεσο.

‘Ωρες-ώρες νομίζω ότι έχουμε εισβάλει σε ένα τραγούδι με επαναλαμβανόμενο κουπλέ.
Δεν πάμε ποτέ στο ρεφραίν.
Εκεί που πας να ακούσεις την περίληψη, το ρεζουμέ, τη δήλωση -stop- και πάλι κουπλέ.
Το ξέρεις αυτό που είχε πει ο Einstein;
«Είναι τρέλα να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Ρε συ τη λογική μου την κρατώ αλώβητη.
Μάλλον με κρατάει.
Όχι αλώβητη.
Με άμυνες.
Μια μέρα θα συγκεντρώσω όλες μου τις άμυνες και θα βαράω το κεφάλι μου πάνω τους.
Θα προσπαθώ να βγω, να τις ξεπεράσω, θα παίρνω φόρα να πηδήξω και θα κάνω γκελ επιστρέφοντας στο πάτωμα.
Στο τέλος, θα κοιμηθώ στο πάτωμα, θα κλείσω και τα μάτια…

Υπάρχουν κομματάκια ιστοριών που τα αφήνεις μόνα τους.
Η ζωή σου εξελίσσεται χώρια τους.
Αυτά εξελίσσονται με δικούς τους ρυθμούς.
Γεννιούνται, αναπνέουν, βρίζουν μόνα τους.
Μακριά από ‘σένα.
Μακριά από τη ζωή σου.
Είναι αυτά που επιβιώνουν σε κάτι τραγούδια.
Που το «μέσα σου» ώρες-ώρες δεν τα αντέχει.
Τα χτυπάει μέχρι να αρχίσουν να αντιδρούν.
Στο τέλος μένουν αναίσθητα.
Και πιο πολύ έτσι υπάρχουν: αναίσθητα.
Όταν αποκτούν αισθήσεις, ξυπνούν τα ζόρια.
Αισθήσεις και απαιτήσεις.
Και τα περιορίζεις εκεί.
Τα χτυπάς πάλι για να αναισθητοποιηθούν.
Όχι πως σου αρέσει…
Όχι πως σου αρκεί.

Τις ψιλοφοβάμαι τις λέξεις.
Και την απουσία τους.
Θα τις πλέξω, θα τις κάνω τραγούδι.
Ρεφραίν.
Μόνο ρεφραίν.
Από αντίδραση.

Οι ιστορίες που γράφουν μέσα σου είναι αυτές που τις μετράς με γνώμονα το «πόση λογική θυσίασες».
Για να αναπνεύσουν.
Για να αναπνεύσεις.

Μισή λογική.
Μισή αλήθεια.
Μισή απάτη.
Μισή συνήθεια.
Μισή.
Μισεί το άλλο μισό.
Μισώ τα μισά.
Μισά τα όρια.
Όρια τα μισά.
Τα ολόκληρα μην τα πιάνεις.
Απάτη κι αυτά.

Το ξέρεις ότι στη βάση τους όλα είναι τρομακτικά απλά, ε;
Το ξέρεις ότι κάποια στιγμή μέσα σου ξυπνάει ένας εγωισμός γιγάντιος και αποφασίζεις να τα παρατήσεις, ε;
Στο έχω πει ότι όταν αρχίζουν και βγαίνουν αυθόρμητα συμπεράσματα για ανθρώπους κάτι σημαίνει, ε;

Να προσέχεις που χρησιμοποιείς τη λέξη «ανάγκη» πιο πολύ από τη λέξη «αγάπη».
Η μόνη ανάγκη να είναι αυτή που ξεκινάει από εσένα και τελειώνει σε εσένα.
Τα υπόλοιπα να είναι διαλείμματα.
Να πιεις τον καφέ σου, να κάνεις το τσιγάρο σου, να πεις τη μαλακία σου.
Οι υπόλοιποι είναι διαλείμματα.
Στριμώχνονται στο πρόγραμμά σου και κοιτάς το ρολόι σου.

Να προσέχεις το focus.
Υπάρχουν μάτια που το ανατινάζουν.
Υπάρχουν μυαλά που το φοβούνται.
Υπάρχουν λέξεις που το μεγιστοποιούν
Και λέξεις που το ελαχιστοποιούν.

Να προσέχεις τα παραμυθάκια.
Υπάρχουν στιγμές που η κοκκινοσκουφίτσα ντύνεται λύκος και ρημάζει ό,τι βρει μπροστά της.
Και η ωραία κοιμωμένη ξυπνάει μια και καλή.
Και ξεσπάει.
Και οι νάνοι γίνονται γίγαντες.
Να τα ζεις τα παραμυθάκια.
Και να τα κάνεις πραγματικότητες.
Να τα ξυπνάς.
Είναι καλύτερο από το να τα ξυπνούν ανάγκες και παλιές πραγματικότητες.
Κι αν γίνεσαι και λίγο μαλάκας, μη σε νοιάζει.
Μέρος του παραμυθιού είναι.
Και της πραγματικότητας.
Και του focus.
Πάντα κάποιος πρέπει να σε θυμάται για κάτι…
Ανήκεις στο focus κάποιου.
Να τα ζήσεις τα παραμυθάκια.
Αν δεν αρπάξεις την ευκαιρία θα έχεις μόνο μια φαντασία που θα σε βολεύει.
Κι αν κάνεις focus σε βολέματα, «κράτα την άκρη σου».
Αν δε σπάσεις λίγο το βόλεμα, μη χτυπάς το παραμυθάκι.
Άσ’το να βουλιάξει.
Χάρτινο σε νερά.
Να τα προσέχεις τα παραμυθάκια.
Έχουν τέλος.
Και σκοπό.
Κι αν δε βρεθεί ο σκοπός έχουν μόνο τέλος.
"Στ' αλήθεια".

---------------
Το "fairytale" ανήκει στους "Μinor Project", ένα σπουδαίο - και το εννοώ- συγκρότημα τεσσάρων πιτσιρικάδων, εκεί γύρω στα 20. Κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα το πρώτο τους album με τον τίτλο "In colors". Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ: www.antelmamusic.com

"...Το αστέρι κι η ευχή..."

2011-12-31T04:32:00.003+02:00

Το τέλος κάθε χρονιάς με τρομοκρατεί και με ανακουφίζει.
Το αποφάσισα.
Οι απολογισμοί δεν είναι συνειδητή διαδικασία.
Κι αυτό το αποφάσισα.
Είναι αυθόρμητη.
Σκάνε τα γεγονότα στο μυαλό.
Σκάνε οι στιγμές.

Η χρονιά που διανύεις είναι ταξίδι.
Συμφώνησα,
Διαφώνησα,
Στενοχωρήθηκα,
Χάρηκα.
Κι εσύ.
Και όλοι.

Η προσπάθεια τον Γενάρη.
Το mail της χαράς και η έναρξη των σπουδών τον Φλεβάρη.
«Η ιστορία κι η ευτυχία».
Ο αγαπημένος σου σταθμός να πεθαίνει.
Μια συναυλία.
Να ξεκινάς εκπομπή.
Να μπαίνουν άνθρωποι στη ζωή σου.
Να σου στέλνουν μήνυμα να περάσεις να πάρεις το εισιτήριό σου για τον Moby δύο ώρες πριν τη συναυλία.
Να χαμογελάς αληθινά κι ευτυχισμένα.
Να διαβάζεις.
Να φεύγουν άνθρωποι από τη ζωή.
«Άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα κύματα».
Να ανησυχείς.
Να θυμάσαι.
Να αγαπάς την ανάμνηση.
Να θυμάσαι τον εαυτό σου.
Να γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Να συγχωρείς.
Τον εαυτό σου και τους άλλους.
Τους άλλους και τον εαυτό σου.
Να επιστρέφει το παρελθόν.
Να απορρίπτεται το παρελθόν.
Ολοκληρωτικά.
Να θες να γίνει παρόν.
Όχι το παρελθόν.
Η ζωή που παίζει.
Εσύ.
Εγώ.
Εμείς.
Ο κόσμος που θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Το ραδιόφωνο που θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Εμείς, αλλιώς.
Εμείς, έτσι.
Η ζωή που πάντα θα είναι έτσι κι αλλιώς.
Τα «Δειλινά».
Οι λέξεις που καίω.
Οι φόβοι που με καίνε.
«Όταν ο Θεός σε έφτιαξε, σε έφτιαξε για να αγαπάς»
Η «Κυριακή» του Δρογώση.
Η μέρα που θα έρθει και όλα τα τραγούδια θα πάψουν να μιλάνε για ‘σένα.
Εγώ χωρίς εμένα.
Το «Με θέλεις, χωρίς εσένα».
Εσύ...

Τρεις ημέρες πριν το τέλος του χρόνου καταφτάνει μια διαπίστωση και γελάω:
Όταν τα δευτερόλεπτα συνωμοτούν, κερδίζει η αμηχανία.
Η αμηχανία είναι άβολη, αλλά αν σε βολέψει την πάτησες.

Όλα αυτά τα είχα γράψει χθες.

Σήμερα ήρθαν να προστεθούν κι άλλα.
Αν το συναίσθημα μεταφραζόταν σε λέξεις, θα ήταν όλα λιγάκι πιο εύκολα.
Νιώθεις ότι κάτι χάνεις.
Ξέρεις ότι κάτι έχεις κερδίσει.
Αγάπη και ευγνωμοσύνη.
Σήμερα ήρθε ένα τέλος.
Με συγκίνηση.
Συγκινούμαι άρα υπάρχω.
Αγαπάω άρα υπάρχω.
Ευχαριστώ άρα υπάρχω.
Το "από εδώ και πέρα" οφείλει πάντα να είναι καλύτερο.

Τελικά, όσα γεγονότα και να θυμηθείς τη χρονια του απολογισμού, καταλήγεις στον εαυτό σου και σε ανθρώπους.
Ποιοι μπήκαν, ποιοι βγήκαν, ποιοι στάθηκαν.
Ποιοί σε άγγιξαν, ποιοι σε βοήθησαν, ποιοι σε έκαναν να νιώσεις.
"Εσύ μου θύμισες πώς είναι..."

Σήμερα χάρηκα αληθινά μετά από τόσους μήνες για εκείνη τη συναυλία τον Μάρτιο.
Σήμερα ένιωσα ότι ήμασταν εκεί και προσπαθήσαμε.

Και θυμηθηκα.

Έκανα τη χρονιά μια σταλιά και την πήρα στα χέρια μου.
Την κοίταξα με την προσοχή που της έπρεπε.
Ο απολογισμός δεν γίνεται για να γραφτεί εδώ.
Γίνεται για να ξέρεις.
Να θυμάσαι και να ξέρεις.
Έχω πολλά ευχαριστώ.
Αυτό είναι το κέρδος.
Ευχαριστώ για τα ταξίδια αυτης της χρονιάς.

…Στην απόπειρα απολογισμού τα λογάκια δεν είχαν θέση.
Ο Γλ μου κι εγώ συνεννοούμαστε.
Μετά τη βροχή, παίρνουμε παγωτό στο καταχείμωνο και ακούμε το «ανθρώπων έργα».
Κι ο καθένας στο μυαλό του κάνει απολογισμό.
Εκεί γίνονται οι απολογισμοί.
Εκεί υπάρχει και το συναίσθημα.
Όχι στο μυαλό.
Μέσα σου.
Και μέσα μου.

Α, ναι!
Τραγούδια του 2011:
1.Μάθε μου να περπατάω ξανά-Θέμης Καραμουρατίδης
2. One and only-Adele.
Γιατί "you 'll never know if you never try to...".
Aδυναμία.

(Μου ήρθε ένα mail που με ρωτούσε αν υπάρχει κάπου η εκπομπή της Τρίτης που πέρασε..
Υπάρχει. Βάζω και εδώ το λινκ για όποιον: http://www.zshare.net/audio/98083562a58fdb6d/
Και ευχαριστώ.)

Δεν έχω σκοπό να χαρακτηρίσω μουσικά το 2011. Τα βαριέμαι αυτά.
Ξέρω μόνο ότι αγάπησα τον παλιό Πάριο. Κι ότι όσες φορές κι αν άκουσα τον Μητροπάνο να το τραγουδάει, δεν κατάλαβα ποτέ τι είναι η σούστα που πήγαινε μπροστά!

Δεν αγαπώ τους χαρακτηρισμούς.
Δεν θα ψάξω να βρω επίθετα να χαρακτηρίσω το 2011.
Γεμάτο ήταν πάντως.

…Σαν αυτό που έγραφα πέρυσι:
«...Είναι όμορφο στο τελείωμα του χρόνου να κοιτάς πίσω και να αντικρύζεις κατηφόρα...»
Κάτι σημαίνει.
Να κρατήσουμε την αστερόσκονη που είναι φτιαγμένη από τα παιδικά μας όνειρα.
Να τη σκορπίσουμε στον αέρα.
Να χρυσώσει τις μέρες μας.
Και τη ζωή μας.
Να πιστέψουμε στα παραμυθάκια.
Της ζωής μας.
Που αν τα κοιτάξεις με προσοχή θα δεις και τα θαυματάκια που σκάνε.

Υγεία και αγάπη. Κλισέ ουσιαστικά και απαραίτητα.

Καλή χρονιά!

(To αστέρι κι η ευχή-Ευανθία Ρεμπούτσικα)

"Life in Mono..."

2011-12-04T14:31:00.001+02:00

Στο βάθος τους φοβάμαι τους κύκλους.
Τις ιστορίες που επιστρέφουν ξανά και ξανά.
Που είναι σαν υπάρξεις ξεχωριστές.
Αυτόνομες.
Με σώμα αόρατο και πνοή δική τους,
Που θέλουν κάθε φορά να αρπάξουν κάτι.
Που θυμούνται πάντα το δρόμο να επιστρέψουν.
Μεγαλώνουν, αλλά δεν ωριμάζουν.
Κι αν χάθηκες, θα σε βρουν.
Είναι πεισμωμένες αυτές οι ιστορίες.
Θέλουν να πάρουν ό,τι έχουν στο μυαλό τους.
Θέλουν πάντα μια θέση στη ζωή σου.
Όποτε το απαιτήσουν πρέπει να υπάρχει χώρος.
Κι αν δεν υπάρχει χώρος θα δημιουργήσουν.
«Κι έσφαξες τη μια ομορφιά για να πιει το αίμα η άλλη»

Στο βάθος τους φοβάμαι τους κύκλους.
Με αφορούν.
Ακόμα κι αν πιστεύω ότι είμαι έξω από αυτούς.
Ακόμα κι αν πιστεύω ότι κάποιες ιστορίες δεν τις ξύνω.
Τις βλέπω απλώς να κυλούν και δεν είμαι μέσα τους.
Ακόμα κι αν σε βλέπω να κλαις.
Εγώ φοβάμαι.
Φοβάμαι που κλαις.
Φοβάμαι που δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Που δεν σου λέω τίποτα.
Κι ας σε αφορά ό,τι έχω να σου πω.
Σχεδόν σε θαυμάζω που ξεγυμνώνεις τον εαυτό σου.
Μου λες ότι το ξεγύμνωμα με αφορά.
Στο βάθος φοβάμαι τους κύκλους που με αφορούν.

Στο βάθος κάνω σαν να μην υπάρχεις.
Στο βάθος συνυπάρχεις.
Μαζί με άλλους ανθρώπους.
Μαζί με άλλες μνήμες.
Οι άνθρωποι γίνονται μνήμες.
Απ’τη μία το «Έτσι σκληρα» του Πασχαλίδη.
Δυο-τρεις νότες και κατ’ευθείαν μνήμες παλιές.
Έχουν μνήμη τα τραγούδια.
Απ’την άλλη το «Οne and only».
Το φωνάζω σε κάτι αφτιά.
Πεισμωμένα.
Αμυνόμενα.
Κλειστά.
Απ’την άλλη το «Στα είπα όλα».
Μου το φωνάζουν κάτι χείλια.
Και τα δικά μου αφτιά κλειστά.

…
…
…

Έχεις καταλάβει ότι οι άνθρωποι είμαστε παράδοξοι, ε;
Έχεις καταλάβει ότι τα παραπάνω τραγούδια κάποια στιγμή θα αλλάξουν ρόλους, ε;
Έχεις καταλάβει ότι παίζουμε τις μουσικές καρέκλες και κάποια στιγμή θα μείνεις όρθιος, ε;
Και θα βγεις από το παιχνίδι.
Και μπορεί να τραγουδάς εσύ το «Έτσι σκληρά».
Εγώ το «Στα είπα όλα».
Άλλος το «Οne and only».

Η διεκδίκηση κρύβει μια εκδίκηση.
Για κάποιον.
Διεκδικεί κάποιος, εκδικείται κάποιος άλλος, σε διεκδικεί άλλος, εκδικείσαι άλλον.
Τους φοβάμαι τους κύκλους που τρέχουν.
Τα φοβάμαι τα μπαλώματα.
Το φοβάμαι το «άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, γι’αλλού γι’αλλού ξεκίνησα».
Τα φοβάμαι αυτά τα «αλλού».
Τα μη εξηγημένα.
Τα παρανοημένα.
Τα αλλοιωμένα.

Δεν φοβάμαι εσένα.
Φοβάμαι εμένα σε σχέση με ‘σένα.

Δεν φοβάμαι εμένα.
Φοβάμαι την τροπή και τον τρόπο.

Δεύτερη ζωή δεν έχει.
Μάλλον γι’αυτό δημιουργήθηκαν οι «δεύτερες ευκαιρίες».
Και οι τρίτες.
Και οι τέταρτες.

Καμιά φορά δεν με αφορά τίποτα.
Καμιά φορά με αφορούν όλα.
Καμιά φορά η ισορροπία είναι παιχνίδι πάνω σε λεπτό, τεντωμένο σκοινί.
Καμιά φορά το σκοινί αντανακλά το πάχος της ισορροπίας.
Καμιά φορά βουτάω στο κενό.
Σε ψάχνω στα κενά των λέξεων.
Σε βρίσκω σε λέξεις που δεν ανακαλύφθηκαν ακόμα.
Καμιά φορά δείχνεις μάταιος.
Καμιά φορά θέλω να «πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι».
«Και ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε».
Να ξυπνήσουμε.
Χωρίς περιορισμούς.
Χωρίς να μας αφορούν οι περιορισμοί.
Ούτως ή άλλως κανέναν έξω από εμάς δεν αφορούν.

Μια μέρα θα καταλάβεις ότι οι λέξεις δε νοηματοδότησαν ποτέ τίποτα.
Όταν τα παράλληλα σύμπαντα γίνουν ένα θα ‘χεις να διαλέξεις μόνο ανάμεσα σε ένα
«ναι» και ένα «όχι».
Που και τότε οι λέξεις δεν θα ‘χουν ισχύ.
Μόνο τα βήματα.
Μια μέρα θα καταλάβεις ότι το «έλα» δε σημαίνει «μείνε».
Σημαίνει «δοκίμασε».
Μια μέρα θα αποδεχτείς ότι η έμπνευση δεν είναι οι άνθρωποι, παρά μόνο οι σκιές τους.

Η μεγαλύτερη ανασφάλειά σου καλύπτεται όταν βρίσκεις ασφαλή χέρια.
Κι όταν τα ασφαλή αυτά χέρια δεν τα θέλεις όσο σε θέλουν.
Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση έρχεται από τους ανθρώπους που κάποτε σου δημιούργησαν τη μεγαλύτερη ανασφάλεια και την άφησαν ακάλυπτη.
Ο έρωτας είναι ανασφαλής.
Συμβαίνει να μας ερωτεύονται όσοι δεν ερωτευόμαστε.
Συμβαίνει να ερωτευόμαστε όσους δε μας ερωτεύονται.
Καμιά φορά ταυτόχρονα.
Ένας ηλίθιος κύκλος.
Το νιώθεις ότι είμαστε παράδοξοι, ε;

Τα τραγούδια είναι έρωτες.
Αναμνήσεις ερώτων.
Έρωτας του εαυτού σου.
Τα χέρια σου πάνω στο μυαλό σου.
Το μυαλό σου μακριά από τα χέρια σου.
Οι λέξεις σου διά στόματος άλλων.
Ο έρωτας είναι μοναχικός και δυαδικός συνάμα.
Ο έρωτας είναι αντανάκλαση του εαυτού σου στις ακραίες του εκδοχές.
Ο έρωτας δεν έχει μέσο, μόνο άκρα.
Κάποιος ξεγυμνώνεται.
Κάποιος επιβεβαιώνεται.
Κάποιος ματαιώνεται.
Μπορεί και ταυτόχρονα.
Όλοι τους όμως φοβούνται κάτι.
Κύκλος.
Κι όλοι οι κύκλοι είναι μέρος άλλων κύκλων.
Κι όλοι οι κύκλοι σε αφορούν.

(Επιστροφή στον αέρα και τα τραγούδια!
Κάθε Τρίτη βράδυ, 22:00-24:00, μπορούμε να τα λέμε και από τον αέρα του: www.street-radio.gr
Κι ίσως μάθουμε ποιος φταίει….!)

Life in Mono

The stranger sang a theme
From someone else’s dream
The leaves began to fall
And no one spoke at all
But I can’t seem to recall
When you came along
Ingenue

Ingenue
I just don’t know what to do
The tree-lined avenue
Begins to fade from view
Drowning past regrets
In tea and cigarettes
But I can’t seem to forget
When you came along
Ingenue

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue

MONO

"Vincero, Perdero...."

2011-11-21T22:28:00.000+02:00

Ούτε ένα, ούτε δύο…25.
25 χρόνια.
Και τώρα που το γράφω μου φαίνονται πολλά.
Και τώρα που το ξανακοιτάω, μου φαίνονται λίγα.
Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, αποφασίζω να μην κοιτάω αριθμούς.

Τα γενέθλια με οδηγούν αυθόρμητα σε απολογισμό.
Θα τον αποφύγω.
Όχι πως δεν έχω να σκεφτώ…
Άφθονα.
Όμορφα.
Αλλά λέω να το αποφύγω.

Όχι πως δε σκέφτομαι.
Αλλά λέω να το ζήσω.
Χωμένη στα βιβλία.
Δεν έχω ξανακάνει γενέθλια με τόσο διάβασμα.
Αλλά, νομίζω, το ζω με χαρά.
...Κουδούνι.
Ανοίγεις την πόρτα.
Μια τούρτα, το τραγουδάκι, κεράκια και αγαπημένοι άνθρωποι.
Έκπληξη!
Άνθρωποι της ζωής σου.
Οι διαδρομές κοινές.
Με λοξοδρομήσεις.
Αλλά κοινές.
Με αγάπη.
Πολλή αγάπη.

Οι σκέψεις τρέχουν.
Μικρόκοσμος το μυαλό.
Σκέψεις σαν τους ανθρώπους.
Τρέχουν.
Τρέχουμε.
Κάτι να προλάβουμε.
Κάτι θα προλάβουμε.
Μακάρι.
Λέω να τις παγώσω τις πολλές σκέψεις για σήμερα.
Ένα pause τον χρόνο μας ανήκει δικαιωματικά.

Τα γενέθλια είναι εαυτός.
Παρατήρηση εαυτού.
Και των αντανακλάσεών του.
Των ανθρώπων, δηλαδή.
Των ανθρώπων που είναι στη ζωή σου.
Όπως τους ορίζει ο καθένας.
Κάποιοι κοντά.
Κάποιοι μακριά.
Κάποιοι κάπου.
(Οι πουθενά δε μας αφορούν.)

Και γενέθλια είναι όσα σε αφορούν.
Και όσοι σε αφορούν.
Κι ας μην κάτσουμε να ψάξουμε πώς και γιατί.
Κάτι ευχές από εδώ.
Κάτι ευχές από εκεί.
Κάτι χαμόγελα.
Κάτι αγκαλιές.
Κάτι επιδιώξεις.
Κάτι στόχοι.
Κάτι όνειρα.
Κάτι σιωπές.
Κάτι φωνές.

Οι άνθρωποι που κάνουν το σκοτάδι σου μέρα είναι οι ίδιοι που κάνουν τη μέρα σου σκοτάδι.
To «στη Σταδίου» είναι δικό σου.
Έχει το όνομά σου επάνω.
Γιατί κάνεις το αντίθετο.
Απίστευτη συνέπεια στο σκοτάδι.
Κουραστικά συνεπής.
Όταν οι άνθρωποι γίνονται συμπεράσματα, να το φοβάσαι.
Όταν νιώθεις ότι δεν σου απομένει τίποτα να κάνεις, να το φοβάσαι.
Τα χέρια δένονται.
Μα όταν δένεται το μυαλό είναι χειρότερο.
Το στόμα δεμένο από καιρό.
Το "Απόψε" του Ιωαννίδη είναι στα αφτιά μου από την ώρα που ξύπνησα.
Τελευταίο, επιτακτικό, με κούραση: "Να 'ρθεις".
Να ΄σπρώξω για λίγο τα συμπεράσματα που έχουν κάτσει στο κεφάλι μου τις τελευταίες ημέρες.
Να τους κλείσω το στόμα.
Να τους κλείσω τη φωνή.
Για λίγο ακόμα.
"Να 'ρθεις".

«Θα χάσω, θα κερδίσω».
Έτσι, γήινα.
Το σύμπαν λέει ότι έτσι πάει, κυκλικά.
Και το εμπιστεύομαι το σύμπαν.
Και τον χρόνο.
Έχει τον τρόπο του.
«Θα χάσω, θα κερδίσω».
Θα ζήσω τη ζωή μου.
Και τον δρόμο μου.
Και το «τώρα».
Το αύριο για αύριο.
Ας περιμένει.
Το θέμα είναι να μην περιμένουμε εμείς.
Ας περιμένει εκείνο.
Κι εμείς μόνο από τον εαυτό μας.

Τα γενέθλια είναι ένας κύκλος.
Στο κέντρο εμείς.
Τριγύρω άνθρωποι.
Και 25 φωτάκια.
Θα μπορούσα να έχω 25 ευχές…
Λέω να έχω δύο.
Η μία bonus!

Τα γενέθλια είναι αγάπη.
Και αγκαλιές.
Και χαμόγελα.
Φέτος είναι μόνο εαυτός.
Δεν έχεις μνήμες.
Δεν θέλει μνήμες.
Εκτός κι αν σκεφτώ 25 διαφορετικούς εαυτούς μου!

To τραγούδι τα λέει καλύτερα.
«Θα χάσω, θα κερδίσω».
Παιχνίδι η ζωή.
Παιχνίδι κι ο χρόνος.
Παιχνίδι κι εμείς, εγκιβωτισμένο.
«Θα κερδίσω».
Οι συμμαχίες με τον χρόνο μετράνε…

Ας είναι χρόνια καλά...
Let it be...!

Vincero, Perdero

Nei sogni che facevo da bambino
vivevo la mia vita come un re,
avevo giorni pieni di sole,
non c'era mai dolore.

Vincero, perdero
la mia vita vivro
io da solo dovro caminare.
Vincero, perdero
la mia strada faro,
giochero la partita della vita.

Ho avuto brevi attimi di gioia,
momenti interminabili di noia,
ho avuto giorni pieni di sole,
io so cos'e il dolore...

Vincero, perdero
la mia vita vivro,
io da solo sapro continuare.
Vincero, perdero
la mia strada ora so,
ma da solo giochero la partita della mia vita.

Un re, io certo non saro,
eppure io vivro...

Vincero, perdero
luci ed ombre io avro
ma da solo dovro continuare.
Vincero, perdero
la mia vita sara
come un viaggio lontano da fare.

Vincero, perdero
la mia vito vivro,
io da solo dovro caminare.
Vincero, perdero
la mia strada ora so...
Vincero, perdero
la partita giochero...
Vincero, perdero
ma da solo...

Mario Frangoulis-Meyra

"Κυριακή..."

2011-11-18T01:54:00.001+02:00

Όπου υπάρχουν λέξεις δεν υπάρχουν τραγούδια.
Ή είναι απλώς συνοδευτικά.
Όπου υπάρχουν τραγούδια, δεν υπάρχουν λέξεις.
Ή είναι απλώς ενδεικτικές.
Όπου υπάρχουν πράξεις, δε χρειάζεται τίποτα.
Δεν χρειάζονται επικαλύψεις.
Η ζωή είναι εκεί έξω.
Η αλήθεια είναι εκεί έξω.
Και τα παιχνίδια είναι εκεί έξω, επίσης.
Τον ρόλο τον διαμορφώνεις και τον καθορίζεις εσύ.
Το «μέχρι που φτάνεις» το καθορίζεις εσύ.
Τη συνέχεια και το αποτέλεσμα το καθορίζεις εσύ.
Μόνο που χρειάζεται συμβατότητα.
Χρειάζεται αμοιβαιότητα.
Αν εσύ φτάνεις στο 5 κι εγώ στο 10, υπάρχει πρόβλημα.
Αν εσύ αρκείσαι στο 3 κι εγώ στο 6, υπάρχει πρόβλημα.
Αν έγω θέλω αλήθεια κι εσύ παραμύθια, υπάρχει πρόβλημα.
Αν εγώ ξέρω κι εσύ ξέρεις, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Αν εγώ καταλαβαίνω, κι εσύ αποφασίσεις ότι καταλαβαίνω, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Πρόβλημα υπάρχει όταν δεν υπάρχουν λέξεις.
Πρόβλημα υπάρχει όταν δεν ακούς ανθρώπους.
Όταν δεν σε ακούς.
Πρόβλημα υπάρχει όταν ο άνθρωπος διεκδικεί άνθρωπο, ενώ ο άλλος άνθρωπος διεκδικεί ενδείξεις.
Πρόβλημα υπάρχει όταν δεν αποφασίζεις να το λύσεις.
Κάποιος θα φταίει λίγο, κάποιος πολύ, κάτι θα φταίει, η κωλοζωή, η κωλοκοινωνία, η «λάθος εποχή» που λέει το τραγούδι και όλα θα φταίνε.
Και τίποτα.
Αυτό δεν είναι λύση.
Αυτό είναι οπτική.
Και ανάλωση.

Μια μέρα θα κρατάμε στο χέρι αλήθειες και θα τις ανταλλάζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Χωρίς μαλακίες.
Χωρίς να τις αλλοιώνουμε.
Όλοι μας.

Με εκνευρίζει η αξιολόγηση των προθέσεων.
Οι προθέσεις δε με αφορούν.
Δεν επηρεάζουν κανέναν.
Οι προθέσεις δεν αλλάζουν.
Οι πράξεις γίνονται.
Με πρόθεση ή χωρίς.
Να κρατήσουμε το δεύτερο συνθετικό και να τοποθετήσουμε άλλη λεξούλα μπροστά.
Το «εκ-» για παράδειγμα.
Προτιμώ την «έκθεση» από την «πρόθεση».
Πάντα την προτιμούσα.
Προτιμώ πολλά.
Απορρίπτω ακόμη περισσότερα.
Αδειάζω το μυαλό.
Με αδειάζουν άνθρωποι.
Κλείνω τις πόρτες σε όποιο παρελθόν θελήσει να γίνει παρόν.
Ξεκινάω με αμφιβολία.
Τη διατηρώ μια-δυο μέρες.
Και μετά απορρίπτω.
Του δίνω μια-δυο μέρες διορία.
Θυμάμαι για λίγο.
Θυμάμαι μια-δυο γρατζουνιές.
Κοιτάζω μια-δυο φωτογραφίες.
Ακούω μια-δυό λέξεις του να δω τι έχει να μου πει.
Και μετά πάλι στο μπαούλο.
Στο «πριν».
Στο «παλιά».
Απορρίπτω.
Όχι ρητώς.
Σπανίως ρητώς.
Συνήθως εμπράκτως.
Με καθορισμένη πρόθεση.
Η παρελθοντολατρία δεν είναι αγαπημένη μου.
Δε νοσταλγώ το παρελθόν.
Δε με νοιάζει να θυμάμαι το παρελθόν.
Δε με νοιάζει να ξεχνάω το παρελθόν.
Φταίει που έχω αντιληφθεί απόλυτα την ετυμολογία του.

Οι σχέσεις μοιάζουν με τα μοντέλα διαπραγμάτευσης.
Διαλέγεις στρατηγική:
1.Win-win
2.Win-lose
3.Lose-lose
Η τρίτη «καίει».
Μετά τραγουδάς «δε μας συγχωρώ από φόβο χάσαμε».
Κι από άγνοια χάσαμε.
Κι από ηλιθιότητα.
Και από ανισορροπία.
Οριστικά ανέφικτοι.
Όχι.
Υποθετικά ανέφικτοι.
Οριστικά μαλάκες.

Μπήκαμε στο σύστημα των κανόνων.
Φτιάξαμε εαυτούς με κανόνες.
Και θέσαμε όρια.
Όρια αποφυγής ανθρώπινης συναναστροφής.
Να ζούμε με μυαλό.
Να έχουμε πάγο στα χέρια.
Πάγο μέσα μας.
Να αποφεύγουμε επαφή και θερμότητα.
Μη λιώσει ο πάγος.
Μη νιώσει.
Δε νιώθει ο πάγος.
Μπουκώνουμε τις στιγμές με λογική.
Να βρούμε «ηρεμία» και «ψυχραιμία».
Ψυχρ-αιμία.
Κι εκεί πάγος.
Ξέρεις πώς λέγεται αυτό;
«Εύθραυστος».
Εαυτός εύθραυστος.
Με άμυνες.
Και τα έγραφα μέσα στην άγνοιά μου: «…ασ’το να παίξει με τα χώματα…»
Γιατί «υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι», αλλά «υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια».

Έχω ένα εκατομμύριο κανόνες και ένα εκατομμύριο όρια.
Που δεν τα ξέρεις και δεν τα φαντάζεσαι.
Ένα εκατομμύριο κουτάκια κι ένα εκατομμύριο ορισμούς του «περίπου».
Έχω ένα εκατομμύριο «περίπου».
Και περιπτώσεις που δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω.
Που κατ’ επιλογήν δεν είναι.
Ξέρεις πώς λέγονται οι περιπτώσεις αυτές;
Αδυναμία.
Αδυναμία.
Αδυναμία μου.

Και μπορεί να μην ήταν Κυριακή.
Μπορεί να μην ήταν καν καλοκαίρι.
Αλλά «ίσως να το ‘χα φανταστεί πως θα σε γνώριζα μια Κυριακή».
«Και ήταν μεσημέρι».
«Ρωτάω αν έχεις μυστικά κι εσύ κοιτάς ψηλά στον ουρανό…»
Κι έδειχνες κάτι αστέρια.
Παγιδεύτηκα.
Παγιδεύομαι κι όταν λες τη φράση "στ' αλήθεια" (σαν τα παιδάκια).
Αυτά τα χαζά είναι οι παγίδες.

Και ας μην ήταν Κυριακή.
Κι ας είσαι απόκοσμος.

…Θα 'ρθει ο καιρός που όλα τα τραγούδια που ακούω θα πάψουν να μιλάνε για ‘σένα.

ΚΥΡΙΑΚΗ

Ίσως να το 'χα φανταστεί πως θα σε γνώριζα μια Κυριακή
Σε μια άδεια πόλη φωτεινή να στέκεις λυγερή απόκοσμη
Μιλήσαμε για μουσική που άλλος κανείς δεν ξέρει
και φάγαμε και ήπιαμε κείνο το μεσημέρι
Θεέ μου ήσουν τόσο όμορφη και ήταν καλοκαίρι

Ρωτάω αν έχεις μυστικά κι εσύ κοιτάς ψηλά στον ουρανό
Τα τσακισμένα όνειρα τα κάνεις να πετούν ψηλά μακριά από 'δω
Τα χέρια σου στα χέρια μου η ανάσα μου η δικιά σου
Ίσως να το 'χα φανταστεί πως θα 'τρεμα μπροστά σου
Τα χέρια μου στα χέρια σου η ανάσα μου δικιά σου

Ίσως να το 'χα φανταστεί
πως θα σε γνώριζα μια Κυριακή
κι όμως δεν είχα φανταστεί
πως θα 'ρθει αυτή η στιγμή
Να φεύγεις μονάχη

Τα χέρια σου στα χέρια μου η ανάσα μου δικιά σου
Να μας ενώνει η μουσική να τρέμω εδώ μπροστά σου
Τα χέρια μου στα χέρια σου η ανάσα μου δικιά σου

Στάθης Δρογώσης-Μαριέττα Φαφούτη
στίχοι-μουσική: Στάθης Δρογώσης

"ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..."

2011-10-28T17:22:00.002+03:00

Ή κάτι δεν πάει καλά ή όλα κυλούν ρολόι.
Δεν έχω αποφασίσει.
Το έχεις νιώσει;
Αυτό το ανάμικτο.
Αυτό που αποφεύγεις να προσδιορίσεις.
Που, όμως, δεν σε έχει ανάγκη.
Γιατί αυτοπροσδιορίζεται.
Και σου αυτοσυστήνεται:
«Γεια, είμαι αυτό που ήμουν πάντα», λέει.
Καταφατικά.
Η προτασούλα σου παρέχεται έτοιμη.
Και δεν έχει σημασία αν το πιστεύεις ή όχι.
Ούτε αν σε νοιάζει.
Γιατί με το που το βλέπεις θέλεις απλώς να το πάρεις μια αγκαλιά.
Αυθόρμητα.
Και συγκρατείσαι.
Και απλώς το χαϊδεύεις.
Και δεν έχεις αποφασίσει αν χαϊδεύεις την ιστορία, τον άνθρωπο ή εσένα στην εφηβεία σου.
Σαν τις μνήμες που «μετακόμισαν» πριν μερικές μέρες.
Και δε γίνεσαι πάλι 16, 18, 20.
Ούτε ο εμπνευστής μικραίνει.
Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Και δεν ξέρεις σε τι βάσεις πατάς.
Δεν μπήκαν καν στον κόπο να εισβάλουν οι μνήμες.

Εγώ κι εσύ.
Εσύ κι εγώ.
Στον ίδιο χώρο.
Τόσα χρόνια μετά.
Οι υπάρξεις μας μεγαλωμένες.
Δίπλα-δίπλα.
Και αυτό που κάποτε……….
Μου δίνεται.
Που αν ποτέ σκεφτόμουν με πόση ευκολία θα μπορούσε να μου δοθεί θα γέλαγα.
Και γελάω.
Σε κοιτάζω και γελάω.
Μου φαίνεσαι αστείος.
Μου φαινόμαστε αστείοι.
Μου φαίνεται αστείο.
Με ρωτάς…
Τα απλά.
Που θα μπορούσαν να είναι και αυτονόητα.
Θα…
Σου χαμογελάω.
Ψυχόρμητα.

Δεν ξέρω πώς ορίζεται.
Είμαστε μάλλον δύο φιλόλογοι που δεν θέλουμε ορισμούς.
Κι όσο φιλόλογοι και να είμαστε, τις λέξεις δεν τις χρησιμοποιούμε.
Μπορει να λέγεται κύκλος.
Χωρίς εμπνεύσεις πια.
Ο τίτλος είναι για λόγους συνεννόησης.
Θα ‘σαι πάντα ο εμπνευστής.
Τιμητικά.
Χωρίς εμνεύσεις πια.
Δεδομένο.
Μα και χωρίς τη λέξη «χωρίς».
Δεν υπάρχει «χωρίς» πια.
Και δεν ξέρω αν υπάρχει και χώρος.

Ένα χαμόγελο, μια σύγχυση και μια αμηχανία.
Και κάτι μάτια που τα αγαπάω με όλη μου την αθωότητα.
Ή με όλη την ανάμνηση της αθωότητας.
Ή με όλη την ανάμνηση.
Το πρόβλημα είναι ότι η αθωότητα είναι σχεδόν ξεπουλημένη έννοια.
Όχι.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει ουσιαστικό πρόβλημα.
Είμαστε ακόμα ό,τι ήμασταν πριν 9 χρόνια.
Δυο άνθρωποι που συναντήθηκαν σ’αυτή τη ζωή.
Να λύσουν κάτι.
Να λυθούν.
Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, μεγαλωμένοι.
Διαφορετικοί.
Που κρατούν μια ιστορία κάπου μέσα τους.
Που κρατούν.
Σχεδόν μαγικά και σχεδον ηλίθια.
Κρατούν.
Ο ένας τον άλλον.
Κάτι μας δένει.
Απροσδιόριστο.
Κι αυτό που λέγεται «ζωή» δεν μας αφήνει.
Σαν καμπανάκι υπενθύμισης με την υποσημείωση:
«τί ήμασταν ο ένας για τον άλλον».
Τί είμαστε ο ένας για τον άλλον;

Είμαστε οι πιο διαφορετικοί άνθρωποι του κόσμου.
Μα «κάπου θα υπήρχε η ίδια ρίζα».
Και ακόμα εντυπωσιάζομαι που όταν σε βλέπω έχω μια χαρά εφηβική.
Και κάποτε είπα ότι μου πρόσθεσες χρόνια στην πλάτη.
Τα παίρνεις πίσω.
Αλλά δε γυρνάμε πίσω.
Κάπου πάμε.
Σχεδόν παράλληλα.
Οι ζωές μας κάθε τόσο διασταυρώνονται.
Σαν χρωστούμενες.
Δυο ζωές χρωστούμενες.
Ένα «μέλλον» κι ένα «μάλλον» με τόσο κοινή αβεβαιότητα.
«Το "μάλλον" απ’το παρελθόν».
http://www.youtube.com/watch?v=diWPYplQ7T8

Σα να δίνουν κάθε τόσο ραντεβού οι ζωές.
Να θυμηθούμε ότι υπήρξαμε.
Να σκεφτούμε αν θα υπάρξουμε.
Με «μάλλον» και «μέλλον».

Δεν έχω κανένα άλλοθι να με αθωώνει.
Αλλά το πιο περίεργο είναι ότι δεν έχω και τίποτα που να με κατηγορεί πια.
Εννιά χρόνια μετά με άλλα δεδομένα.
Δεν είμαι tabula rasa και δεν μπορείς να γράψεις μέσα μου.
Το αντίθετο.
Ξέρω καλά τι είμαι και αφήνομαι στο να «γίνομαι» και να «διαμορφώνομαι».
Δεν έχω ιδέα τι είσαι.
Δεν έχω ιδέα αν είσαι ό,τι ήσουν.
Δεν είμαι ό,τι ήμουν.
Κι αν είσαι κάτι δεν έχω ιδέα ποιο είναι το «εύρος» σου.
Δεν ξέρω που είσαι, αλλά το πιο σίγουρο είναι ότι δεν ξέρω που είμαι εγώ.

Καμία «λέξη» δεν παίζει μαζί μας.
Μόνο ο αναγραμματισμός της μας παιδεύει μυστηριωδώς: μια ηλίθια «έλξη».
Αδικαιολόγητη πια.
Και δεν πρόκειται για άγνοια.
Πρόκειται για κάτι μοιράσματα που ούτε κι αυτά τα έχω ορίσει.
Κι αν ψάξεις αυτή τη στιγμή τη ζωή μου σε ένα περίεργο «αφήνομαι» θα σταθείς.
Στον χρόνο αφήνομαι.
Δεν ψάχνω.
Δεν πάω γυρεύοντας.
Δεν ξέρω.
Διώκω την τύχη μου.
Μάλλον, με διώκει η τύχη.
Ό,τι τύχη τύχει.
Έχω πάρει ρεπό.
Ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα απ’ό,τι θα ήθελα.
Το μυαλό μου γεμίζει με περισσότερα απ’όσα θα ήθελα.
Οι εγκεφαλικοί εισβολείς σε συγκεκριμένες θέσεις.
Στην πόρτα του μυαλού υπάρχει face control.
«Περιορισμένης διαθεσιμότητας και ενέργειας», γράφει.

Περιορίζω.
Δεν περιορίζομαι.
Άγνοια.
Αμφιβάλλω.
Συνεχώς.
Θα αμφιβάλλω και θα αμφιβάλω.
Για ‘σένα με ένα -λ-.
Για ‘μένα με –λλ-.
Τα κουτάκια που κρατάω σφραγισμένα και τοποθετημένα δεν τα κοιτάω.
Κάποια χαλαρώνουν γιατί δε φοβούνται.
Κάποια κλείνουν πιο σφιχτά.
Αμύνομαι.
«Βόλτα στα σύννεφα που πάντα γυρνάς με τα πόδια».
Και μια αμφιβολία να διέπει τα πάντα.
Γύρω μου.
Μέσα μου.
Αόριστα και οριστικά.
Αόριστοι και μέλλοντες.

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Θα αμφιβάλλεις,
γιατί έτσι παίζεται αυτό
Η φαντασία σου θα βάζει στην αγάπη μου εμπόδιο
Οι συγγενείς σου , οι φίλοι απ'το δημοτικό
Ταινίες με τίτλους όπως: "Η αγάπη το βάζει στα πόδια"

Ο βίος ο σύγχρονος,
το άρωμα σου που σε κάνει ξεχωριστή
Η κάμερά σου που στέκεται στο φούτερ σου και σε κοιτάζω
Κάποιος που υπήρξε
και κάποιος που δεν ήρθε στη σωστή σου στιγμή
Εγώ παράλυτος
κι εγώ που περπατώντας το κορμί μου γυμνάζω

Θα αμφιβάλλω,
γιατί έτσι κουρδίζεται αυτό
Η εμπειρία μου θα υψώνει στο δόσιμό σου εμπόδια
Η απόδρασή μου, οι τσόντες μου σ'ένα φόλντερ κρυφό
Και τα χαρτάκια στο αμάξι από χιλιάδες διόδια

Ο βίος της Τέχνης, το στούντιο,
μ'ένα PC που κρασάρει διαρκώς
Η κάμερά μου που στέκεται στο πιάνο μου και με κοιτάζεις
Κάποια που υπήρξε
και κάποια που μ'έκανε να νιώθω μισός
Εσύ αριστούργημα κι εσύ μόνη το μέικ-απ να βγάζεις

Θα αμφιβάλλεις,
γιατί έτσι πηγαίνει αυτό
Έτσι οδηγείται, έτσι φλέγεται, έτσι ανεβαίνει στη μέρα
Έτσι το μάθαν οι άνθρωποι κάτω από τον ουρανό
Αυτό πιστέψαν οι άνθρωποι
κι αυτό πάει τον κόσμο πιο πέρα
Θα αμφιβάλλω,
γιατί έτσι πρέπει να παίξω κι εγώ
Η φαντασία μου θα βάζει στην αγάπη σου εμπόδια
Είναι ο άγραφος κώδικας, είναι το κοινό μυστικό
Είναι μια βόλτα στα σύννεφα
που πάντα γυρνάς με τα πόδια...

Φοίβος Δεληβοριάς

"ΦΙΛΕΝΑΔΑ..."

2011-10-02T22:03:00.010+03:00

(το mixpod αρνήθηκε να συνεργαστεί. Το τραγούδι της ανάρτησης εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=esrHNcemFqY )

Δίνεις στα πράγματα τη διάσταση που αντέχεις.
Δίνεις στα πράγματα τη διάσταση που έχεις ανάγκη.

Ώρες-ώρες μου φαίνεται αστεία η διαμόρφωσή μας.
Και οι από κοινού ζωές μέσα στις ζωές.
Είμαστε κομμάτια ιστοριών.
Ανά δύο ή και ανά παρέα.
Μοιραζόμαστε κομματάκια ζωής.
Κι είμαστε ζωές μέσα στις ζωές.
Οι άνθρωποι μέσα μας είναι ιστοριούλες γραμμένες κατά κάποιον τρόπο.
Κάποτε ξεθωριάζουν.
Κάποτε ξαναγράφονται.

Οι αναμνήσεις, ακόμα κι αν πακετάρονται, δε μετακομίζουν.
Υπάρχουν χώροι που σε έχουν κλειδώσει μέσα τους για πάντα.
Υπάρχουν γέλια που θα αντηχούν για πάντα.
Υπάρχουν δάκρυα που πότισαν για πάντα.
Και μουσικές που κλειδώθηκαν σε χώρους για πάντα.
Ακόμα κι αν ξεκαρφιτσώθηκαν οι φωτογραφίες.
Ακόμα κι αν έφυγαν οι μοκέτες που είχαν καεί από τα τσιγάρα.
Ακόμα κι αν δε σου κάνουν τα ρούχα που φορούσες τότε.
Ακόμα κι αν χάθηκαν τα τετράδια που έκλειναν τραγούδια και ραβασάκια.
Ακόμα κι αν έσπασαν τα cd που είχες γράψει και ξαναγράψει.
Η εικόνα της ξανθούλας, αρχές Σεπτέμρη, που παίζει βόλεϊ στα κάγκελα, θα μείνει για πάντα στο μυαλό μου.

Ραντεβού στο «καρπουζόμερος» για τσιγάρο.
Ραντεβού στην ταράτσα, κρυφά, να προσπαθήσουμε να σύρουμε αργά τις καρέκλες, να μη μας ακούσουν.
Γιατί να τις σύρουμε;
Αφού κάτω θα κάτσουμε.
Και θα γυρίσουμε με βρώμικα ρούχα, μέσα στη σκόνη.
Και θα βάλουμε το στρώμα στο σαλόνι.
Εσύ θα κοιμάσαι κι εγώ θα διαβάζω λατινικά και θα σηκωθώ το πρωί να πάω στο φροντιστήριο.
Θα σου πω για τον Χρήστο.
Θα μου πεις για τον Παναγιώτη.
Θα παμε στο μικρολίμανο.
Θα παραγγείλουμε breezer καπούζι ή freddoccino.
Θα καπνίσεις.
Θα κοιτάμε τον Αλέξη και τον φίλο του.

Και μετά θα έρθεις στο σχολείο μου.
Θα πάμε στον αγιασμό με τα πόδια.
Θα σε φωνάζω «καινούργια»!
Θα σε γνωρίσω στα παιδιά και στους καθηγητές.
Θα κάτσουμε στο πρώτο θρανίο.
Θα πίνουμε φραπέ.
Θα σου κάνει παρατήρηση ο διευθυντής.
Θα γελάω και θα κρύβω τον δικό μου καφέ κάτω από το παλτό μου.
Θα ανεβαίνω στις καρέκλες και θα κάνω τον μπατμαν.
Θα ανεβαίνεις στον πίνακα να λύσεις ασκήσεις μαθηματικών και θα γελάς.
Κι εγώ θα διορθώνω όλα τα ορθογραφικά του Νικολακάκη.
Θα με σπρώχνεις και θα μου λες να βγάλω τα ακουστικά κάθε φορά που η καθηγήτρια θα στέκεται από πάνω μου.
Κι εγώ πάντα θα εκνευρίζομαι και θα σου λέω «δε με νοιάζει».
Και θα λέω ότι θα γίνω φιλόλογος.
Και θα λες ότι θα γίνεις ψυχολόγος.
Και θα διαβάζουμε.
Και θα αναστατώνουμε το σχολείο.
Θα μοιράζουμε γλειφιτζούρια στα παιδιά.
Θα σε τραβάει η Αναστασίου από το ένα χέρι κι εγώ από το άλλο μέχρι να πέσεις κάτω.
Θα κάνεις ότι στέλνεις μήνυμα κι εγώ θα κρεμάω σε ένα κορδόνι τα στυλό μου.
Θα έχουμε ένα βιβλίο και οι δύο.
Θα κάνουμε ότι χτύπησα.
Θα πάρω αποβολή και θα ζητάς να πάρεις κι εσύ.

Μετά θα βγούμε στο μπαλκόνι.
Θα κάνουμε πως διαβάζουμε και θα κοιτάμε τον τύπο που φτιάχνει το πεζοδρόμιο.
Θα μου πετάς τσιγάρα.
Θα τραγουδάμε.
Θα λέμε ότι η Μαριέττα πάει νηπιαγωγείο κι ο Δημοσθένης στο τρελοκομείο.
Κι ο Χρήστος αδέσμευτος.
Θα ποντάρουμε να βρούμε την ηλικία του.
Η Κάτια θα σου πετάει βιβλία στο κεφάλι.
Εσύ θα βάζεις επιδέσμους στο χέρι και θα λες ότι δεν μπορούσες να γράψεις.
Εγώ θα γελάω.
Θα οργανώνουμε πάρτυ με σπανακόπιτα και κεράκια.
Θα μαθαίνουμε για γάμους και η «κυρία-Ντένη» θα παίρνει τηλέφωνο να επιβεβαιώνει.
Κι εγώ θα ακούω «τα ήσυχα βράδια» στην ίδια γωνιά.
Πάνω στο κρεβάτι σου.
Θα καπνίσω πρώτη φορά κι εσύ θα με μαλώσεις.

Θα δώσουμε πανελλήνιες.
Θα λες ότι θα πέσει Ελύτης.
Θα τραγουδάς στο αμάξι στον μπαμπά σου «shut up, just shut up».
Θα μου δείχνεις το άλλο σου σπίτι…
Θα τρέμω τι θα πέσει στα αρχαία.
Θα ασχολούμαι με τον Χρήστο.
Ο Βασίλης θα μοιάζει με τον Χατζηγιάννη.
«Αυτή η νύχτα μένει» και θα μένει για πάντα.
Θα τρως σοκολάτα μετά το φροντιστήριο.
Εγώ θα κάνω δίαιτα.
Θα μου λες «στην πουτάνα πουτανιές δεν κάνουν».
Θα κοιτάς κάποιον άλλον και θα εμφανίζεται μπροστά σου ο Μάρκος.
Θα με ρωτάς κάθε Τρίτη βράδυ τι έχουμε να διαβάσουμε στη φιλοσοφία.
Δεν θα έρχεσαι ποτέ στο μάθημα της φιλοσοφίας.
Θα ακούμε Χατζηγιάννη.
Θα τραγουδάμε «Πώς χάνω τον έλεγχο».
Θα λέμε στους καθηγητές να μιλήσουμε για το «θελώπρεπο».
Θα μου κόβεις τούφες από τα μαλλιά με το ψαλιδάκι σου.
Θα σβήνω γράμματα από τα βιβλία την ώρα που διαβάζεις.
Η Φάκου θα σου πιάνει την κουβέντα.
Θα ζωγραφίζουμε το απουσιολόγιο.
Θα γίνουμε εφορευτική επιτροπή και θα βγάλουμε πρόεδρο όποιον θέλουμε έμεις.
Και δεν θα πάρει κανείς χαμπάρι.

Η μαμά σου θα ρωτάει τη μαμά μου σε ποιο φροντιστήριο θα πάω.
Η μαμά μου θα θέλει να κάνουμε παρέα.
Εγώ θα θυμώνω με τη μαμά μου.
Κι εσύ θα με συμπαθείς.
Εγώ θα σε λέω ψεύτικη και θα απορώ γιατί χαίρεσαι κάθε φορά που με βλέπεις.
Και θα σου δώσω ένα πουκάμισο για την παρέλαση.
Θα μου πεις για τον Αλέξη.
Θα σου πω για τον Μιχάλη.
Θα μου πεις για τον Κορκολή.
Θα σου πω για τον Σχοινά.

Θα σχεδιάζουμε τη συγκατοίκησή μας.
Θα έρχομαι στο σχολείο όταν θα ξαναδίνεις πανελλήνιες.
Θα αποφασίσουμε να κάνουμε αγγλικά.
Θα γράφουμε στίχους στα βιβλία μας.
Θα έχεις ντοσιέ πολύχρωμα.
Θα έχω πολύχρωμα στυλό.
Θα παίρνουμε αυτοκόλλητα.
Θα μου δώσεις ένα σαπούνι με μια τίγρη.
Θα φωνάζεις "νιάου γάτα".

Θα δώσουμε πανελλήνιες.
Θα φύγω.
Αλλά θα είμαι εκεί.
Θα φύγω.
Αλλά θα είσαι εκεί.
Και θα ξανάρθω.
Και θα έρθει και η ξανθιά.
Θα κάνω την καλόγρια.
Θα κάνεις τη Ζαΐρα.
Η ξανθιά θα μας εξηγεί για τον συνδικαλιστή.
Και θα τραγουδάει Καλομοίρα.
Θα πίνουμε χυμό μανταρίνι.
Και θα συναντιόμαστε στο παρκάκι.
Και θα τραβάμε βιντεάκια.
Και θα λέω για τον Χρήστο.
Εσύ για τον Προ.
Η ξανθια για τον Γιώργο.
Και θα ακούμε «Πόσο πολύ σ’αγάπησα» και θα κλαίμε.
Και μετά θα γελάμε.
Θα πάμε στη συναυλία του Θηβαίου και δεν θα αντέχουμε.
Θα πάμε στο «Γρηγόρη» και θα βάζουμε μαντήλια στο κεφάλι.
Θα βλέπουμε γραμμένο «Όλη μου ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο».
Θα πιάσουμε δουλειά.
Θα παίρνουμε τηλέφωνο στα lay’s.
Θα παίρνουμε τηλέφωνο όλα τα telemarketing.
Θα κάνουμε φάρσες συνέχεια.
Θα πάμε Καστοριά ανύποπτα.
Θα λέμε ότι «ο Άγγελος είμαι από Λιβανάτες».
Θα μου παίρνεις αυτοκόλλητα.
Θα προσπαθείς να με κάνεις να γελάσω τα Χριστούγεννα.
Θα κάνουμε μαζί Πρωτοχρονιά.
Και Πάσχα.
Θα διαβάζουμε ιστορία κατεύθυνσης.
Θα έχουμε την ίδια λαμπάδα.
Με κατακόκκινη πασχαλιά.
Θα πηγαίνουμε στα Πατήσια και θα λέμε «Φως».
Με μαύρο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο και μαύρο παλτό.
Θα μετονομάσουμε τις "τύψεις" σε μπάμιες.
Θα "κάνω" πάντα καφέ με τον αφρό να καλύπτει τα 3/4 του ποτηριού.
Θα φτιάχνεις πάντα νερουλούς καφέδες.
Αλλά θα τους πίνουμε.
Θα έχουμε πάντα τα BF ως έσχατη λύση.
Θα στοχεύουν στο μπαλκόνι.

Θα διαβάζουμε τις εξεταστικές.
Θα βγαίνουμε στο μπαλκόνι και θα λέμε πώς θα ήταν η ζωή αν δεν είχαμε εξεταστικές.
Θα πίνουμε πάντα ούζο με χυμό.
Θα μου δίνεις το lap top σου όταν χαλάει το δικό μου.
Θα έρχεσαι στις 4 το πρωί στο σπίτι να σκοτώνεις κατσαρίδες.
Θα σου μαγειρεύω μακαρόνια με λουκάνικο γαλοπούλας.
Θα φωνάζεις «ππππποντίκι».
Θα ακούμε το «αερικό».
Θα νοικιάζουμε συνέχεια το «οι άλλοι», αλλά δεν θα δούμε ποτέ αυτή την ταινία.
Θα μπαίνουμε κι οι τρεις μαζί στις συναυλίες κι ας έχουμε διπλή πρόσκληση.
Θα ακούς Ελευθερία.
Θα χορεύεις «τα κορμιά και τα μαχαίρια».
Θα ακούμε τα «παιδιά των δρόμων» και το «combo-combo» και θα χορεύουμε χαρούμενες.
Θα με κοροιδεύεις για το «καροτσέρη» που θα είναι πάντα «καρότσερη».
Η ξανθιά θα ρωτάει ποιο είναι το όνειρο του Γιάννη.
Θα διαβάζουμε κι οι τρεις «το ροκ που παίζουν τα μάτια σου».
Θα θέλω πάντα τον Χρήστο.
Θα θέλεις πάντα τον Προ.
Η ξανθιά θα θέλει πάντα τον Γιώργο.
Θα μείνουμε για πάντα στην ίδια ηλικία.
Πάντα μία θα είναι ξενιτεμένη.
Θα συναντιόμαστε στο μικρολίμανο και θα τραγουδάμε.
Εσύ θα τσακώνεσαι με περαστικούς και ταξιτζήδες και θα λες ότι "τους έχεις".
Θα κλέβουμε μπλούζες απλωμένες και μανταλάκια.
Θα φωνάζω «Σάάάάββας» και «γατούληηη».
Θα ακούμε μέσα στο μετρό την "υβρεοπομπή" και θα την τραγουδάμε.
Θα σου κλείνω το στόμα στον ηλεκτρικό.
Θα τρομάζεις τις γιαγιάδες που κάθονται δίπλα μας στο λεωφορείο.
Θα φωνάζεις δυνατά "όόό,τι θέέέλωωω".

Και θα καθόμαστε στο ίδιο κρεβάτι.
Στην ίδια μοκέτα.
Με τον βάτραχο δίπλα.
Με την κουβέρτα που θα καίω με το τσιγάρο μου.
Με τις στάχτες που θα πετάω έξω από το τασάκι.
Θα κάνουμε κι οι τρεις το τσιγάρο του ύπνου.
Θα λέμε όλες τις λέξεις στον πληθυντικό: αγάπες και αλήθειες.

Θα πάμε πενθήμερη.
Θα φροντίζεις όλους τους μεθυσμένους.
Θα χορεύουμε τσιφτετέλι.
Θα φωνάξουμε την αστυνομία να χαλάσουμε το πάρτυ του αχώνευτου.
Θα κλειδωνόμαστε στις τουαλέτες για να καπνίσεις και μετά η Αναστασίου θα λέει ότι εγώ είμαι η ένοχη.
Θα λέω στη Φάκου ότι θα έρθω στο νοσοκομείο και θα σου φέρω λουλούδια από εκείνη και δεν θα μου βάζει απουσία.
Θα σε σπρώχνω να μπεις πρώτη στην τάξη.
Θα ονομάσουμε το μπαλόνι "Βλάσση".
Θα βγάλουμε όνομα στο κολάρο.
Θα πάρουμε χρυσόψαρο.
Θα δίνουμε ραντεβού έξω από τον παιδικό σταθμό για να τσακωθούμε.
Θα κάνω πάντα κατακόρυφο στην πόρτα σου.
Θα μετακομίσουμε στο τελευταίο θρανίο.
Θα λέω ότι δεν υπέγραψε το απουσιολόγιο ο καθηγητής της προηγούμενης ώρας και θα σε παίρνω μαζί μου να πάμε να τον ψάξουμε.
Κι εμείς θα κάνουμε βόλτες στους διαδρόμους.
Θα με ψάχνεις και θα με βρίσκεις στη βιβλιοθήκη να παρακολουθώ dvd για τον Πρωταγόρα.
Θα σου μιλάω για τα αρχαία και θα λες ότι μυρίζει παρελθόν και σκόνη.
Η ξανθιά θα ψάχνει να βρει τον λόγο που διαβάζουμε ιστορία και θα λέει: «περασμένα, ξεχασμένα ρε αδερφέ».
Δεν θα διαβάσω ποτέ Βιολογία.
Θα λέμε στον Σωτηρόπουλο να ποζάρουμε να μας βγάλει φωτογραφία.
Θα με ρωτάει για το περιβάλλον και θα του λέω για το DNA.
Θα πηγαίνουμε στον Κάλαμο και θα κάνω μπάνιο με τα ρούχα.
Θα κανονίζουμε πάντα διακοπές για τρεις και μετά θα τσακωνόμαστε.
Και θα μείνουμε κι οι τρεις στην Καστοριά.
Εκεί.
Στα γενέθλιά σου.
Θα γελάμε.
Δεν θα μεγαλώσουμε.
Θα τραβάμε βίντεο.
Θα μιλάω ακατάπαυστα και θα απορείτε αν έχω μεθύσει.
Κι εγώ δεν θα έχω πιει ούτε μια στάλα αλκοόλ.
Θα παλεύετε να με μεθύσετε.
Και να με φιλήσετε.
Η ξανθιά θα παλεύει να πει «πο-τ-οκάλι».
Θα πάμε για καφέ στο πασαλιμάνι και θα έρθει μια τρελή να κάτσει στο τραπέζι μας.
Και μετά θα μπεις στο παιδικό τρενάκι.
Ο Χρήστος πάντα θα μου δίνει κίνητρα, έμπνευση, θα τον συναντάω πάντα κρυφά και θα σας το λέω μετά.
Ο Προ θα έρχεται πάντα κάτω από το σπίτι σου και θα του χτυπάμε πάντα παλαμάκια όταν θα χορεύει τη «μολυβιά».
Ο Γιώργος θα λέει πάντα την ξανθιά "κορίτσι μου" και θα μιλάμε πάντα για την Κρήτη.

Μετά θα μείνουμε ξαπλωμένες στη μοκέτα.
Αυτή που έχει στίγματα από τις καύτρες μου.
Με τις φωτογραφίες από τον εκτυπωτή μου στον τοίχο.
Θα ξαπλώνεις στη φουσκωτή μπλε πολυθρόνα-κρεβάτι.
Κάθε φορά που γυρνάω από Κρήτη.
Θα κλαις από τη χαρά σου.
Θα σου λέω ότι βλέπω φοίνικες.
Και θα είμαι δίπλα.
Θα είμαι δίπλα.
Θα είσαι δίπλα.
Θα είμαστε δίπλα.
Και δεν θα κάνουμε ποτέ αγκαλιά αποχωρισμού.
Θα λέμε πάντα «θα τα πούμε αύριο».
Κι ας είμαι στην Κρήτη.
Κι ας είναι στην Καστοριά η ξανθιά.
Και θα λέμε πάντα «μη χαθούμε».
Και μετά θα γελάμε.
Και δεν θα μεγαλώσουμε.
Κι ας μεγαλώσαμε.
Κι ας ξεκαρφιτσώθηκαν οι φωτογραφίες.
Κι ας έφυγε η μοκέτα.
Κι ας πετάχτηκε η κουβέρτα.
Κι ας μη μου πετάς τσιγάρα.
Κι ας μη σου φέρνω γάλα και παγάκια για τον καφέ.
Κι ας μην έρχομαι από εκεί για καφέ.
Κι ας μην πηγαίνουμε στην ταράτσα να βλέπουμε αστέρια.
Κι ας μην τραγουδάμε καημούς.
Κι ας μη μιλάω πια για τον Χρήστο.
Κι ας μη μιλάς για τον Προ.
Κι ας μη μιλάει η ξανθιά για τον ναυτικό.
Έγινα φιλόλογος τελικά (κι ας ξε-έγινα!).
Έγινες ψυχολόγος.
Έφυγαν και τα τελευταία πράγματα.
Έμεινε ένα κιούπι στο μπαλκόνι.
Μπορεί να έχει μέσα κάνενα BF όταν θα ξεμείνω από τσιγάρα.
Ή κανένα χαρτάκι από αυτά που γράφαμε.
Κι ένα ζευγάρι κλειδιά από το σπίτι σου στο ντουλάπι μου.
Κι ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις.
Άδειο από έπιπλα.
Κι έτσι όπως κοιτάω δίπλα νομίζω ότι βλέπω ένα 10χρονο ξανθό, χαρούμενο κοριτσάκι να παίζει βόλεϊ.
Κι εγώ ένα στριμμένο 10χρονο…!
Να δεις που θα είμαστε στην ίδια τάξη……

ΦΙΛΕΝΑΔΑ

Σαν αστεράκι κάτω εδώ για συντροφιά μου
σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου
κοιτάζω μέσα απο του χρόνου τη σχισμάδα
και βλέπω εσένα, φιλενάδα, φιλενάδα

Τόσα καλά που μας χαρίζει η ζωή μας
χωρίς την κοριτσίστικη γιορτή μας
πές μου τι θα'τανε χωρίς την τρυφεράδα
της μοιρασιάς τους, φιλενάδα, φιλενάδα

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει ευχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω

Και όταν ψάχνω μες του χρόνου τη ρυτίδα
κι εγώ σου λέω για τα τόσα που δεν είδα
πως απ'τα βάρη μας θα μείνει η ελφράδα
αυτο το ξέρεις , φιλενάδα, φιλενάδα

Κόσμος παντού μα οι πιο πολλοί μένουνε ξένοι
κι άραγε ακόμα τι μας περιμένει
σ'αυτό το αίνιγμα που ζούμε στην Ελλάδα
ώσπου να σκίσει η ομάδα, φιλενάδα

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ'το πω

Και τι πειράζει αν στο δρόμο μας χαθήκαν
όνειρα, σχέδια που αλλάξαν, ξεχαστήκαν
όλα όσα γίνανε αυτά είναι τα ωραία
κι αληθινά σαν τη δική μας την παρέα

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει ευχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω.

Μελίνα Τανάγρη

"Αν μ' αγαπάς..."

2011-09-17T05:06:00.000+03:00

Έχω σκεφτεί άπειρες φορές πόσες άχρηστες πληροφορίες αντέχει να κουβαλάει ένα μυαλό.
Ξέρεις τι θα διέγραφα με μεγάλη μου χαρά;
Τις ημερομηνίες.
Με μελαγχολεί η ανάμνησή τους.
Μου προκαλεί μια περίεργη αναβίωση.
Μπορεί το γεγονός της ανάμνησης να νιώθω ότι δε με αφορά.
Τον εαυτό μου θυμάμαι.
Το συναίσθημα θυμάμαι.
Έχει μνήμη το συναίσθημα.
Ενοχλητικό είναι.
Ψυχρό είναι.
Μούδιασμα προκαλεί.
Και θα ‘θελα να διαγράψω το ρήμα «θυμάμαι».
Κι ας θυμάμαι.
Κι ας ενοχλούμαι.
Κι ας έχει σημασία.
Και ας μην έχει.
Και ας έχει διαγραφεί.
Και ας έχει παραγραφεί.
«Κακή συνήθεια να ξεχνάς.
Κακή συνήθεια και να θυμάσαι».

Δεν με τρόμαζε ποτέ ο μέλλων.
Ο χρόνος που θα έρθει.
Ποτέ.
Με ανακούφιση και χαρά τον περίμενα.
Ο χρόνος που έχει περάσει, όμως, ενίοτε με τρομάζει.
Οι αριθμοί με τρομάζουν.
Μετράς.
Χρόνια.
Μετράς.
Ανθρώπους.
Μετράς.
Εαυτούς.
Μετράς.
Γεγονότα.
Μετράς.
Πληροφορίες.
Μετράς.
Σκάνε αριθμοί στο μυαλό.
«9» απ’τη μία.
«8» απ’την άλλη.
«1» απ’την παράλλη.
Σημασία καμία.
Δεν είναι μνήμη ανθρώπων.
Είναι η μνήμη του εαυτού που ήρθε αντιμέτωπος με το αναπάντεχο.
Που στο παρόν δεν νοιάζεται.
Που στο παρόν απλώς θυμάται.
Και κάνει ένα υποσυνείδητο μνημόσυνο.
Μνημόσυνο εαυτού.

Είναι οι στιγμές που το «delete» θα ήταν χρήσιμο.
Που μηχανές δεν είμαστε.
Αλλά η μνήμη λειτουργεί μηχανικά.
Μη φανταστείς, 2-3 φορές τον χρόνο.
Και εστιάζει και στα καλά.
Υπάρχει και καλή μνήμη.

Εγκέφαλος.
Δεν σε ρωτάει.
Στα σκάει έτσι.
Στα μούτρα.
Σαν φωτογραφίες.
Γυρνάω το κεφάλι μου αλλού.
Θυμάμαι ούτως ή άλλως.
Χωρίς μνημόσυνα.
Θυμάμαι για να μπορώ να χτίζω.
Ξεχνάω για να μπορώ να χτίζω.

Ο εγκέφαλος…αρχηγός.
Αν απορρίψει, απέρριψε.
Με τελεία και παύλα.
Υποκλίνομαι στην απολυτότητά του.
Υποκλίνομαι και στην εμπιστοσύνη που του έχω.

Καμιά φορά εξηγώ.
Με όσες λέξεις έχω.
Με όσες λέξεις αντέχω.
Με μια συναισθηματική λογική εμπιστοσύνης.
Με ή χωρίς επιχειρήματα.
Την εμπιστοσύνη κρατάω.
Όχι στα λόγια.
Στον εγκέφαλο.

Τη θυμάσαι την «αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού»;
Πολύ μου άρεσε αυτή η ταινία.

Το μυαλό εστιάζει στα ουσιώδη.
Έμαθε να το κάνει.
Έμαθε να ενεργοποιεί και να απενεργοποιεί τις αισθήσεις.
Καμιά φορά, κάνει ένα διάλειμμα και εστιάζει σε παλιές «φωτογραφίες».
Σαν χαστούκι.
Για πλάκα.
Που μπορεί και να ‘χει πλάκα, τελικά…
Ξέρεις, από αυτά τα αστεία που σου κάνει η ζωή.
Και γελάς.
Με τη ζωή.
Και τον εαυτό σου.

Μη δίνεις σημασία.
Απόψε γράφει η μνήμη για τη μνήμη.
Απόψε γράφει μια περίεργη ζάλη από το κρασί.
2-3 στιγμές διαρκούν οι λέξεις.
Μέτρα.
Δύο στιγμές.
Τρεις στιγμές…
Με αριθμούς και λέξεις παίζουμε.
Οι αριθμοί κι οι λέξεις παίζουν με εμάς.
Δικό τους το παιχνίδι.
Απόψε παραδόθηκα.
Στη μνήμη.
Την ξορκίζω με λέξεις.
Δε με αφορά η ύπαρξή της.
Ας πιάσει όσο χώρο θέλει στο μυαλό μου.
Μόνο για απόψε θα ‘ναι.
Ο «χρόνος από ‘δω και πέρα» πάντα θα πιάνει περισσότερο χώρο.
Άλλωστε ο «χρόνος» και ο «χώρος» ταιριάζουν πιο πολύ ως λέξεις.
Ταιριάζουν και τα γράμματά τους.

Θα ονομάζω πειράματα τις στιγμές μου για να έχω άλλοθι.
Σαν τα άλλοθι του Σεπτεμβρίου.
Ο μήνας αυτός μου παρέχει άλλοθι.
Κι η μνήμη με φορτώνει με άλλοθι.
Χρησιμοποιώ τα άλλοθι για άλλοθι.
Για απόψε.
Που όσο η μνήμη παίζει μαζί μου, άλλο τόσο τη φορτώνω και την παιδεύω.
Και την εκπαιδεύω.
Άλλο τόσο την κοροϊδεύω.
Και τους αριθμούς κοροϊδεύω.
Που καλοί είναι για προσδιορισμό, αλλά δεν ξέρουν να μετρούν την ουσία.
Αν ήξεραν η «ουσία» θα είχε και πληθυντικό αριθμό.
Μονάδα.
Μία είναι η ουσία.
Δε χρειάζεται καν να ξέρεις να μετράς για να την προσδιορίζεις.
Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις να προσδιορίζεις.
Αυτοπροσδιορίζεται η ουσία.

Μνήμη είναι η περιστροφή του κεφαλιού προς τα πίσω.
Μνήμη είναι το «τι πίστευες;» και το «τι έγινε».
Δεν έχει νόημα η μνήμη.
Νόημα έχει το τι σε οδήγησε ως εδώ.
Ως το παρόν.
Κι αν το παρόν σε καλύπτει, τότε κι η μνήμη να σε καλύπτει.
Μπορεί να θέλει να σου σπάσει τα νεύρα.
Μπορεί να θέλει να σου πει ότι απόψε είναι άχρηστη.
Η μνήμη δεν είναι ζωή.
Κι η ζωή μη γίνει μνήμη…

Είναι και το «όταν» που απόψε δεν θέλει να συνδυαστεί με τη μνήμη.
Θέλει μέλλοντα και κατάφαση.
Θέλει τελεία.

Είναι κι η Δημουλά:
"Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη."

Δες τη.
Χάιδεψέ τη.
Βρίσε τη.
Γέλασε μαζί της.
Παρέα.
Μια μνήμη είναι.
Αύριο θα έχει φύγει.
Μαζί με το αλκοόλ.
Με μνήμη ή χωρίς, στο ίδιο σημείο είμαι.
Θυμάμαι-δεν θυμάμαι, ο χρόνος ό,τι θέλει θα κάνει.
Με μνήμη κι ο χρόνος.
Ή χωρίς.
Απόψε παραδόθηκα.
Στη μνήμη για τη μνήμη.
Με μνήμη ή χωρίς.

ΑΝ Μ'ΑΓΑΠΑΣ

Αν μ' αγαπάς
θα κλέψω χρώμα της φωτιάς και λευκό πανί
οι δυο μαζί να ζωγραφίσουμε ξανά τη ζωή

Αν μ' αγαπάς
δεν θα 'χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς.
Θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας

Μα αν όλα αυτά
που μοιάζουν όνειρα τρελά γίνουν μια κραυγή
αν όλα αυτά κι ό,τι κι αν έχω φανταστεί δε θα 'ρθει

θα 'ναι χαμός θα σκοτεινιάσει όλο το φως θα σβηστεί
ίσως γιατί για μένα ο κόσμος είσαι εσύ μόνο εσύ

Αν μ' αγαπάς
δε θα 'χει σύνορα για μας ούτε μοναξιά
με το βοριά και με τ' αστέρια της νυχτιάς συντροφιά

Αν μ' αγαπάς
με λόγια μόνο της καρδιάς θα μιλάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας

Αν μ' αγαπάς
δεν θα 'χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας

Αν μ' αγαπάς
θα κλέψω χρώμα της φωτιάς μόνο αν μ' αγαπάς

Αν μ' αγαπάς
δεν θα 'χει σύνορα για μας μόνο αν μ' αγαπάς.

Τάνια Τσανακλίδου
στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
μουσική: Γιάννης Σπανός

"Ο ΕΞΩΣΤΗΣ..."

2011-08-28T04:59:00.001+03:00

Είναι λεπτά τα όρια μεταξύ «πρόφασης» και «απόφασης».
Είναι λεπτά τα όρια μεταξύ του «φεύγω» και του «έρχομαι».
Κάπου εκεί κινούμαι.

Ανάμεσα σε δύο ρήματα και δύο ουσιαστικά.

Ανάμεσα στα όριά τους.
Ανάμεσα στα όριά μου.

Ανάμεσα στα όριά σου.

Ανάμεσα στις λέξεις.

…

Απλή η ζωή.
Με αρχή-μέση-τέλος.
Με ένα «τέλος» που έρχεται τόσο φυσικά.
Και αθόρυβα.
Ζούμε άραγε το ίδιο φυσικά;
(Ελπίζω όχι αθόρυβα.)
Αμήχανοι μπροστά του.
Δεν το κινούμε εμείς.
(Αυτά που κινούμε εμείς τα φροντίζουμε;)
Γιατί αυτό που θεωρούμε αυτονόητο θέλει καμπανάκι υπενθύμισης για να αποκολλήσεις την ταμπέλα «αυτονόητο»;
Γιατί χρειαζόμαστε αφορμές για να κατανοήσουμε την ουσία;
Αμηχανία…
Το τέλος κάθε ζωής μου προκαλεί αμηχανία.
Στο τέλος της ζωής, εύχεσαι μόνο να υπήρχε ζωή… Γεμάτη.

…

Στεκόμαστε και κοιτάμε.
Μάτια κοιτάμε.
Όψη κοιτάμε.
Μια ζωή κοιτάμε.
Απέναντί μας.
Με ερωτηματικά.
«Τι θα γινόταν αν…;».
Γινότ-αν.
Γιν-όταν.
Με δεμένα χέρια.
Παραλυμένα.
Μάτια παραλυμένα.
Κι αν σε πάνε τα πόδια σου τί τις θες τις δικαιολογίες για το μυαλό;
Τα πόδια ξέρουν καλύτερα καμιά φορά.

Κάποια στιγμή, τα μάτια κοιτούσαν μία τον Ταΰγετο, μία τη θάλασσα.
Τι βρίσκουν οι άνθρωποι στα βουνά;
Ποτέ δεν κατάλαβα.
Μετά, και τα δύο μάτια στη θάλασσα.
Κολλημένα.
Για να χαθεί το μυαλό.
Με δικαιολογία την απεραντοσύνη του γαλάζιου.
Σπουδαίο άλλοθι το γαλάζιο.

Και τα πόδια τον δικό τους δρόμο.

Το μυαλό το δικό του.

Μπερδεύεσαι.
Φανάρι.
Να περάσεις απέναντι.
Να κυλήσεις ανάμεσα στα πόδια και το μυαλό.
Τα εμπόδια κάποιος τα έθεσε.
Τα πόδια ή το μυαλό.
Ή και τα δύο.
Κάποιο από τα δύο παίζει.
Γλιστράς.
Κάπου ανάμεσα.

Η αναμονή δεν θα έπρεπε να μετριέται σε χρόνο.
Μόνο σε τσιγάρα.
Και η σκέψη όταν μονοπωλείται έχει όνομα.
Κύριο όνομα.
Δεν θα έπρεπε να λέγεται σκέψη.

Καμιά φορά ανήκουμε στην όψη.
Για λίγο.
Συνήθως ανήκουμε στο μυαλό.
Για όσο…

Στις διακοπές αγαπώ τις διακοπές.
Τις παύσεις της γλώσσας.
Την απουσία λέξεων.
Την αυτονομία των ματιών.
Να χάνονται σε κάτι χρώματα περίεργα.
Που λέξεις δεν χωράνε.
«Θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο….»
Κι είναι ύπουλη η μνήμη.

Έχεις νιώσει ποτέ ότι τα αφτιά σου δεν θέλουν να λειτουργήσουν;
Έχεις νιώσει ποτέ ότι βλέπεις μόνο στόματα να ανοιγοκλείνουν και το μυαλό σου φτιάχνει μουσικές;
Τις πιο όμορφες μουσικές.
Μόνο του.
Κάποια στιγμή δεν θες να ακούσεις τίποτα.
Δεν σε νοιάζει τίποτα.
Κάποια στιγμή όλα μικραίνουν.
Κάποια στιγμή οι λέξεις επιπλέουν.
Χάρτινες.
Βουλιάζουν.
Πνίγονται.
Διακοπές.
Διακόπτης.
Αντοχές.
Κλείνουν.
Κλείνει.
Κύκλος.
Ανοίγει.
Κλείνει.
Παράθυρο.
Ανοίγει.
Κλείνει.
Άνθρωποι.
Αγκαλιές.
Ανοίγουν.
Κλείνουν.

Κάπου εδώ χανόμουν:

Με τα «δειλινά» της Μοσχολιού, στα ακουστικά.

Και μια ηρεμία που παρέχεται άφθονη όταν την επιζητάς.
Με το μυαλό να ξέρει καλά…
Να κάνει τους απολογισμούς του τόσο αυθόρμητα.
Να παρατηρεί τους ανθρώπους.
Και τους ανθρώπους του.
Να αντιλαμβάνεται την ηρεμία.
Και την ειρωνεία.
Και όλα αυτά που δεν κοστίζουν τίποτα τελικά.
Και όλα αυτά που με τον δικό τους τρόπο σε χρεώνουν.
Με κάποιο τρόπο γράφονται στο βιβλίο σου.
Κλείνονται σε κεφάλαια.

Δίχως λέξεις.

Το έχω ξαναγράψει, αγαπώ τα δειλινά.
Κυρίως αυτά που τα ζεις στη θάλασσα.
Απέναντί σου ένα έγχρωμο άγνωστο άπειρο.
Μια εικόνα που σου δημιουργεί εικόνες.
Πραγματικές.
Καμιά φορά εξιδανικευμένες.
Θες να βουτήξεις.
Αλλά έρχεται και σε βουτά.
Η εικόνα.
Η μνήμη.

Η επιθυμία.

Η πρόφαση.
Η απόφαση.
Βουτιά.
Με τα μάτια ανοιχτά.
«Βουτιές με το κεφάλι».

Και βγαίνεις στεγνός.

Σιωπή αναζητούσα.
Σαγηνευτική η σιωπή…
Η μία.
Αν προστεθεί και άλλη σιωπή που δεν την έχεις διαλέξει δημιουργείται θόρυβος.
Αν-ησυχίες…

Στην υπέρβαση βρίσκεται η ουσία.
Στο παραπέρα βηματάκι.
Να αλλάξει ο δρόμος…
…«αν αφεθείς σε οδηγάει ο δρόμος»…

Το «μέλλον» απ’το «μάλλον» απέχει ένα γραμματάκι.

"Γυρίζω τις πλάτες μου στο μάλλον..."

Κοινό τους η ασάφεια.

Ασφαλέστατη.

Βολεύει.

Καταφύγιο.
…

Οι διακοπές παράξενες φέτος.
Με τον «εξώστη» να αποτυπώνει σχεδόν απόλυτα (και «σχεδόν» και «απόλυτα», καλά το πάω…) το μυαλό μου.
Στο replay.
Στίχο-στίχο.
Εικόνα-εικόνα.
Κάπου-κάπου έμπαινε και το «σε εσπερινό του Νότου».
Συνδυασμός…
Η ισορροπία χαμένη υπόθεση.

«…Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις, είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις…»

Ο ΕΞΩΣΤΗΣ

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου
ν' ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τρένου
να κοιτάνε στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο
να σκέφτονται αν η αγάπη είναι πιο κρύα απ' το θάνατο
Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή
τώρα αυτός είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη
περπατώντας σ' ένα επίπεδο προάστιο
σημαδεύω τους ανθρώπους μ' ένα κομμένο λάστιχο

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα
αλλεπάλληλα μου στέλνεις μηνύματα
συνθήματα στους τοίχους, στο κέντρο της πόλης
όπου κοιτάξω, η ζωή μου όλη
μια μεγάλη απόδραση με τον Ήτα-Βήτα
για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ. Βήτα
στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω
κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα
Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου
υπάρχει άδικο έξω απ' τα όνειρά μου
θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο
θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε

κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Στέρεο Νόβα

"ALL WE GO TO HELL..."

2011-07-25T15:15:00.003+03:00

Καμιά φορά μπέρδευα το «ποιώ» με το «πράττω».
Καμιά φορά ανιχνεύω κάτι σκέψεις που όσο ζωντανές κι αν είναι έχουν κάτι από παρελθόν.

Καμιά φορά μπερδεύεις την «πρόθεση» με την «υπόθεση».

Και καμιά φορά παίρνουμε θέση.
Γινόμαστε οι ίδιοι όρια.
Ένα αόριστο όριο.
Δύο αόριστα όρια.
Δύο αόριστοι.
Κι ένα όριο.

Έχεις μετρήσει ποτέ τους παράδρομους καθώς διανύεις έναν δρόμο;
Γιατί ο δρόμος δεν είναι ποτέ ένας.
Και το μυαλό δεν έχει έναν δρόμο.
Ούτε μία οπτική.
Η άποψη, η πάγια πώς διαμορφώνεται;
Οι πηγές ποιες είναι;
Είναι οι ουσιαστικές;
Και ποιος ορίζει την ουσία;

Ο καθένας τους δικούς του ορισμούς.
Οι άλλοι ορισμοί, απλώς επιφάνεια.
Βολεύουν οι κοινώς αποδεκτοί.
Τα κοινώς αποδεκτά.
Για να κάνουμε πως συνεννοούμστε.

Τα δειλά μου «ναι».
Και τα δειλά «όχι» μου.
Ένα «ίσως» κρατάω πάντα στο χέρι μου.
Με σιγουριά και ασφάλεια.

Όλα έχουν διάρκεια στιγμής.
Κι οι στιγμές σε μόνιμο αγώνα προσπέρασης.
Εραστές που παλεύουν.
Κι η ζωή συνουσία στιγμών.

Σώματα που μαχονται.
Μυαλά που μάχονται.
Εαυτοί που μάχονται.
Όλοι τον αγώνα μας ρε συ.
Τον προσωπικό.
Το ταξίδι η αναζήτηση είναι.
Στο ταξίδι το «μυαλό» και το «μαζί» κράτα.
Όλα τ’άλλα λεπτομέρειες.
Ή λεπτομερείς μνήμες;

Μια ανάσα μακριά είναι όλα.
Μια χούφτα απόσταση.
Άμμος η σκέψη.
Σε μια κλεψύδρα.
Τη γυρίζω ανάποδα.
Με γυρίζω ανάποδα.
Με το γάντι.

Την ισορροπία μου τη φυλάω.
Και με φυλάει.
Αυτή η σχέση ποτέ δεν προδόθηκε.
Σε θυμάμαι πριν χρόνια να μιλάς για την «ισορροπία» μου και γελάω.
Η μοναδική κουβέντα που έπεσες μέσα.
Κι έπεσες μέσα.
Κι είμαι έξω.

Και παραέξω δεν πάω.
Είναι το επίπεδο που δεν διάλεξα.
Ευγνωμονώ όσα ήρθαν χωρίς να τα διαλέξω.
Καμιά φορά είμαστε β’ διαλογής.
Μεταχειρισμένοι.
Μεταχειριζόμαστε.
Χειριζόμαστε.

Όλα έχουν κάτι από αέρα.
Όλα είναι αέρας.
Λέξεις ανορθόγραφες.
Άνθρωποι ανορθόδοξοι.
Κατηγορίες.
Από αυτές που διαχωρίζουν.
Κατηγορίες.
Από αυτές που σε στήνουν στον τοίχο.

Αόρατα.
Αόρατα τρυπώνω.
Εγώ και τα τείχη μου βολτάρουμε παρέα.
Ώρες-ώρες δεν τα βλέπω.
Ώρες-ώρες ψηλώνουν τόσο πολύ που δεν βλέπω.
Ώρες-ώρες βλέπουμε παρέα.
Κάνουν στην άκρη όποτε θέλουν.
Αυτονομία.
Σχεδόν γελοία.
Σχεδόν γελάω.
Ωραία λέξη το «σχεδόν».
Ωραίο να τη λες.
Να την προσέχεις όμως.
Βιώνεται περίεργα.

Περιορίζω το λεξιλόγιό μου.
Να συνεννοούμαστε με τα βασικά.
«Ναι»-«Όχι».
Κι ας αγαπώ την ασάφεια του «ίσως».
Την ανασφάλεια του «σχεδόν».
Την αοριστία του «κάποτε».
Την σχετικότητα του «όταν».

Αγαπάω εξίσου την προσωρινότητα του «τώρα».

-----------------------------------------------------------------------------------

Το “All we go to hell” βρίσκεται στη νέα συλλογή του Χρήστου Παπαμιχάλη με τίτλο:

LOST.NOT.FOUND

Ο ίδιος, λέει:

"Η τελεία παίζει. Γιατί δεν ορίζει. Επιλέγεις."

To «soundtrack της νυχτιάς», εκπομπή στον Μελωδία 99.2 είναι κάτι προσωπικό. Κομμάτι του σύμπαντός μου.

Είναι τα βράδια με τα βιβλία ανοιχτά και το μυαλό να φεύγει. (ατέλειωτες εξεταστικές).

Είναι παρέα.
Είναι μνήμες ερώτων.
Είναι μνήμες εαυτού.

Είναι τσιγάρα και ταξίδια.

Είναι άνθρωποι.

Ο μάγος Χρήστος Παπαμιχάλης αποτυπώνει σε 17 στιγμιότυπα την ατμόσφαιρα του «soundtrack της νυχτιάς».

Η συλλογή κυκλοφορεί σήμερα. Αν πέρασες από αυτό το blog και άκουσες το «Lies», το «Icarus Wings», το «Somersault», τη «Χειραψία», θα τα βρεις στη συλλογή αυτή.

Και αν δεν πέρασες ποτέ από το «Soundtrack της νυχτιάς», ευκαιρία να το γνωρίσεις ακούγοντας τις 17 στιγμές του! Στο προτείνω ανεπιφύλακτα!

Lost not. Found.

Lost. Not Found.

(διαλέγεις)

ALL WE GO TO HELL

All we go to hell

Ladies and gentlemen

We don’t learn

Oh, we can’t

Do it now or never

YONDERBOI

Lost.Not.Found from Christos Papamichalis on Vimeo.

"...ICARUS WINGS..."

2011-06-20T03:58:00.001+03:00

Ψάχνω μουσικές.
Να κυλούν μέσα μου.
Να με λυτρώνουν.
Να με αδειάζουν.
Και να με γεμίζουν.
Η ίδια «διαδικασία».
Τα τραγούδια μου-οι καθρέφτες μου.
Τα «εγώ» μου.
Πολλά είναι.
Όχι τα «εγώ».
Τα κομμάτια του παζλ.

Σκέφτηκες ποτέ πόσα πράγματα μεταφράζονται σε τσιγάρα;
Πόσα γεγονότα;
Πόσα συναισθήματα;
Πόσα τραγούδια;
Πόσοι άνθρωποι;
Άνθρωποι.

«Μελέτες περιπτώσεων», διάβαζα.
Μελέτες ανθρώπων σκεφτόμουν.
Για τη «λογική» διάβαζα.
Τα παράλογα σκεφτόμουν.
Που τα ντύνεις με λογική.
Δεν απέχει πολύ.
Συνειδητοποίησα ότι η «λογική» ήταν το επιχείρημά μου για πολλά.
Πέρασα στη φιλολογία για να βρω τη "λογική" πίσω από τη γλώσσα.
Στη συνέντευξη του μεταπτυχιακού «ψάχνω τη λογική πίσω από την επικοινωνία και το μάρκετινγκ» τους είπα.
Και εσύ με λες συναισθηματική.
Κι εγώ ακόμα να αποφασίσω.
Όχι πως έχει σημασία.
Όχι πως είναι απόλυτα διαχωρισμένα.
Στο μυαλό μου έχω ένα εκατομμύριο κουτάκια.
Με σιγουριά το λέω, τα φτιάχνω καλά τα κουτάκια μου, τα τηρώ κατά γράμμα.
Όμως, δεν υπάρχει κάτι που να αγαπάω περισσότερο από το γκρέμισμά τους.
Και δεν θυμάμαι να έχει υπάρξει γκρέμισμα συνειδητό.
Έτσι, σιγά-σιγά πέφτει και κάποια στιγμή κάνει «μπαμ».
Και σπάει.
Και δεν σπάω.
Κυλάω.
Ανάμεσα σε ανθρώπους και στιγμές.
Ανάμεσα σε λέξεις και μουσικές.
Ανάμεσά μας.

Αγαπάω τα συννεφιασμένα δειλινά.
Αυτά με τα παλ χρώματα.
Που τα σύννεφα μοιάζουν με δίχτυα.
Εκεί υπάρχει μια αρμονία του «μέσα» με το «έξω».
Η σκέψη ξετυλίγεται ήρεμα.
Τα στιγμιότυπα συνοδεύονται από τις πιο όμορφες μουσικές.
Στιγμιότυπα ανθρώπων.
Παρατήρηση είναι.
Γλυκαίνεται ο νους.

Η λέξη «μηδέν» αποτελείται από δύο αρνήσεις.
Κολλημένες.
Και κάνουν μια κατάφαση.
Και την κάνεις ό,τι θες.

Διαλέγεις γράμματα.
Φτιάχνω λέξεις.
Διαλέγεις χρώματα.
Φτιάχνω ζωγραφιές.
Διαλέγεις.
Διαλέγω.
Διάλογος.
Λόγος.
Λογική.
Αναλόγως.
Αντιστρόφως ανάλογα.
Ανιστρόφως παράλογα.
Στροφή.
Ευθεία.
Δρόμος.

Μαγεία.
Στον άξονά της κινούμαστε.
Όλοι.
Άγνωστος είναι.
Και αόρατος.
Ώρες-ώρες αφήνει κάτι σημαδάκια.
Κάτι συμπτώσεις.
Αν αντέχεις, τις βλέπεις.
Αν αντέχεις τις επεξεργάζεσαι.
Αν δεν αντέχεις τις αφήνεις.
Τις συμπτώσεις.
Τις σημασίες.
Τις έννοιες.
Πόσες λέξεις για μία έννοια;
Και ποιά έννοια ορίστηκε επαρκώς;
Όλα έχουν κάτι από αέρα.
Το «τώρα» μπαλόνι.
Πετιέται.
Πέφτει πάνω σου.
Φεύγει.
Και μετά άλλο «τώρα».
Κι άλλο «τώρα».
Κι άλλο «τώρα».
Κι άλλο μπαλόνι.
Κι άλλος άνθρωπος.
Συλλογή στιγμών.
Ανακύκλωση δεν έχει.
Συλλογή ανθρώπων.
Γέμισμα έχει.
Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι μπαλόνια.
Είναι άνθρωποι.
Σε αγγίζουν.
Μέσα-έξω.
Είμαστε άνθρωποι.
Μας γεμιζουν άνθρωποι.
Γεμίζουμε ανθρώπους.
Κάποιοι.
Κάποιους.
Τους "ξεχωριστούς" μας.
Έμπνευση.
Εμπνεύσεις διάχυτες σε τροχιά.

Ζωές που κυλούν.
Αυτό δεν είναι μαγεία;
Και στη μαγεία γυμνοί κυλιόμαστε.
Κατρακυλάμε.
Ή ανηφορίζουμε.

Ασυναρτησίες.
Ανάμεσα σε κάτι συναρτήσεις που ξέμειναν στο κεφάλι μου.
Ανάμεσα σε κάτι λογικές στρατηγικές επίλυσης…
Ανάμεσα σε κάτι μεθυσμένες μουσικές…
«Βetter».

ICARUS WINGS...

The stars conspired to bring me here
on a date like this
the sun beats down upon my prow
like a wounded star

what did you want from me?
why did you bring me here?
i'm facing my foolish fate oh
i'm too high, too close to the sun
i'm too high, my curious Icarus wings
melt from my skin

don't stand, don't stand so close to me
i'll bring you down
but i'll fly, oh i'll fly beneath the sun
you can watch me burn, oh, watch me burn

what did you want from me?
why did you bring me here?
i'm facing my foolish fate oh
i'm too high, too close to the sun
i'm too high, my curious Icarus wings
melt from my skin

i'm too high, too close to the sun
i'm too high, my curious Icarus wings
melt from my skin

i'm too high, i'm too high
i'm too high, i'm too high...

oooh
i'm too high, i'm too high
i'm too high, i'm too high...

oh no, no, no, no, no, no, no...

Tom Baxter

"...ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ..."

2011-05-23T03:17:00.006+03:00

«Το τέλος της παράκαμψης
κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
στέκομαι στο έδαφος
μα δε με θέλεις
χωρίς εσένα, θα είμαι πιο μπροστά από σένα
δεν έχω τίποτα να σου δώσω
κι είναι τόσο δύσκολο να σου εξηγήσω
περισσότερο από κάθε άλλη φορά
γιατί μου αρέσουν τα εργοστάσια
κάθε φορά που κοιτάζω εσένα
ένα ταξίδι από τα γόνατα ως τα δάχτυλα
η αντανάκλαση της σύγχυσης
οι μέρες και τα ισόμετρα πέταλα
η ανακάλυψη του οίκτου
σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει
[η χαρά ποτέ]
κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν' αλλάξω
γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
κι η κατανόηση δείχνει ν' αργοπεθαίνει
λεπτό με το λεπτό
αστέρι μ' αστέρι
δορυφόρο με δορυφόρο
δώσ' μου τα χέρια σου
κράτησε μακριά τα ψέματα
χάρισέ τα σ' αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν
θέλεις ν' ακούσεις τόσα πολλά
κι εγώ θέλω να κλάψω
να κοιτάξω το χώμα σαν τη μόνη αλήθεια
σε σκέφτομαι
μέσα από σένα είδα εμένα
τη στρογγυλή άκρη της Γης
την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση
κι εξαλείφει το φως…»

Στέρεο Νόβα
«Με θέλεις, χωρίς εσένα»
Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα
Άλμπουμ: Τέλσον

Κι αν οι Στέρεο Νόβα δεν τα έλεγαν τόσο καλά, θα μπορούσα να σου αραδιάσω ένα εκατομμύριο λέξεις.
Και ακόμα περισσότερες.
Όσες ξέρω.
Όσες περιμένεις.
Για τα αυτονόητα.
Αφού αυτονόητα είναι αυτά που περιμένεις:
η στιγμή, η βουτιά, το «αφήνομαι», το ~~αύριο~~.
Αφού βλέπεις.
Και νιώθεις.
Η λογική, το παράλογο.
Εγώ.
Εσύ.
Εμείς.
Αφού υπάρχουμε.
Αφού τα όπλα τα καταθέτω στο γέλιο σου.
Όλα τα καταθέτω.
Κι αφού ο Σταυρόπουλος στο «Ροκ που παίζουν τα μάτια σου» έγραφε ότι «η λογική είναι μεγάλη πουτάνα».
Τη συμμερίζομαι όμως.
Την καταλαβαίνω.
Σχεδόν τη λυπάμαι.
Δε μετράω.
Δε συγκαταλεγόμαστε σ’αυτό που ονομάζεται ζωή.
Μόνο σ’ ένα «τώρα» έρημο, σχεδόν γεμάτο.
Μπαλόνι.
Φουσκώνει.
Στα χέρια μας.

Ή θα σκάσει ή θα πετάξει.
Θα πάει ψηλά.
Ασ’το μωρέ.
Ας μη σκάσει.
Ας πάει ψηλά.
Ας χαθεί.
Ας ταξιδέψει.
Ας πάει αλλού.
Όπου θέλει.
Ας κάνει ό,τι θέλει.
Ό,τι νιώθει.
Θα τον βρει το δρόμο του.

...........................................

Το άλλο το μπαλόνι το βλέπεις;
Εκείνο το παλιό που χρόνια μετά επιστρέφει;
Σαν τον δολοφόνο στον τόπο του εγκλήματος.
Ζαρωμένο και άχρωμο.
Το κοιτάω.
Αυτή τη φορά από ψηλά.
Πεσμένο δίπλα μου.

Το κοιτάω.

Και σκάνε μνήμες πεθαμένες.

Και γυρίζει ο χρόνος πίσω.
Κι ήμουν παιδί.
Και ήσουν «όλα».
Και μετά «κάτι».
Και δεν είσαι τίποτα.
Ή είσαι παιχνιδάκι.
Ναι, αυτό είσαι πια.
Ούτε εγώ θυμάμαι πόσο μικρή ήμουν.
Τα χρόνια είναι χάσμα.
Δε γεφυρώνεται.
Και πέρασαν πολλά.
Χρόνια και χάσματα.
Και χαλάσματα που έγιναν κτίσματα.
Και εσύ μου λες «Come as you are».
Κι εγώ γελάω με ‘σένα.
Κι ας σέβομαι την παλιά παρουσία σου.
Κι ας σε αποκαλώ ακόμα "εμπνευστή".
Το μπαλόνι ξεφούσκωσε.
...Αλλά επέστρεψε.

......................................................

Κράτησέ με μακριά από τα «ποτέ» και τα «πάντα».
Κράτησέ με λογική.
Ενίοτε «δίχως λογική».
Κράτησέ με στη στιγμή.
Μπάσε με μέσα.
Μέρες σκεφτόμουν ποιές είναι αυτές οι στιγμές που έχουν την ικανότητα να με βουτήξουν μέσα τους, να με βγάλουν από τον ρόλο του παρατηρητή, να με πνίξουν.
Τις βρήκα.
Τις άθροισα.
Με βρήκα εκεί.
Ζωντανή.
Και γεμάτη.

Το ένα μπαλόνι στα χέρια.
Περίεργο.
Το άλλο στα πόδια.
Περίεργο.
Κι η καρδιά μπαλόνι.
Πιο περίεργο.

Αλλά οι Στέρεο Νόβα τα λένε καλύτερα.

«Μέσα από ‘σένα είδα εμένα.»

Κι αυτή η παρένθεση:

«σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει

[η χαρά ποτέ]».

Η «χαρά ποτέ» δεν μας εγκαταλείπει θέλει να πει;
Εγώ αυτό θέλω να πω.
Τα παραμύθια μωρέ.
Αυτά τα γήινα, τα όμορφα.
Τα μπαλόνια.
Αντανακλάσεις.
Πάρε ένα γέλιο...
Καν’το αντανάκλαση.

Θα διαρκέσει λίγο παραπάνω.

Λίγο περισσότερο από το «τώρα».

Πάρε κι ένα φιλί.

«Εμείς έχουμε αλλιώτικο νόμο…»

Υ.Γ Με σιγουριά στο λέω. Σημασία δεν έχει τί τραγούδι θες να ακούσεις. Αλλά τί τραγούδι χρειάζεσαι. Αυτό που χρειάζεσαι έρχεται και σε βρίσκει. Μόνο του. Σαν αυτό που ακούγεται.

Υ.Γ 2 Χρύσα, ευχαριστώ...! Στο χρωστάω και από εδώ...!

"...ΠΟΣΟ Σ'ΑΓΑΠΩ..."

2011-05-01T02:34:00.003+03:00

Αναζητώ.
Αρχίζω.
Αντιλαμβάνομαι.
Απορώ.
Θα ‘θελα και το «Αφήνομαι» ανάμεσά τους.

Αναζητώ τη «στιγμή».
Αυτή τη μαγική στιγμούλα που σε μαγεύει και σε κάνει να αφεθείς.
Δεν αφήνομαι μωρέ.
«Κι αν αφεθώ να ‘χουνε κάπου να με πάνε».
Δε νοιάζομαι για το «πού».
Για να αφεθώ θα έχω εμπιστοσύνη.
Και εμπιστοσύνη να μην έχω, θα θέλω ταξίδι.
Και προορισμό να μην έχω, θα έχω χέρι να κρατάω.
Και ένστικτο έχω.
Ανόθευτο.
Και όνειρα έχω.
Σε κουτάκι κλεισμένα, μισάνοιχτο.
Για να παίρνουν αέρα.
Για να παίρνω αέρα.
Άσε με να τα ονομάζω «στόχους».
«Όνειρα» είναι, με άλλη ονομασία.
Για να μη με τρομάζουν.

Το χρειάζομαι το χεράκι που έρχεται και με παίρνει.
Τις χρειάζομαι τις λεξούλες που δεν ξέρω να διαχειριστώ.
Κι αν το αποτέλεσμα είναι χαμόγελο, τι τις θέλεις τις επεξεργασίες μυαλό μου;

Δεν μου αρέσουν τα παραμύθια.
Τα παραμύθια που λένε στα παιδιά.
Δεν μου άρεσε το «μια φορά κι έναν καιρό».
Κάθε φορά η ίδια έναρξη.
Κάθε φορά «μια φορά…».
Καμία φαντασία.
Πολλές φορές και πολλούς καιρούς.
Και πάντα «ζούσαν καλά κι εμείς καλύτερα».
Εγω ήθελα και συνέχεια.
Ήθελα να ξέρω το «10 χρόνια μετά».
Δεν πιστεύα σε αυτά τα παραμύθια.
Πίστευα στο «κάθε φορά».
Πίστευα στο δικό μου.
Στο δικό σου.
Στων άλλων.
Χωρίς νεράιδες και μαγικά ραβδιά.
Χωρίς πρίγκιπες και πριγκίπισσες.
Με ανθρώπους.
Γήινους.
Με ζωές που διασταυρώνονται.
Με τροχιές μαγικές.
Αυτά είναι παραμύθια.
Τα απρόσμενα.
Με αλήθειες και ψέματα.
Με αγάπη και ένταση.
Με χάδια και λόγια.
Με πράξεις.
Αυτά είναι παραμύθια.
Με ένστικτο που ξέρει ότι θα έρθουν…
Κι όποτε προειδοποίησε είχε δίκιο.
Όχι «μια φορά κι έναν καιρό».
Κάθε φορά και κάθε καιρό.
Αυτά είναι παραμύθια.
Με παραμυθιάσματα και δράματα.
Με εξέλιξη.
Αμοιβαία.
Αυτά είναι παραμύθια.
Με εσένα, εμένα, εκείνον, εκείνη.
Με εμάς.
Αυτά είναι παραμύθια.
Χωρίς «ζήσαν καλά».
Ζούμε θέλω.
Παρόν θέλω.
Και τι θα πει «καλύτερα»;
Ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης;
Θέλω να ζούμε καλά.
Αυτά είναι παραμύθια.
Για εμάς.
Να ζούμε καλά.
Εμείς.
Αυτά είναι παραμύθια.
Με αλήθεια.
Με ψέματα.
Με ζωή.
Με παρόν.
Με πνοές ανταλλασόμενες.
Με αγάπη.
Αυτό είναι παραμύθι.
Η αγάπη.
Όρισέ την όπως θέλεις.
Βρες λέξεις, στόλισε τη.
Η ζωή είναι παραμύθι ρε.
Βρες μια οπτική που να σου κάνει.
Καν’τη δική σου.
Για όσο.
Και δες το παραμύθι σου.
Σχεδόν μεθυσμένος.
Σχεδόν μαγεμένος.
Σχεδόν αφημένος.
Η οπτική σου είναι το θέμα.
Η οπτική σου είναι το παραμύθι.
"Perception is reality", λέει ο Δ.

Σαν αστραπή οι λέξεις.
Έρχονται, φωτίζουν, γελάνε.
Γελάνε οι λέξεις.
Γελάνε τα μάτια σου.
Γελάει η ζωή μου.
Οι πράξεις γελάνε.
Απόδειξη χωρίς πράξη υπάρχει;
Δεν…
Βλέπεις;
Δεν τις χρειάζομαι τις λέξεις.
Γεμίζω ένα σακούλι με πράξεις.
Το φυλάω για ‘μένα.
Η απόδειξη αυτή είναι.
Θησαυρός.

Και ενίοτε εστιάζω σε κάτι μετέωρα...
Σαν φιμωμένες μνήμες.
Σαν θυμωμένες χαρές.
Σαν το βλέμμα σου.
Σαν την άνοιξη που φέρνει βροχές.
Σαν τις βροχές που φέρνουν λύτρωση.
Μας ξεπλένουν.
Σαν ανάσταση.
Σαν επανάσταση.
Σαν κάτι που δεν κλείνεται στο στενό κλουβί του ορισμού.

…«Αγάπη μου η ζωή δεν καθορίζεται…»

Συννεφιάζει.
Συννεφιάζεις.
Μα έχεις έναν ήλιο μέσα σου, μάτια μου.
Και σύννεφα στο μυαλό σου.

Κι είπα στην Ε. να φτύσει τα βάρη.
Κι είπα στα βάρη να πετάξουν.
Κι είπα στις λέξεις να φωνάξουν.
Και στις ζωές να ζήσουν.
Να ζήσουν το παραμύθι τους.
Να το αντέξουν.
Να το αγαπήσουν.

Σε ‘μένα δεν λέω τίποτα.
Παρατηρώ.
Και μετά όλα τα «Α».
Αναζητώ.
Αρχίζω.
Αντιλαμβάνομαι.
Απορώ.
Και ενίοτε Αφήνομαι.
Στο παραμύθι μου.
Με το «ζουν καλά».
Με το «ζούμε καλά εμείς».
Αυτά είναι παραμύθια.

Οι άνθρωποι της ζωής σου δεν είναι οι άνθρωποι που σου είπαν τις πιο καλές κουβέντες.
Είναι οι άνθρωποι που σου έδωσαν τα πιο σπουδαία ερεθίσματα.
Που σου άλλαξαν τα δεδομένα.
Που σε έκαναν να αναθεωρήσεις.
Να τολμήσεις.
Να επαναπροσδιορίσεις ιδέες, αξίες, κοσμοθεωρία, εαυτό.
Αυτοί είναι οι ήρωες των παραμυθιών μου.
Πολλοί δεν είναι.
Είναι «όσοι».
Αλλά είναι στην καρδιά μου.
Αυτοί είναι οι ήρωες.
Και αυτά είναι παραμύθια.
Και σ’αυτά αφήνομαι....

Αυτό είναι παραμύθι:

"Παίρνω τη φαρέτρα μου
πόσο απέχει μέτρα μου η τρέλα
γίνε μάτια μου και πέτρα μου
μούτρο για τα μέτρα μου, γέλα..."

("Παραμύθι"-Άλκηστις Πρωτοψάλτη)

(όποιος ξέρει αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο του mixpod που να σου επιτρέπει να φτιάξεις playlist προσθέτοντας url, ας δώσει τα φώτα του, παρακαλώ...!)

"ΠΟΣΟ Σ'ΑΓΑΠΩ..."

Ούτε μια στιγμή δε μ' άφησες να παίξω
Ούτε μια στιγμή τα χείλια μου να βρέξω
Άρχισα κι εγώ να σου γυρναώ τις πλάτες
και να συναντώ αγγέλους υπνοβάτες

Άρχισες μετά να στέλνεις ποιηματάκια
Με τα κινητά ατάκες και στιχάκια
Έλεγε η καρδιά, αν βρεις αγάπη χτύπα
Στο 'πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα
Πόσο σ' αγαπώ...

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα
Πόσο σ' αγαπώ...

Ήταν η στιγμή που ήθελα να φύγω
Κι ήρθαν κι οι λυγμοί στα μάτια λίγο λίγο
Έρωτας μπορεί ν' αντέξει αυτή τη γύμνια
Που να συγχωρεί του κόσμου την ασχήμια
Πόσο σ' αγαπώ...

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα
Πόσο σ' αγαπώ...

Σταμάτης Κραουνάκης

"ΟΛΑ ΜΠΕΡΔΕΥΟΝΤΑΙ ΓΛΥΚΑ..."

2011-04-11T04:27:00.000+03:00

Έχεις νιώσει ποτέ ότι οφείλεις να απολογηθείς στον εαυτό σου;
Ότι πρέπει να δώσεις λόγο για τις πράξεις σου;
Έχεις νιώσει ποτέ αυτούς τους κύκλους που εισβάλουν στη ζωή σου ανυποψίαστα;
Έχεις νιώσει ποτέ ότι θυμάσαι περισσότερα απ’όσα θα έπρεπε ή απ΄όσα θα ήθελες;
Έχεις νιώσει ότι μαζί με τον απολογισμό υπάρχει κι η ευγνωμοσύνη;
Δεν ξέρω σε ποιόν.
Στο άπειρο.

Κάνεις ξεσκόνισμα.
Οριοθετείς.
Διώχνεις.
Φτιάχνεις κουτάκια.
Τοποθετείς μέσα σκέψεις, στιγμές, ανθρώπους.
Χωράνε οι άνθρωποι σε κουτάκια;
Χωράνε.
Κι εσύ κουτάκι συμμαζέματος στη ζωή κάποιου άλλου είσαι.

Κάποια στιγμή νιώθεις ότι δεν έχει ούτε μπρος, ούτε πίσω.
Έχουν συσσωρευτεί τριγύρω σου «εκκρεμότητες».
Σου φωνάζουν, σου κλαίνε, κλαίγεσαι κι εσύ.
Χέρια δεμένα εδώ δεν έχει.
Δεν υπάρχει ως επιλογή.
Αρχίζεις και μαζεύεις.
Συμμαζεύεις.
Ό,τι σου περισσεύει.
Ο,τι σου τρώει ενέργεια.
Αρχίζεις και μαζεύεις τις λέξεις σου.
Αρχίζεις και σκοτώνεις αυτές που δε γεννήθηκαν.
Ξεκαθάρισμα και ηρεμία λογικής.

Περνάς το τούνελ του ορθολογισμού.
Το έχεις νιώσει;
Να βλέπεις τα πάντα ευθύγραμμα.
Γωνίες παντού.
Με αγωνίες ισοπεδωμένες.
Με σκέψεις κοφτές.
Με ματιές που φωτογραφίζουν απλώς.
Χωρίς ερέθισμα.
Σαν ζωή που βιώνεται στο «τώρα» της.
Χωρίς «πριν» και «μετά».
Δεν είναι απαραίτητα κακό.
Ούτως ή άλλως έρχεται η στιγμή που αυτό που αδιάφορα σιγοβράζει, ξεχειλίζει.
Και μετά όλα είναι ερεθίσματα.
Σαν δικαίωμα που στερείσαι κι όταν το πάρεις πίσω κάνεις κατάχρηση.
Κάνουμε όλοι καταχρήσεις.
Σε σκέψεις, σε ενέργεια, σε ανθρώπους.
Κατάχρηση ουσίας δεν κάνουμε.
Καλά θα ήταν.
Να προσδιορίζουμε την ουσία και να τη γευόμαστε με μανία.

Καμία φορά τα βλέμματα αποπροσανατολίζονται.
Καμία φορά περιπλέκεται η αλήθεια.
Καμιά φορά ανοίγεις την πόρτα του λαβύρινθου και αποφασίζεις να περιπλανηθείς χαρούμενος μέσα.
Το «άγνωστο» σε σαγηνεύει μωρέ.
Ανοίγεις κι εσύ τις πόρτες σου.
Να μπει όποιος θέλει.
Να μπει όποιος θέλεις.
Με την καχυποψία θαμμένη.
«Να αλλάξουμε για λίγο για εαυτό».
Να ανταλλάξουμε για λίγο εαυτούς;
Να δω τι κρύβεις σε αυτό το μυαλό.
Να γίνω κι εγώ τροχιά ανάμεσα στις τροχιές του νου σου.
Να τρέξω για λίγο και να κλέψω ό,τι μπορώ.
Να μη στο δώσω ποτέ πίσω.
Ενθύμιο.
Δε δικαιούμαι ένα ενθύμιο;
Και ξέρω, κάποια στιγμή θα νιώσω ότι πιάνει χώρο, θα το ονομάσω «περιττό» και θα το ρίξω στα σκουπίδια.
Θα ρίξω κι εγώ μια βουτιά εκεί μέσα.
Μετά θα σκαρφαλώσω σαν να μην τρέχει τίποτα.
Θα περιφέρομαι γύρω από τον γκρεμό και θα σφυρίζω ανυποψίαστα.

Τα τραγούδια υπερβάλλουν.
Πάντα υπερέβαλλαν.
Γι’αυτό τα αγαπάω.
Γιατί εκείνες τις στιγμές επιτρέπονται οι υπερβολές.
Και οι καταχρήσεις συναισθήματος.
Και οι βουτιές στα σκουπίδια.
Και οι πνιγμοί.
Και μετά, πάλι, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Τα δεμένα χέρια δεν είναι πρόβλημα.
Τα δεμένα μυαλά είναι το θέμα.
Οι δεμένες σκέψεις.

Είναι αστείος ο τρόπος που περνάς από την κένωση στην πλήρωση και το αντίθετο.
Είναι αστείος ο τρόπος που σωπαίνεις και ακόμα πιο αστείες οι λέξεις που βρίσκεις να πεις.
Είμαστε βγαλμένοι από αστείο.
Από αυτά που δεν έχουν ανακαλύψει το όριο.

Ένα βήμα πιο ‘κει,
Μια οπτική παραπέρα
Και όλα τα ίδια μοιάζουν αλλιώς.
Aνατροπή.
Έρχεται η στιγμή που διαγράφει το προηγούμενο συναίσθημα.
Διαγράφει όλα τα παραπάνω.
Έρχεται θεωρητικά απρόσμενα.
Αλλά υπάρχει και μια αίσθηση «συνέπειας».
Αρχίζει και ρίχνει πινελιές.
Αυτή δεν είναι η «σωστή» αλληλουχία;
Αφού «πρέπει» να υπάρχει ισορροπία.
Και υπάρχει.
Δεν ξέρω πώς.
Δεν ξέρω γιατί.
Δεν ξέρω αν την προκαλείς εσύ.
Ή εγώ.
Υπάρχει.
Το τραγούδι την ονομάζει «κρυμμένη αρμονία».

Υπάρχει αυτή η «κρυμμένη αρμονία».
Στις λέξεις σου.
Στη μνήμη μου.
Στη μνήμη σου.
Στις λέξεις μου.
Και θυμήθηκα εκείνο το μεσημέρι, το γκρίζο, το απόλυτα γκρίζο με μερικές στάλες βροχής, με αλήθειες μισές και το «knocking on heaven’s door» να μας συνοδεύει.
Κατά το ήμισυ.
Το υπόλοιπο ήρθε σε δόσεις.
…

Η λέξη «ανάγκη» συγγενεύει ετυμολογικά με τη λέξη «αγκαλιά».
Το ήξερες;
Στο λέω για να μην «κατηγορήσεις» ποτέ την ανάγκη για αγκαλιά.
Αφού συνδέονται ετυμολογικά, έχεις κάθε άλλοθι…
Άλλοθι, τι λέξη κι αυτή…
Υπάρχουν στιγμές που μου παρέχουν άφθονα άλλοθι.
Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω μια τρύπα και τα θάβω μέσα ζωντανά.
Κι εσύ, υποθέτω.

Νομίζω ότι σπούδασα τις λέξεις για να μη συνηθίσω να τις ξοδεύω άσκοπα.
Δεν τις ξοδεύω άσκοπα.
Δεν τις ξοδεύω καν.
Οι λέξεις έχουν δύναμη.
Δεν είναι παίξε-γέλασε.
Τις μετράω.
Αυθόρμητη δεν είμαι.
Ποτέ δεν υπήρξα.
Το μόνο αυθόρμητο πάνω μου είναι το χαμόγελο και τα χέρια μου.
Αν ποτέ γίνω αυθόρμητη με τις λέξεις, θα είναι υπέρβαση.
Κερδισμένη.
Οι λέξεις είναι το μοναδικό μέσο που καταφέρνει να μετατρέπει το χάος σε κόσμο.
Κι αν σκεφτείς ότι η λέξη «κόσμος» είναι από το «κοσμῶ» και σημαίνει «στολίδι», καταλαβαίνεις ότι οι λέξεις απλώς στολίζουν.
Οι πράξεις, όμως, μαγεύουν.

Η μνήμη παίζει μαζί μου τις τελευταίες ημέρες.
Προβάλλει συνεχώς σκέψεις παλιές.
Και τις αντιπαραβάλλει με πράξεις που ήρθαν μετά.
"Όλα μπερδεύονται γλυκά..."
Και προκύπτει χαμόγελο.
Για πολλά.
Έχει μια ομορφιά αυτό.

Ώρες-ώρες η άνοιξη έρχεται και κάθεται μέσα μου.
Ώρες-ώρες γίνεσαι άνοιξη.

..........................................................................................................

(Α! Υπάρχει και link πάνω δεξιά, αλλά το γράφω και εδώ:
Κάθε Τρίτη, 22:00-24:00 η «Πρωτόπλαστη» κάνει εκπομπή στο moreradio και αναρωτιέται:
«Για όλα φταίει η Εύα…;»
Θα χαρώ να τα πούμε και από εκεί!
www.moreradio.gr)

.........................................................................................................

ΟΛΑ ΜΠΕΡΔΕΥΟΝΤΑΙ ΓΛΥΚΑ

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει
τα φώτα ανάψανε δειλά
δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει
κι όλα μπερδεύονται γλυκά.

Κι εγώ μες στα δικά σου μάτια
πώς βρήκα πάλι τη ρωγμή
και πέφτω με την ίδια ζάλη
την ίδια τρέλα και ορμή;

Δεν είναι πως σε περιμένω
και βρίσκω τρόπο για να ζω
μα κάπου εδώ είν’ αφημένο
ό,τι απόμεινε μισό.

Με φτάνουν τα μικρά σου νέα
με πολιορκούν από παντού
μοιάζει η ζωή σου να ’ναι ωραία
και η καρδιά σου να ’ναι αλλού.

Κι εγώ μ’ αυτή την απορία
που μήνες τώρα κουβαλώ
για ποιά κρυμμένη αρμονία
εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ.

Δεν είναι πως σε περιμένω
και βρίσκω τρόπο για να ζω
μα κάπου εδώ είν’ αφημένο
ό,τι απόμεινε μισό.

Ο δρόμος φαίνεται μπροστά μου
να ξετυλίγεται ανοιχτός
εγώ ανοίγω τα φτερά μου
μα ειν’ ο ορίζοντας θολός.

Όσο κι αν μου ’λεγες μωρό μου
«εσύ είσαι πλάσμα φωτεινό»
εγώ είμαι εδώ χωρίς το φως μου
και φως μου εσύ δεν είσαι εδώ.

Δεν ξέρω πια να περιμένω
κι ας βρίσκω τρόπο για να ζω
μα κάπου εδώ είν’ αφημένο
εκείνο το άλλο σου μισό.

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει
τα φώτα ανάψανε δειλά
δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει
κι όλα μπερδεύονται γλυκά...

στίχοι: Μελίνα Τανάγρη
μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Μελίνα Τανάγρη

"ΟΝΕ..."

2011-03-16T02:51:00.006+02:00

Η αμηχανία του «μετά».
Και η αοριστία του «τώρα».
Η ομορφιά του απροσδιόριστου.
Που βήμα-βήμα παίρνει μορφή.
Δε χωρούν αναβολές.
Ήρθες να γεμίσεις ένα «τώρα».
Χωρίς καθυστερήσεις.
Μια απλή διεκδίκηση.
Με διεκδικείς από το μυαλό μου.
Από τον εαυτό μου.
Με όπλα υγιή.
Κι ένα φωτεινό γαλάζιο.
Που σπάει άμυνες.
Ψέματα.
Οι άμυνες ραγισμένες ήταν.

...

Ρε συ φοβήθηκες την υπέρβαση.
«το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα».
Εσύ υπογραμμίζεις.
Παλεύεις να πιαστείς.
Τη θες την ασφάλεια.
Κι εγώ σβήνω λέξεις.
Φορτίο οι λέξεις.
Εσύ καθορίζεσαι.
Κι εγώ σε θέλω ακαθόριστο.
Ανεβοκατεβάζεις τείχη.
Ανεβοκατεβάζω άμυνες.
Αυξομειώνω συλλαβές.
Αυξομειώνεις εντάσεις.
Μπαινοβγαίνω στο «κάτι».
Μπαινοβγαίνεις στον εαυτό σου.
Μια υπέρβαση μωρέ.
Να δούμε αν αντέχουμε.
Θες να συλλέξουμε τις «αμοντάριστες στιγμές» μας;
Να μας παρατηρήσουμε…
Να κάνουμε μια περίληψη.
Να βρούμε τα βασικά σημεία.
Να βάλουμε και πλαγιότιτλους.
Αφού «πλαγίως» λειτουργούμε…
Και οι τίτλοι μας βολεύουν.
Να γράψουμε και μια έκθεση…
Πρόλογος-κυρίως θέμα-επίλογος.
Πού μας τοποθετείς;

Παρατηρώ τριγύρω μου τις «δόσεις».
Όλα με δόσεις.
Εαυτοί που «δίνονται» με δόσεις.
Αγάπη με δόσεις.
Φιλιά με δόσεις.
Αγκαλιές με δόσεις.
Αύριο θα τα πάρω όλα πίσω.
Μεθαύριο θα σου δώσω περισσότερα.

Εαυτοί σε αμηχανία.
Μηχανεύονται άμυνες.
Κι όχι επιθέσεις.
Άμυνες από συνήθεια.
Κι η αλήθεια περισσεύει.
Σαν χαρτάκι που κόπηκε σε κομμάτια.
Και σκορπίστηκε σ’έναν δρόμο.
Σαν εαυτός.
Επιμερισμένος.

Πιάνω λέξεις, αλλά -στο βάθος- ψάχνω εξίσωσεις.
Γράφω σκέψεις, αλλά -στην ουσία- ζω με πράξεις.

Μπορεί και να θέλω απαντήσεις.
Μπορεί και να μη με αφορούν.
Μπορεί και να «μπορεί»...
Μπορεί και να «μην μπορει»...

«Θα».
Με περικυκλώνει ένα «θα» και βάζω φωτιά να το κάψω.
Παίζω με κάρβουνα.
Παίζεις με τα ίδια κάρβουνα, αλλά με κλειστά μάτια.

Παίζω με «θα», παίζεις με «αν».
Λες να βρεθούμε κάπου;

Σωρεία λέξεων.
Χωρίς βαθύτερα κίνητρα.
Τα έχω κάψει προ πολλού αυτά.
Τα βαθύτερα.
Τα κίνητρα δεν τα καίω.
Θα καώ μαζί τους αν καούν.
Με αλήθεια στο μυαλό πορεύομαι.
Τα υπόλοιπα είναι ταξίδια.
Το μυαλό είναι το καράβι.
Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θέλω να πνιγώ;
Την ασφάλειά μου τη διαχειρίζομαι.
Και καμιά φορά της φοράω ένα «αν» που εγώ ως υποθετικό το τοποθετώ, αλλά οι άλλοι λένε ότι είναι στερητικό.
Ανασφάλεια σχηματίζεται, όπως και να ‘χει.

Παρατάω τις λέξεις μέχρι να νιώσω ότι ασφυκτιώ ανάμεσά τους.
Καμιά φορά σκέφτομαι ποιος τις έχει περισσότερη «ανάγκη», εγώ ή εσύ;
Εγώ ή αυτές;
Αυτές ή εσύ;
Και καμιά φορά το «εσύ» έρχεται και φεύγει, σαν να κάνει επίσκεψη, το κερνάω μια «στιγμή», με κερνάει λίγο «μυστήριο» και μετά ο καθένας σπίτι του.
Ενίοτε δεν του βγάζω τη μάσκα.
Δεν θέλω να αποκαλυφτεί το πρόσωπό του.
Ούτε καίγομαι να μάθω αν υφίσταται.
Είναι ένα «εσύ».
Περιλαμβάνει κάποιες λέξεις.
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Ένας εαυτός που μπορεί και να μην υπάρχει.
Ένας εαυτός που έχει στοιχεία από εμένα.
Από εσένα.
Απ’τον οποιονδήποτε.

Κι έρχεται ένα «γαλάζιο» από το πουθενά και γεννάει φως και καχυποψία.
Και ζεύγη αντιθέτων που σπάνε.
Σαν τις απολυτότητες.

Ρε συ δες πόση απάθεια διασκορπισμένη υπάρχει.
Αρχίζω να πιστεύω ότι ανήκει στους στόχους των ανθρώπων.
Σαν τη συνήθεια.
Τα συνηθίζουμε.
Όλα.
Σαν αυτοσκοπός.

Τα «ναι» μου δύσκολα τα λέω.
Σ’αυτά που δεν αλλάζουν γίνομαι ολόκληρη μια «κατάφαση».
Σ’αυτά που αλλάζουν γίνομαι ολόκληρη μια «άρνηση».
Με νύχια και δόντια.

Κατά τα’άλλα,
πιο δεκτική απ’όσο φαντάζεσαι,
πιο φοβισμένη απ’όσο δείχνω,
πιο ... απ’όσο νομίζω-εις-ει...

Καταφάσεις θέλω.
Να πνιγώ στις καταφάσεις.
Οι ερωτήσεις καλές είναι…
Αλλά κουράζουν.
Απ’την άλλη, σκέφτομαι, αν παίρναμε απάντηση στα «γιατί» μας, θα ήταν πολύ πεζή η ζωή μας…

Μπαίνω σε έναν κύκλο,
Αρχίζω και στριφογυρίζω,
Αρχίζεις και στριφογυρίζεις στο μυαλό μου.
Σε αντίθετη τροχιά οι στροφές.
Γυρίζω.
Γυρίζω..
Γυρίζω…
Και ξέρω ότι στο τέλος θα πέσω κάτω.
Ζαλισμένη.
Κουρασμένη.
Θα έχω κενά μνήμης.
Θα γεμίζω κενά συναισθηματικά.
(θα «γεμίζω» ή θα ΤΑ «γεμίζω»…;)
και θα γίνεις μνήμη…..
Ή κενό να πέσω.
Κενό μνήμης.

(το mixpod με κούρασε. Αρνήθηκε κάθε συνεργασία και κάθε επιλογή. «One» από Johnny Cash ήθελα, αλλά δεν… Μετά προσπάθησα για «Εμείς οι δυο» από Πρωτοψάλτη, αλλά δεν ξανά… Αν δεν έχεις πατήσει το play πάνω-πάνω, στερείσαι την ωραιότερη (κατ' εμέ) εκτέλεση του "Οne" των U2.)

ΟΝΕ...

Is it getting better?
Or do you feel the same?
Will it make it easier on you now?
You got someone to blame
You say

One love
One life
When it's one need
In the night
One love
We get to share it
Leaves you baby if you
Don't care for it

Did I disappoint you?
Or leave a bad taste in your mouth?
You act like you never had love
And you want me to go without
Well it's

Too late
Tonight
To drag the past out into the light
We're one, but we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
One

Have you come here for forgiveness?
Have you come to raise the dead?
Have you come here to play Jesus?
To the lepers in your head

Did I ask too much?
More than a lot.
You gave me nothing,
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we
Hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt

One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other

One

One...

(U2)

εδώ: Johnny Cash

"σαν ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ..."

2011-03-07T15:19:00.007+02:00

Θα μπορούσα να σου μιλάω με τις ώρες για τον Μελωδία.

Αφήνω, όμως, τους συναισθηματισμούς στην άκρη (και δεσμεύομαι κάποια μέρα να σου πω…).

Ο Μελωδία FM 99,2 από τις 16/2 μεταδίδει μέσω playlist.

Η διεύθυνση δεν επιτρέπει στους παραγωγούς να βγαίνουν στον αέρα περισσότερες από τρεις-τέσσερις φορές την ώρα.

Πλήρης απαξίωση του ραδιοφωνικού παραγωγού και μετατροπή του σε εκφωνητή.

Ο Μελωδία ήταν ο τελευταίος ελεύθερος ιδιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός αυτού του είδους.

Ο Μελωδία ήταν οι άνθρωποί του.
Οι εκπομπές τους.
Ήταν ραδιόφωνο χαρακτήρων που έχει μετατραπεί σε μια ψυχρή και ανέμπνευστη λίστα.
Λείπει η έκφραση, η επιλογή, η μαγεία, το ταξίδι.

Εμείς, ως ομάδα ακροατών, αρχικά δημιουργήσαμε ένα group στο facebook (κλικ εδώ) και στη συνέχεια αποφασίσαμε να διοργανώσουμε μια συναυλία στο πλαίσιο των 20 χρόνων του Μελωδία FM 99,2.
(κλικ εδώ για το link στο fb).

Επικοινωνούμε οι ίδιοι με τους καλλιτέχνες και αυτοοργανωνόμαστε έξω από καλλιτεχνικά ή μη κυκλώματα, διαφημιστές, δισκογραφικές εταιρίες. Τα κίνητρά μας είναι αυστηρά συναισθηματικά και μουσικά.

Γιορτάζουμε το ελεύθερο ραδιόφωνο.
Διεκδικούμε το ελεύθερο ραδιόφωνο.
Για να μην «παίζουν τα ραδιόφωνα τραγούδια για το τίποτα γραμμένα…»
Και για να μην το συνηθίσουμε… «Δεν βρίσκω τίποτα που να μην το συνηθίσαμε».

Σας παραθέτω πιο κάτω και το δελτίο τύπου.

Εδώ είναι και το blog της συναυλίας: http://freemelodiafm.blogspot.com/

Bloggers, αναγνώστες ή όποιος περάσει τυχαία η μη από εδώ, παρακαλώ, με κάποιον τρόπο διαδώστε το!

Θα βρεθούμε εκεί…

(για οποιαδήποτε πληροφορία-λεπτομέρεια χρειαστείτε, αφήστε σχόλιο ή στείλτε μου e-mail στη διεύθυνση που υπάρχει στη δεξιά στήλη «επικοινωνία»)

20 ΧΡOΝΙΑ ΜΕΛΩΔIΑ: ΜΙΑ ΓΙΟΡΤH ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΕYΘΕΡΟ ΡΑΔΙOΦΩΝΟ
Μια βραδιά από ακροατές για ακροατές!

Η Ομάδα "Πιάσε Μελωδία, αλλά μην το πεις σε κανέναν" γιορτάζει τα 20 χρόνια του Μελωδία και διοργανώνει συναυλία με τους καλλιτέχνες που έμαθε να αγαπάει μέσα από την συχνότητά του.

ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
(Λ. Κατσώνη 189, Άγιοι Ανάργυροι)
Είσοδος Ελεύθερη

Μέχρι στιγμής έχουν επιβεβαιώσει την συμμετοχή τους οι:

ΑΛΚΑΙΟΥ ΛΕΝΑ
ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ ΡΙΤΑ
ΒΟΥΜΒΑΚΗ ΜΑΡΙΑ
ΔΑΒΑΡΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ
ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ ΦΟΙΒΟΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΚΑΛΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΚΑΛΤΣΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (μπασίστας των Υπογείων Ρευμάτων)
ΚΑΡΑΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ ΘΕΜΗΣ
ΚΑΡΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΛΟΥΚΑ ΜΑΡΙΑ
ΜΠΑΜΠΑΛΗ ΑΝΔΡΙΑΝΑ
ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΝΑΤΑΣΣΑ
ΝΕΓΚΑ ΓΙΩΤΑ
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΙΑ
ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ΜΙΛΤΟΣ
ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΛΕΝΑ και οι συνεργάτες της
ΡΙΖΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
ΤΡΙΦΩΝΟ
ΦΑΦΟΥΤΗ ΜΑΡΙΕΤΤΑ
ΧΑΡΟΥΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΓΙΩΡΓΗΣ

ενώ εκκρεμεί η επιβεβαίωση και από άλλους αγαπημένους μας καλλιτέχνες για την οποία θα σας κρατάμε ενήμερους!

Ο Μελωδία εδώ και μερικές μέρες παίζει μουσική με playlist. Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί μιλάνε στον αέρα μόνο τρεις-τέσσερις φορές την ώρα. Ο Μελωδία τις τελευταίες μέρες έχει πάψει να είναι ελεύθερο ραδιόφωνο!
Γιορτάζουμε το ραδιόφωνο που αγαπήσαμε. Ενώνουμε τις φωνές μας για μη γίνει ανάμνηση το καλό τραγούδι, ο ραδιοφωνικός λόγος, ο πολιτισμός της μουσικής. Γινόμαστε όλοι μαζί "η φωνή σε όσα δεν έχουν φωνή". Σας προσκαλούμε να γιορτάσετε μαζί μας μια ραδιοφωνική γενιά που μας μεγάλωσε. Ο Μελωδία μας έμαθε να αγαπάμε τα τραγούδια και να τραγουδάμε ό,τι αγαπήσαμε. Ο Μελωδία μας έμαθε ότι το καλό τραγούδι μπορεί να ερωτεύεται, να γιορτάζει, να επαναστατεί, να δακρύζει, να ζει!

Για όλα όσα έγιναν τραγούδι και για όλα όσα θέλουμε να γίνουν:
Έλα μαζί μας και Ξαναπιάσε Μελωδία!

(και επειδή πάντα υπάρχει τραγούδι στις αναρτήσεις, "Σαν Ραδιόφωνο", ελπίζοντας στη διαγραφή του "σαν"...)

ΣΑΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

Σαν ραδιόφωνο που παίζει ξεχασμένο
ερασιτέχνης στη ζωή κι όμως πηγαίνω
και επιμένω να ονειρεύομαι ασταμάτητα
με μια φωνή που χρόνια πνίγουν τα παράσιτα...

Κι όπως αλλάζω το σταθμό
ζωή αλλάζω και σκοπό
και βάζω πρόγραμμα στην τύχη
όσο βαστάει ένα ξενύχτι
μεσάνυχτα σε μια πλατεία
κάθε σταθμός και ιστορία...

Σαν ραδιόφωνο που παίζει ξεχασμένο
σε κάποια έρημο στην άμμο βυθισμένο
εκεί που όλοι πάντα ψάχνουμε μιαν όαση
κι όμως κανένας δε ζητάει πια ακρόαση...

Κι όπως τελειώνει η εκπομπή
έρχεται-φεύγει η ζωή
πέφτει το σήμα για ειδήσεις
και πως να φτιάξεις αναμνήσεις
μεσάνυχτα σε μια πλατεία
κάθε σταθμός και ιστορία...

Γρηγόρης Ψαριανός
στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
μουσική: Νότης Μαυρουδής

"THANK YOU..."

2011-02-21T03:12:00.005+02:00

Ζωή.
Τρέχει ασταμάτητα.
Δεν την προλαβαίνουν οι λέξεις.
Ποτέ δεν την πρόλαβαν.
Κι αν κυνηγάς τις λέξεις που κυνηγούν τη ζωή, χάνεις το στόχο σου.
Σε προσπερνάει.
Κι ο στόχος και η ζωή.
Δεν με κυνηγούν οι λέξεις.
Ούτε εσένα.
Δε μας κυνηγάει καμία λέξη.
Δε μας κυνηγάει τίποτα.
Ώρες-ώρες κυνηγάμε λίγη ζωή (ακόμα).
Και ώρες-ώρες έρχεται και σε πνίγει.
Με τη μορφή χαράς.
Με τη μορφή λύπης.
Με τη μορφή χρόνου που διαρκεί λίγο.
Με τη μορφή χρόνου που διαρκεί πολύ.

Τι μετράει πιο πολύ: η ένταση ή η διάρκεια;
Ένα δυνατό γέλιο ή ένα διαρκές χαμόγελο;
(Πόση διάρκεια έχει το «διαρκές»…;)

Είναι που υπάρχει μια συμπαντική δικαιοσύνη που διέπει τα πάντα.
Και αυτό με καθησυχάζει.
Και 'σένα να καθησυχάζει...
Είναι κι η πόρτα που ανοίχτηκε.
Είναι που βούτηξα μέσα και θα μάθω να περπατάω κι εκεί.
Είναι που βρίσκομαι ήδη στο μεταπτυχιακό που ονειρευόμουν…

« Άλλο δε ζήτησα στη ζωή παρά να φθάσω στην ευγνωμοσύνη», έγραψε ο Ρίτσος.
Έστω και για μια στιγμή, λέω.
Έστω και για μια μέρα.
Έστω…
Να τα αθροίσω και να είναι το πρόσημο θετικό.
...είναι.

Κι είναι που παίρνω τον ρόλο του παρατηρητή τόσο συχνά που ξεχνάω να ζήσω τη στιγμή.
Εκτός κι αν παρατηρώ εσένα.
Εκεί, μόνο τη στιγμή κρατάω.
Μόνο αυτή έχω.
Και μόνο αυτή ευγνωμονώ.
Και αποφεύγω να παρατηρήσω εμένα.
Με αφήνω τόσο ελεύθερη.
Σαν παιδί που ξεχνιέται μέσα στην αφέλειά του.
Σαν παιδί που παίζει, που το παιχνίδι το νιώθει σαν ζωή, που δεν ξέρει τι θα πει ρόλος, ξέρει μόνο ότι τα παιχνίδια συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και το βράδυ που κοιμάται, που δεν παίζει μαζί τους.
Τα παιχνίδια παίζουν μόνα τους.
Σαν παιδί.
Σαν ζωή.
Σ-αν.

«Καταθέτω τα όπλα μου στο γέλιο σου».
Τι κι αν κατέθετα το γέλιο μου στα όπλα σου…
Η λογική, μάτια μου, είναι άμμος.
Με λίγο νεράκι γίνεται πιο στέρεα, αλλά δεν κρατάει πολύ.
Τον βλέπεις τον αμμόλοφο μπροστά μας;
Καταδικασμένοι να βουλιάξουμε είμαστε.
Δεν μπορούμε να ανεβούμε σιγά-σιγά.
Βυθίζονται τα πόδια μας.
Νεράκι.
Να σταθεροποιηθεί.
Και να ανεβούμε γρήγορα.
Να τον προσπεράσουμε τον αμμόλοφο.
Πώς θα τον προσπεράσεις αν δεν τον κατακτήσεις;
Η στιγμή που αφήνεις τη λογική και αφήνεσαι στη «στιγμή», είναι κατάκτηση ή ήττα;
(…δεν έχει σημασία.)

Δίπολα, λες εσύ…

Είναι το «Delenda est» και το «Σαββατόβραδο» που με χτυπάνε.
Και δεν θα μάθεις το γιατί.
Είναι αυτές οι συμπτώσεις που παύουν να είναι συμπτώσεις.
Γίνονται δυνάμεις.
Κι αν τις παρατηρήσεις, το μυαλό τα χάνει.
Παρατήρηση χωρίς επεξεργασία είναι η λύση.
Υπάρχει ένα "σχέδιο", ένα παζλ που δεν θα μάθουμε ποτέ.
Τοποθετούνται ένα-ένα τα κομμάτια κι όταν το κοιτάξεις από μακριά καταλαβαίνεις ότι "κάποιος" άλλος σχεδιάζει.
Άλλοτε μαζί σου, άλλοτε χώρια.
Το κοιτάμε απλώς σαν χαμένοι.

Συνωμοτικά σιωπηλοί.
Συνωμοτικά συνένοχοι.
Συν.
Έχουμε μερικά "συν".
Σαν τις συμπτώσεις.
Οι συμπτώσεις είναι μια μαθηματική διαδικασία: αφαιρώντας το "συν" μένουν οι «πτώσεις».
Πολλαπλασιάζεις και έχεις "επι-πτώσεις".
(Συνήθως.)

Δε μετράω.
Δεν έχει επιπτώσεις εδώ.
Μόνο άμμο έχει.
Που πάω να την πιάσω και γλιστράει από τα χέρια.
Μη νομίζεις.
«Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα» μια ανάσα διαφέρουν.
Μια ανάσα απέχουμε όλοι.
Ανάμεσα στα δύο κινούμαι μονίμως.
Ανάσες που κινούν τα πόδια μου.
Ανάσες που κινούν το μυαλό μου.
Ανάσες που κινούν το συναίσθημα.
Ανάσες μας κινούν.
Εμπνεύσεις μετέωρες.
Μετέωρες κι οι λέξεις.
Γεννιούνται, ανυψώνονται και χάνονται.
Η στιγμή έχει τόση διάρκεια όση και το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων, μάτια μου.
Ανάμνηση γίνεται μετά.
«and then…..and it’s not so bad, it’s not so bad…»

THANK YOU

My tea's gone cold, I'm wondering why

I got out of bed at all
The morning rain clouds up my window
and I can't see at all
And even if I could it'd all be grey,
but your picture on my wall
It reminds me that it's not so bad,
it's not so bad

I drank too much last night, got bills to pay,
my head just feels in pain
I missed the bus and there'll be hell today,
I'm late for work again
And even if I'm there, they'll all imply
that I might not last the day
And then you call me and it's not so bad,
it's not so bad and

I want to thank you
for giving me the best day of my life
Oh just to be with you
is having the best day of my life

Push the door, I'm home at last
and I'm soaking through and through
Then you hand me a towel
and all I see is you
And even if my house falls down,
I wouldn't have a clue
Because you're near me and

I want to thank you
for giving me the best day of my life
Oh just to be with you
is having the best day of my life

Dido

"ΜΑΘΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΩ ΞΑΝΑ..."

2011-02-09T04:04:00.004+02:00

Θα βυθιζόμαστε σε όνειρα
και θα ψάχνουμε την αλήθεια
σε στιγμιότυπα δευτερολέπτων.

Θα παλεύουμε να κρατήσουμε τη μνήμη μας σώα,
χωρίς επιπλέον φτιασίδια θελήσεως.
Η μνήμη να είναι μνήμη,
όχι επιθυμία διαμορφωμένη.

Θα μετράμε σκουπίδια ερώτων
και θησαυρούς απογοητεύσεων.
Θα φτιάξουμε «χρόνο» και θα τον ορίζουμε εμείς,
-εμείς αόριστοι που έμειναν σε χρόνο αόριστο
ενώ έψαχναν για μέλλοντα.

Θα καταργήσουμε τις λέξεις-εμπόδια.
Θα ζούμε στον κόσμο με το όνομα «λέω-ό,τι-νιώθω-ΤΩΡΑ»,
θα ονομαστούμε «τώρα»
και καμιά φορά θα ντυνόμαστε τη φορεσιά του «πάντα»
για να ξεγελάμε πραγματικότητες.
Πολλές.
Γιατί μία δε μας χωρά.

Θα τριγυρνάμε χέρι-χέρι μέχρι να σταματήσουμε να τριγυρνάμε μυαλό-μυαλό.
Είναι που δεν αντέχω τους διαχωρισμούς λογικοσυναισθήματος.
Είναι που με περιορίζουν τα στερεότυπα.
Κι ας ψάχνω τα στέρεα.
Στέρεες σκέψεις.
Στέρεους ανθρώπους.
Στέρεες στιγμές.
Στέρεες λέξεις.
Στέρεο «εγώ».
Μα ποια ζωή στάθηκε στέρεα;
Και αν υπάρχει, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι το απόλαυσε;

Ψηλαφίζω μνήμες, ψηλαφίζω «εσύ»,
μου ψηλαφίζουν το μυαλό κάτι αγάπες που τις είπα «λίγες»,
κάτι «εσύ» που δεν κατάφερα να αντικρύσω στα μάτια.
Δειλά-δειλά καταφέρνω να αρθρώσω δυο-τρεις λέξεις που να τους φτάνουν.
Πότε έφτασαν οι λέξεις, σκέφτομαι;
Δεν υπάρχει ποσότητα εδώ.
Χιλιάδες λέξεις δε συγκρίνονται με μία πράξη.
Καμία λέξη δεν άλλαξε τα γεγονότα.

Λίγο φως.
Κι ένας διακόπτης.
Να είναι στα χέρια μας το φως και το σκοτάδι.
Να είμαστε εμείς το φως και το σκοτάδι.

Σαν χαρακιές οι ανάσες που μέτρησα.
Σας αστραπές τα βλέμματα.
Σαν αλήθεια.
Σαν.

Κρατώ σφιχτά δυο λέξεις.
Μία στο κάθε χέρι.
Τις προτιμώ χώρια.
Αν τις φέρω κοντά θα μπερδευτούν.
Θα γεννήσουν ερωτηματικά.
Θα θελήσουν κι άλλες λέξεις.
Θα θελήσουν να εισαχθούν σε πρόταση.
Κι εγώ δεν θέλω.
Τις θέλω σε απόσταση.
Χειροπέδες στα χέρια.
Κρατούνται απομακρυσμένες σε απόσταση ασφαλείας.
Ή σε απόσταση αφέλειας.
Της αφέλειας που δεν έχω.
Το «αν» και το «τώρα».
Το «αν» που με φοβίζει.
Η υπόθεση που με κάνει να τρέμω.
Και το «τώρα» που αγαπάω.
Και η πρόταση είναι ήδη δημιουργημένη στο μυαλό μου.
Όσο κι αν τηρώ τις αποστάσεις των δυο λέξεων.
Το πρόβλημα είναι το πού θα τρυπώσει το «δεν».

Σε ποια πραγματικότητα χωράμε;
Σε ποιο «τώρα» χωρίς «αν» και «δεν»;

Κι είναι που δεν έχω απαντήσεις στις ερωτήσεις…
Είναι η σιωπή που δε λέει να φύγει.
Είναι και το «post love» που με γκρεμίζει.
Και με γεμίζει.
Κάθε φορά.

Είμαι κουβάρι μέσα στο κουβάρι που ονομάζεται μυαλό.
Και στην παγίδα που ονομάζεται χρόνος.
Κι όσο πιο πολύ χρόνο έχεις τόσο πιο ύπουλα παίζει το μυαλό σου.
Κι αυτό είναι κανόνας.
Κρατώ στα χέρια μου τη λέξη «τρόμος».
Και νιώθω τόσο γελοία κάθε φορά που αισθάνομαι τρομοκρατημένη.
Κάθε φορά που εγκλωβίζομαι σε κάτι ακαθόριστες γκρίζες σκέψεις.
Και ποιος είναι καθορισμένος, θα μου πεις;
Παίρνω νοητά αυτήν την εμβρυική στάση και χάνομαι σε ένα κενό που μου κλέβει αέρα.
Δεμένες κόμπο οι λέξεις.
Δεμένη κόμπο η λογική.
Δεμένη σ’ένα «τώρα» που μοιάζει λίγο.
Σου έχω πει ποτέ πόσο απεχθάνομαι τις αναμονές;
Και πόσο καταστροφικά τις υπομένω;

Η μόνιμη συμβουλή μου είναι ο ακέραιος εγκέφαλος.
Να μην επιτρέπουμε τις διαδρομές που αγγίζουν τη σωρεία υποθέσεων.
Ντόμινο οι υποθέσεις.
Θα τις γκρεμίσω.
Θα περάσω ανάμεσά τους σαν αέρας.
Σαν αγρίμι.

Να μάθω να περπατάω.
Κάθε φορά που βουτάω στο πάτωμα.
Να μάθεις να περπατάς.
«Μάθε μου να περπατάω ξανά».
«Ένα βήμα τη φορά».
Και θα σωθούμε μωρέ.
Νομοτελειακά σχεδόν.

(Το «μάθε μου να περπατάω ξανά» ήρθε ως τίτλος το καλοκαίρι, σε μια συζήτηση με τον Θέμη και "κάτι" μου έκανε.
Τον Οκτώβρη το άκουσα πρώτη φορά στο θέατρο Κάππα και κλειδώθηκε μέσα μου. Αν δεν ήταν γεμάτο το θέατρο, θα μπορούσα κάλλιστα να κλαίω ασταμάτητα.
Είχε έρθει την κατάλληλη στιγμή.
Κλειδώθηκε στο συναίσθημα εκείνων των ημερών.
Κλειδώθηκα εγώ στο «αν γίνω τέρας ή Θεός μαζί σου θα το μάθω».
Στο «γιατί τους θέλω τους ανθρώπους, μα…».
Στο «ένα βήμα τη φορά».
«Να σ’αγαπήσω, να σε διαλύσω, να σε πιστέψω…»
Το αγαπάω για πάρα πολλούς λόγους.
Και το ότι είναι του Θέμη με κάνει να το αγαπάω ακόμα περισσότερο.
Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί το cd «Έχω ένα σχέδιο: Ζωντανή ηχογράφηση στο Θέατρο Κάππα»)

Μάθε μου να περπατάω ξανά

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Προς το καλό, προς το κακό,
προς το καινούργιο
Γιατί το ψάχνω το καινούργιο,
μα να το πιάσω δεν μπορώ

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Προς το σκοτάδι, προς το φως,
προς τους ανθρώπους
Γιατί τους θέλω τους ανθρώπους
μα δε με αφήνουν να τους βρω

Μάθε μου να περπατώ

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Που είναι τα πόδια μου σαν μάρμαρο βαριά

Κι είμαι από εκείνα τα παιδιά
που 'θελαν να 'χουνε φτερά
Μάθε μου να περπατάω ξανά,
μάθε μου να περπατάω ξανά...

Κι αν περπατήσω, ίσως το ζήσω
Αν περπατήσω, ίσως τ' αφήσω
Να γίνω κάποιος ή και κανένας
ή έστω ένας...
Να γίνω ένας...
Να σ' αγαπήσω...
Να σε διαλύσω...
Να σε πιστέψω...
Να καταστρέψω...
Να φτάσω ως τον ουρανό ή το κενό...

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Και αν γίνω τέρας ή Θεός
μαζί σου θα το μάθω
Και θα είσαι εκεί αν κάτι πάθω
Το χέρι για να μου κρατάς

στίχοι/μουσική/ερμηνεία: Θέμης Καραμουρατίδης

"ΟΙ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ..."

2011-01-24T03:07:00.001+02:00

Στιγμή.
Γιατί είναι μικρή και αφήνει το στίγμα της.
Βουτάω.
Με αγγίζει.
Την αγγίζω.
Με πλάθει.
Με σκορπάει.
Με μεθάει.
Με αγκαλιάζει.
Με χτυπάει.
Και με «αφήνει» στην επόμενη.
Άλλοτε με πετάει στον αέρα και με πιάνει η άλλη.
Άλλοτε με σπρώχνει με βία.
Κι είναι πάντα ίδια η διάρκεια.
Κι είναι πάντα διαφορετική η ένταση.
Κι είναι πάντα διαφορετική η πρόσληψη.

Είμαστε κατασκευές που δημιουργήθηκαν πάνω στη μέθη της στιγμής.
Είμαστε κατασκευαστές ζωών.
Κατασκευές άλλων που με τη σειρά μας κατασκευάζουμε άλλους.
Κι έχουμε περιτυλίγματα.
Άφθονα.
Περιτυλίγματα για τους άλλους.
Περιτυλίγματα για τους εαυτούς μας.
Άλλα τα διαλέξαμε.
Άλλα μας διάλεξαν.
Και άφθονα άλλοθι.
Για την ένδυση των εαυτών.
Για την απόδυση των εαυτών.

Σώριασα δυο-τρεις λέξεις σ’ένα χαρτί.
Το έκρυψα.
Θα το βρω κάποτε.
Να δω αν η στιγμή άφησε κάτι.

Αφήνω δυο-τρεις λέξεις πάνω στη στιγμή σου.
Αφήνεις δυο-τρεις πάνω στη δική μου.
Η στιγμή γεννήθηκε για φυγή.
Εμείς γεννηθήκαμε για φυγή.
Εμείς αφεθήκαμε στις φυγές.
Κι οι φυγές κόμπιασαν κάτι στιγμές.

Λαχτάρησα μια λέξη που να μένει.
Λαχτάρησα ανθρώπους που φεύγουν…

Λαχάνιασα στο κυνήγι της λέξης.
Και με κούρασε το κυνήγι της στιγμής.
Χάρηκα που άπλωσα τα χέρια μου να σε πιάσω.
Ο αέρας δεν πιάνεται.
Σε στριφογυρίζει.
Σε παγώνει.
Σε μαγεύει.
Σε διαπερνά.
Αλλά δεν πιάνεται.

«Βλέπω» τη στιγμή.
«Βλέπω» και το σύνολο των στιγμών.
Βλέπω αυτό που λέγεται «ζωή» από τα δύο άκρα της.
Στο ένα άκρο ο ανιψιός μου, ενάμιση έτους, νέος στη «ζωή».
Στο άλλο ο παππούς μου που σήμερα «άφησε» αυτό που λέγεται «ζωή».
Ευθεία που γίνεται κύκλος και κλείνει.
Παιδιά και οι δύο.
Τόσο κοντά οι αντιδράσεις.
Με διαπεραστικό βλέμμα και οι δύο.
Το ένα, της αθωότητας.
Το άλλο, της έλλειψης δυνατότητας.
Το βλέμμα που ζητά «βοήθεια».
Και νιώθεις τόσο ανήμπορος.
Με διαπερνούν εξίσου.
Με στιγμάτισαν εξίσου.

Σαν την καμπύλη που γίνεται ευθεία.
Για να έρθει η ευθεία και να ξαναγίνει καμπύλη.
Η στιγμή που διαδέχεται την προηγούμενη.
Και αφήνεται στη επόμενη.
Η κάθε στιγμή παίρνει.
Η κάθε στιγμή φέρνει.

Εστιάζω στη στιγμή.
Που διαρκεί ελάχιστα.
Που γίνεται μνήμη.
Και η μνήμη διαρκεί «όσο…».

Και σήμερα έχω λίγη από την αθωότητα των παραμυθιών του παππού μου.
Κι ας μην έχω δίπλα μου τη σακούλα με τις σοκολάτες που μου έφερνε κάθε φορά που ερχόταν απ’τη Χαλκιδική.
Ένα χαμόγελο μόνο.
Και το προχθεσινό «σ’αγαπάω» βουτηγμένο σε μνήμες.

Αποσκευές οι εμπειρίες.
Αποσκευές οι μνήμες.
Αποσκευές η εξέλιξη.
Αποσκευές οι άνθρωποι.
Αποσκευές των άλλων κι εμείς.
Κι άλλος κύκλος.
(μήπως αυτό που εσύ λες εξίσωση, εγώ το λέω κύκλο;
Εσύ άλγεβρα, εγώ γεωμετρία…)

Βήμα-βήμα.
Περπατάω.
(«Μάθε μου να περπατάω»)
Αρπάζω τη στιγμή.
Πέφτω με τα μούτρα πάνω της.
Πάνω σε ό,τι περιλαμβάνει.
Δε φοβάμαι.
Μη φοβάσαι.
Ποτέ δε διήρκεσε περισσότερο απ’όσο έπρεπε.
Ποτέ δεν έφερε ό,τι δεν είχαμε ανάγκη.
Ας την αφήσουμε να διαρκέσει όσο χρειάζεται.
Όσο χρειάζεσαι.
Όσο χρειάζομαι.

"OI ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ"

Σ' έπαιρνα πάντοτε μαζί μου
όποτε έφευγα μακριά σου
σε ξένη νύχτα

Μια καληνύχτα στη ζωή μου
να ζω μακριά κι όμως κοντά σου
να 'μαι κοντά σου

Κι ήσουν εσύ οι αποσκευές μου
στα μακρινά μου τα ταξίδια
κι όταν γυρνούσα απ' τις φυγές μου
ήταν καινούργια όλα τα ίδια

Ένα κομμάτι ουρανό νοστάλγησα
μου 'λειψες πρόλαβα να πω
Και ράγισα

Είδα δυο σύννεφα εδώ
και μ' έφεραν κοντά σου
κοντά σου

Σ' έπαιρνα πάντοτε μαζί μου
όποτε έφευγα μακριά σου
σ' άλλη σελίδα

Πυξίδα να 'χει η επιστροφή μου
να νιώθω μες στην αγκαλιά σου
να 'μαι κοντά σου

Κι ήσουν εσύ οι αποσκευές μου
στα μακρινά μου τα ταξίδια
κι όταν γυρνούσα απ' τις φυγές μου
ήταν καινούργια όλα τα ίδια

Μαριος Φραγκούλης
Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Στέφανος Κορκολής

"ASHES..."

2010-12-31T14:28:00.003+02:00

Ο απολογισμός δεν είναι λέξεις να γεμίζουν το μυαλό μας.
Δεν είναι μέτρημα απωλειών, να γκριζάρει η διάθεση.
Ο απολογισμός δεν είναι απολογία.
Είναι μέτρημα, απλώς.
Είναι στοχοθεσία, επίσης.
Είναι συλλογή…

Και στο δικό μου σύμπαν, είναι χόμπι!
Γίνεται σχεδόν ασυνείδητα.
Αν μπορούσα να περιορίσω αυτή τη χρονιά σε μία λέξη, τη λέξη «γεμάτη» θα διάλεγα.
Δώδεκα γεμάτοι μήνες.
Κι εγώ, στη διάρκειά τους, να γεμίζω και να αδειάζω.
Το μέτρημα μου, κέρδη έχει.

Πολλά τα «εσύ» της χρονιάς.
Πολλοί οι άνθρωποι.
Και… πολύ «εσύ».
Και κομμάτια του «εγώ» που αγνοούσα παντελώς.
Και προσπάθειες.
Και μάσκες που ανεβαίνουν.
Και μάσκες που πέφτουν.
Και «foolish games».
Και παραμύθια ένοχα και αθώα.
Και αθωότητα που φανερώνεται.
Και φανερώνει μυστικά.
Και μυστικά… «μυστικά έλα μια νύχτα…».
Και αναπνοή που αρκεί.
Και στιγμές που αρκούν.
Και ενέργεια που προειδοποίησες ότι δεν πρέπει να ξοδευτεί.
(το θυμάσαι αυτό;)
Και κοιμήθηκε.
Και ξύπνησε.
Και ξύπνησαν μαζί σκέψεις.
Και ξύπνησαν πτυχές…
Και «αλλιώτικοι νόμοι».
Και ανακαλύψεις…
Ανακαλύψεις ότι στο δικό μου σύμπαν η λέξη «στενοχώρια» αντικαταστάθηκε από τη λέξη «πάγωμα».

Και…
Και άνθρωποι που ήρθαν και πίστευαν ότι θα μείνουν.
Κι όταν μου έλεγαν ότι θα μείνουν, κοιτούσα αλλού.
Γιατί ήξερα ότι δεν θα τους αφήσω να μείνουν.
Αλλά δεν ήξεραν…
Μα κάτι κρατάω από το κάθε πέρασμα…

Και…
Και άνθρωποι που ήρθαν από το «πουθενά».
Και θα μείνουν, ελπίζω.
Γιατί υπάρχει ένας κοινός άξονας, μια κοινή «εμμονή», μια κοινή αγάπη.

Και…
Άνθρωποι του «πάντα».
Που για το μέσα μου είναι «πάντα».
Ρίζωσαν στις εφηβικές «αταξίες».
Γιατί για κάποια χρόνια, το «μαζί», σα ζωή ολόκληρη έμοιαζε.
Και δεν είναι οι δρόμοι που δεν προχωρούν μαζί, το θέμα.
Είναι η γεύση που σου αφήνουν.
Και το χαμόγελο.
Αν υπάρχει αγάπη, υπάρχει και «πάντα».
Η μορφή του «πάντα» είναι που αλλάζει.

Και…
Οι άνθρωποί μου.
Το μοίρασμά μας.
Τα «εγώ» που ξεδιπλώνονται.
Οι αμοιβαίες ανακαλύψεις.
Η εξέλιξη του «εγώ» που μοιράζεται και γίνεται εξέλιξη του «μαζί».
Οι γνώσεις που μοιράζονται.
Τα μαθήματα.
Γιατί μπορεί οι εμπειρίες να μη μεταδίδονται, μπορεί να είναι μια απλή εξιστόρηση, μα αν υπάρχει αυτί και ενσυναίσθηση, υπάρχει και σκαλοπάτι που κατακτάς χάρη στον άλλον.

Και…
Αυτή η χρονιά έφερε και μια τυχαία συνάντηση με τον «εμπευστή», μετά από τέσσερα σχεδόν χρόνια.
Αυτές οι αστείες συμπτώσεις.
…

Και…
… «Εσύ» υπάρχεις σε τόσα σημεία
Έφηβο σε αποκάλεσα κάποια στιγμή εδώ μέσα.
Παιδί είσαι, όμως.
Που παλεύει να καταπιεί την αθωότητά του.
Κι εγώ παιδί είμαι μαζί σου.
Που παλεύει…
Θα μάθουμε να μας διαχειριζόμαστε.
Το δίδαγμα του καλοκαιριού ήταν η αθωότητα.
Λίγο αργότερα, η ανατροπή…
(και τι ανατροπή…)
Του «μέσα» μου, του «έξω» μου…
Και η προσπάθεια να κρατηθεί η αθωότητα.
(ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιος «παρανόησε» περισσότερο…)
……να μάθουμε να μας διαχειριζόμαστε, μωρέ.
Εμείς, να μάθουμε να διαχειριζόμαστε λίγο το «εμείς».
(Γιατί το έχανες και με έκανες να το(α) χάνω.)
Έχω τραγούδια για εσένα.
Πολλά.
Έχω και το «Ευχαριστήριο».
Ολόκληρο.
Στίχο-στίχο.
Στο χαρίζω.
Και κάτι «γλυκό»…
Να γλυκάνει τη χρονιά που φεύγει.
Να γλυκάνει και αυτή που έρχεται.
Αδυναμία μου……..…

…

Ο απολογισμός μετράει και δύο πτυχία! –πώς το ξέχασα;
(ε, να το μετρήσω και αυτό των αγγλικών!)
Μετράει ένα πανέμορφο καλοκαίρι.
Μετράει στιγμές.
Μετράει ανθρώπους,
Μετράει εαυτό.
Μετράει και το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου, την πιο γλυκιά αγκαλιά, αυτή του ανιψιού μου.
Πριν από μερικούς μήνες έμαθε να περπατάει.
Τον έβλεπα να αφήνει τα χεράκια του από τον τοίχο, να κάνει χαμογελαστός δυο βήματα, και μετά να πέφτει κατσουφιασμένος…
Κι απ’ την αρχή…
Ξανασηκωνόταν, έτοιμος για περισσότερα βήματα, με χαμόγελο ξανά και με χέρια ανοιχτά να πέφτει στην αγκαλιά μου.
Κάπως έτσι δεν είναι η ζωή;
Πέφτεις κάτω, ξανασηκώνεσαι.
Με μεγαλύτερη φόρα.
Γιατί κάθε φορά που σηκώνεσαι, ξέρεις ότι θα έρθει η στιγμή που θα πέσεις.
Και κάθε φορά που πέφτεις ξέρεις ότι θα έρθει η στιγμή που θα σηκωθείς ξανά.
Σπουδαίο μάθημα τα παιδιά.
Σπουδαίο μάθημα τα μάτια που σε κοιτάζουν αθώα.

…

…μη νομίζεις ότι δεν έχασα τίποτα αυτή τη χρονιά.
…μπλοκαρισμένη πολύ.
…γιατί τα κρυφά δε μένουν κρυμμένα.
Αλλά…
«Να αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ό,τι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
ην άλλη γλυκό καλοκαίρι...»

Και εννοείται ότι στον απολογισμό έχουμε και τα τραγούδια της χρονιάς.
Χωρίς πολλή σκέψη:
Νο 1: Lies-Broken Records
No 2: Μistake- Moby
Άπειρες ακροάσεις και ακόμα δεν τα έχω ξεπεράσει.

Άλμπουμ της χρονιάς, χαλαρά η αγαπημένη τριάδα Μποφίλιου-Καραμουρατίδης-Ευαγγελάτος με τα «Εισιτήρια διπλά» (και νομίζω πως το «σε ξεχώρισα» με «χτύπησε» λίγο πιο πολύ από τα υπόλοιπα…)

…(Α, το blog κλείνει αισίως τα τρία του χρόνια.
Τι εύχονται εδώ…;)
…
…

Μαθαίνουμε, ε;
Και εύχομαι να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε.
Κι έχω ένα σωρό σκέψεις και ευχές στο μυαλό μου.
Μα κρατάω αυτό το «let it be».
Και αυτό εύχομαι.

Πλέον, το καθιέρωσα στους απολογισμούς-τελευταίες αναρτήσεις της χρονιάς, το γράφω λοιπόν και φέτος γιατί ισχύει και εύχομαι να συνεχίσει να ισχύει:
«...Είναι όμορφο στο τελείωμα του χρόνου να κοιτάς πίσω και να αντικρύζεις κατηφόρα...»

…και:
«…κάπου-κάπου παίρνει στις χούφτες του αστερόσκονη, φτιαγμένη από τα παιδικά μας όνειρα και τη σκορπάει στον αέρα... Η αστερόσκονη πέφτει αργά-αργά στις μέρες μας και τις χρυσώνει.....»

Καλή χρονιά!
…καλά θαύματα!

(τραγούδι: Αshes-Yann Tiersen)

"ILLUSION"

2010-12-22T03:26:00.003+02:00

«Πάρε το τρόπαιο, φίλα το και πέτα το...
(Μόνο, κοίταξε να μη μπερδέψεις το «φίλα» με το «φύλα»…)»
Κάπως έτσι.
Δεν το φύλαξα.
Μα κάθε χρόνο του στέλνω ένα φιλί και ξέρω ότι φτάνει στον προορισμό του.
Κι εγώ ακολουθώ τον δικό μου.
Γιατί μπορεί να ξέχασα τα γενέθλιά σου, μα αυτή τη μέρα δεν την ξεχνάω.
Ίσως γιατί «αυτή η μέρα», δεν είσαι εσύ.
Είμαι εγώ.
Κι είναι το σημείο αναφοράς μου.
Ή το σημάδι.
Δεν έχει και τόση σημασία.
Μοιάζει με μακρινό αστείο πια.
Κι ίσως το πιο αστείο να είναι το γεγονός ότι αυτή τη μέρα, εμείς οι δύο, ανταλλάξαμε λέξεις.
«Αυτή η νύχτα»… δεν έμεινε…

Αυτή τη μέρα, σχεδόν από συνήθεια-μη σου πω και ψυχαναγκαστικά- γυρίζω το κεφάλι προς τα πίσω και παρατηρώ.
Περνούν από μπροστά μου εικόνες.
Στιγμές.
Αποσπάσματα.
Δεν έχει μέτρημα εδώ.
Μια απλή υπενθύμιση είναι.
«Πού ήμουν, τι κάνω, πώς βρέθηκα εδώ».
Και μετά το κεφάλι στρέφεται πάλι προς τα εμπρός.
Ή προς τα παρόντα.

…Είναι σαν να έχεις ανάγκη να ακούσεις το «αυτή η νύχτα μένει», για να θυμηθείς, και να σου βάζουν το «mistake».
Μπερδεύονται τα χρόνια.
Μπερδεύονται οι άνθρωποι.
Και βάζω το «η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος» για να τα ισορροπήσω.
Τα χρόνια.
Τους ανθρώπους.

Το μυαλό μου ισορροπεί μηχανικά.
Και τα πόδια μου.
Συμπτωματικά ασύμπτωτοι.
Κι εγώ συμπίπτω με τη στιγμή.
Τη στιγμή που είσαι δίπλα μου και σωπαίνω για να νιώθω την ανάσα σου.
Λέξη δε βγαίνει.
Ακίνητη.
Σωπαίνω, απλώς.
Κάτι στίχους ακούω μόνο…
Κι είναι η στιγμή που μένει.
Και που «προς στιγμήν» αρκεί...
Και … κάπου χαϊδεύω το σακάκι σου που ακουμπάει στο γόνατό μου.
Παγώνω.
Χαμογελώ.
Τρομάζω.
«…Ήταν η στιγμή που ήθελα να φύγω
Κι ήρθαν κι οι λυγμοί στα μάτια λίγο λίγο…»
Ποιος μας έμπασε σ ’αυτή τη φάρσα;
Αλλά…
«Είναι η στιγμή που μένει.
Από αύριο όλα θα κυλούν φυσιολογικά…»
…κι έτσι κύλησαν.
Είναι αστείο μέσα στον παραλογισμό να εστιάζεις στο παράλογο.
Ασυνεπής με απόλυτη συνέπεια.
Αποσιωπώ τις συνέπειες…

Συναρπαστική ηρεμία.
Συναρπαστική ετυμολογικά.
Με αρπάζει.
Με στήνει σε έναν τοίχο και μου ανοίγει τα μάτια.
Και γελάω μέχρι που κοιμάμαι.
Με ηρεμία.

Και δεν υπάρχει κάτι που να εγκλωβίζεται.
Και δεν υπάρχει κάτι που να φοβάται τη διόγκωση.
Μια συνεχής πορεία με διαλείμματα.
Διαλείμματα που δεν επηρεάζουν την πορεία.
(Τα συνεχή διαλείμματα είναι, συνήθως, επίφοβα.)
Ένα τσιγάρο και πάλι απ’ την αρχή.
Στρατιώτης.
Με το σταθερό βήμα.
Αυτό που χτυπάει με βία τη γη, κάνει θόρυβο.
Κάνεις θόρυβο μέσα μου…
Γυρίζω το κεφάλι μου αλλού.
Το ησυχάζω.

Ξέχασα να κοιτάζω πίσω.
Μπήκαν όρια στη μνήμη μου.
Περιορισμένοι είμαστε…
Και περιορισμένης διαθεσιμότητας.
Πάντα πίστευα στη δύναμη των αποφάσεών μας.
Στο μυαλό μας, στα χέρια μας.
Μα ξέρεις κάτι;
Στο απροσδόκητο πίστευα περισσότερο.
Και ξέρεις και κάτι άλλο;
Δίκιο είχα.

Αν δεις πως σκάνε τα «απροσδόκητα»…
Σαν τζούρες ευτυχίας.

Μη με ρωτήσεις τίποτα.
«Άγνοια» δηλώνω.
Θυμάμαι κάτι σιωπές να αγριεύουν και έτσι δεν φοβάμαι τις λέξεις που αγριεύουν.
Στέκουν τόσο ανήμπορες κάτι στιγμές.
Αφού πράξεις είναι όλα.
Η ζωή, πράξεις είναι.
Και οι άνθρωποι.
Πράξεις τριγύρω σου.
Πρόσθεση.
Αφαίρεση.
Πολλαπλασιασμός.
Διαίρεση.
Όλα πάνω στον άξονα στης στιγμής.
Πάνω στον άξονα της ζωής.
Πράξεις.
Όχι λέξεις.
Πράξεις θέλω μωρέ.
Κι ας φορτώνομαι με λέξεις.

Με θυμάμαι εφτά χρόνια πριν, τόσο αιχμάλωτη σε υποθέσεις του «αύριο».
Θες να αιχμαλωτιστούμε στο «τώρα»;
Χωρίς προθέσεις.
Χωρίς ανάγκες.
Χωρίς σκέψεις.
Χωρίς λέξεις.
Δέσμιοι του «τώρα».
Κι αυτό «πράξη» είναι.
Να γραφτούμε στα «πρακτικά» του χρόνου.
Αόρατα.
Χωρίς όνομα και ημερομηνία.
Να κλειστούμε σε ένα τραγούδι μωρέ.
Να μη μας πειράζει κανείς.
Να γίνουμε στίχοι στα χείλη άλλων.
Να διαπερνάμε το μυαλό.
Να μαγεύουμε αισθήσεις.
Να κλείνουμε τα μάτια από χαρά.
Να κλέβουμε αέρα.
Να φέρνουμε αέρα.
Να είμαστε αέρας…
Να δραπετεύουμε.
Να πατάμε σε νότες.
Να πατάμε τη λογική.
Να πετάμε…

(…να σωπαίνουμε για να ακούμε ανάσες…
…να σωπαίνουμε για να ακούμε φωνή…
…να χαϊδεύουμε ανθρώπους που το σακάκι τους ακουμπάει στο γόνατό μας…
…να πετάμε….)

...Δεν θυμάμαι τίποτα.
"...This world is just illusion..."

(Tο τραγούδι κατατάσσεται στις εμμονές...)

ILLUSION

I know it's hard to tell how mixed up you feel
Hoping what you need is behind every door
Each time you get hurt, I don't want you to change
Because everyone has hopes, you're human after all
The feeling sometimes, wishing you were someone else
Feeling as though you never belong
This feeling is not sadness, this feeling is not joy
I truly understand. Please, don't cry now

Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, please don't leave here
I don't want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you

Being like you are
Well this is something else, who would comprehend?
But some that do, lay claim
Divine purpose blesses them
That's not what I believe, and it doesn't matter anyway
A part of your soul ties you to the next world
Or maybe to the last, but I'm still not sure
But what I do know, is to us the world is different
As we are to the world but I guess you would know that

Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, please don't leave here
I don't want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you
Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, oh please don't leave here
I don't want you to change for all the hurt that you feel
This world is just illusion always trying to change you

VNV Nation