BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

"THANK YOU..."

Ζωή.
Τρέχει ασταμάτητα.
Δεν την προλαβαίνουν οι λέξεις.
Ποτέ δεν την πρόλαβαν.
Κι αν κυνηγάς τις λέξεις που κυνηγούν τη ζωή, χάνεις το στόχο σου.
Σε προσπερνάει.
Κι ο στόχος και η ζωή.
Δεν με κυνηγούν οι λέξεις.
Ούτε εσένα.
Δε μας κυνηγάει καμία λέξη.
Δε μας κυνηγάει τίποτα.
Ώρες-ώρες κυνηγάμε λίγη ζωή (ακόμα).
Και ώρες-ώρες έρχεται και σε πνίγει.
Με τη μορφή χαράς.
Με τη μορφή λύπης.
Με τη μορφή χρόνου που διαρκεί λίγο.
Με τη μορφή χρόνου που διαρκεί πολύ.


Τι μετράει πιο πολύ: η ένταση ή η διάρκεια;
Ένα δυνατό γέλιο ή ένα διαρκές χαμόγελο;
(Πόση διάρκεια έχει το «διαρκές»…;)


Είναι που υπάρχει μια συμπαντική δικαιοσύνη που διέπει τα πάντα.
Και αυτό με καθησυχάζει.
Και 'σένα να καθησυχάζει...
Είναι κι η πόρτα που ανοίχτηκε.
Είναι που βούτηξα μέσα και θα μάθω να περπατάω κι εκεί.
Είναι που βρίσκομαι ήδη στο μεταπτυχιακό που ονειρευόμουν…


« Άλλο δε ζήτησα στη ζωή παρά να φθάσω στην ευγνωμοσύνη», έγραψε ο Ρίτσος.
Έστω και για μια στιγμή, λέω.
Έστω και για μια μέρα.
Έστω…
Να τα αθροίσω και να είναι το πρόσημο θετικό.
...είναι.


Κι είναι που παίρνω τον ρόλο του παρατηρητή τόσο συχνά που ξεχνάω να ζήσω τη στιγμή.
Εκτός κι αν παρατηρώ εσένα.
Εκεί, μόνο τη στιγμή κρατάω.
Μόνο αυτή έχω.
Και μόνο αυτή ευγνωμονώ.
Και αποφεύγω να παρατηρήσω εμένα.
Με αφήνω τόσο ελεύθερη.
Σαν παιδί που ξεχνιέται μέσα στην αφέλειά του.
Σαν παιδί που παίζει, που το παιχνίδι το νιώθει σαν ζωή, που δεν ξέρει τι θα πει ρόλος, ξέρει μόνο ότι τα παιχνίδια συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και το βράδυ που κοιμάται, που δεν παίζει μαζί τους.
Τα παιχνίδια παίζουν μόνα τους.
Σαν παιδί.
Σαν ζωή.
Σ-αν.

«Καταθέτω τα όπλα μου στο γέλιο σου».
Τι κι αν κατέθετα το γέλιο μου στα όπλα σου…
Η λογική, μάτια μου, είναι άμμος.
Με λίγο νεράκι γίνεται πιο στέρεα, αλλά δεν κρατάει πολύ.
Τον βλέπεις τον αμμόλοφο μπροστά μας;
Καταδικασμένοι να βουλιάξουμε είμαστε.
Δεν μπορούμε να ανεβούμε σιγά-σιγά.
Βυθίζονται τα πόδια μας.
Νεράκι.
Να σταθεροποιηθεί.
Και να ανεβούμε γρήγορα.
Να τον προσπεράσουμε τον αμμόλοφο.
Πώς θα τον προσπεράσεις αν δεν τον κατακτήσεις;
Η στιγμή που αφήνεις τη λογική και αφήνεσαι στη «στιγμή», είναι κατάκτηση ή ήττα;
(…δεν έχει σημασία.)

Δίπολα, λες εσύ…


Είναι το «Delenda est» και το «Σαββατόβραδο» που με χτυπάνε.
Και δεν θα μάθεις το γιατί.
Είναι αυτές οι συμπτώσεις που παύουν να είναι συμπτώσεις.
Γίνονται δυνάμεις.
Κι αν τις παρατηρήσεις, το μυαλό τα χάνει.
Παρατήρηση χωρίς επεξεργασία είναι η λύση.
Υπάρχει ένα "σχέδιο", ένα παζλ που δεν θα μάθουμε ποτέ.
Τοποθετούνται ένα-ένα τα κομμάτια κι όταν το κοιτάξεις από μακριά καταλαβαίνεις ότι "κάποιος" άλλος σχεδιάζει.
Άλλοτε μαζί σου, άλλοτε χώρια.
Το κοιτάμε απλώς σαν χαμένοι.

Συνωμοτικά σιωπηλοί.
Συνωμοτικά συνένοχοι.
Συν.
Έχουμε μερικά "συν".
Σαν τις συμπτώσεις.
Οι συμπτώσεις είναι μια μαθηματική διαδικασία: αφαιρώντας το "συν" μένουν οι «πτώσεις».
Πολλαπλασιάζεις και έχεις "επι-πτώσεις".
(Συνήθως.)


Δε μετράω.
Δεν έχει επιπτώσεις εδώ.
Μόνο άμμο έχει.
Που πάω να την πιάσω και γλιστράει από τα χέρια.
Μη νομίζεις.
«Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα» μια ανάσα διαφέρουν.
Μια ανάσα απέχουμε όλοι.
Ανάμεσα στα δύο κινούμαι μονίμως.
Ανάσες που κινούν τα πόδια μου.
Ανάσες που κινούν το μυαλό μου.
Ανάσες που κινούν το συναίσθημα.
Ανάσες μας κινούν.
Εμπνεύσεις μετέωρες.
Μετέωρες κι οι λέξεις.
Γεννιούνται, ανυψώνονται και χάνονται.
Η στιγμή έχει τόση διάρκεια όση και το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων, μάτια μου.
Ανάμνηση γίνεται μετά.
«and then…..and it’s not so bad, it’s not so bad…»


THANK YOU


My tea's gone cold, I'm wondering why
I got out of bed at all
The morning rain clouds up my window
and I can't see at all
And even if I could it'd all be grey,
but your picture on my wall
It reminds me that it's not so bad,
it's not so bad


I drank too much last night, got bills to pay,
my head just feels in pain
I missed the bus and there'll be hell today,
I'm late for work again
And even if I'm there, they'll all imply
that I might not last the day
And then you call me and it's not so bad,
it's not so bad and


I want to thank you
for giving me the best day of my life
Oh just to be with you
is having the best day of my life


Push the door, I'm home at last
and I'm soaking through and through
Then you hand me a towel
and all I see is you
And even if my house falls down,
I wouldn't have a clue
Because you're near me and


I want to thank you
for giving me the best day of my life
Oh just to be with you
is having the best day of my life


Dido

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

"ΜΑΘΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΩ ΞΑΝΑ..."

Θα βυθιζόμαστε σε όνειρα
και θα ψάχνουμε την αλήθεια
σε στιγμιότυπα δευτερολέπτων.

Θα παλεύουμε να κρατήσουμε τη μνήμη μας σώα,
χωρίς επιπλέον φτιασίδια θελήσεως.
Η μνήμη να είναι μνήμη,
όχι επιθυμία διαμορφωμένη.

Θα μετράμε σκουπίδια ερώτων
και θησαυρούς απογοητεύσεων.
Θα φτιάξουμε «χρόνο» και θα τον ορίζουμε εμείς,
-εμείς αόριστοι που έμειναν σε χρόνο αόριστο
ενώ έψαχναν για μέλλοντα.

Θα καταργήσουμε τις λέξεις-εμπόδια.
Θα ζούμε στον κόσμο με το όνομα «λέω-ό,τι-νιώθω-ΤΩΡΑ»,
θα ονομαστούμε «τώρα»
και καμιά φορά θα ντυνόμαστε τη φορεσιά του «πάντα»
για να ξεγελάμε πραγματικότητες.
Πολλές.
Γιατί μία δε μας χωρά.


Θα τριγυρνάμε χέρι-χέρι μέχρι να σταματήσουμε να τριγυρνάμε μυαλό-μυαλό.
Είναι που δεν αντέχω τους διαχωρισμούς λογικοσυναισθήματος.
Είναι που με περιορίζουν τα στερεότυπα.
Κι ας ψάχνω τα στέρεα.
Στέρεες σκέψεις.
Στέρεους ανθρώπους.
Στέρεες στιγμές.
Στέρεες λέξεις.
Στέρεο «εγώ».
Μα ποια ζωή στάθηκε στέρεα;
Και αν υπάρχει, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι το απόλαυσε;


Ψηλαφίζω μνήμες, ψηλαφίζω «εσύ»,
μου ψηλαφίζουν το μυαλό κάτι αγάπες που τις είπα «λίγες»,
κάτι «εσύ» που δεν κατάφερα να αντικρύσω στα μάτια.
Δειλά-δειλά καταφέρνω να αρθρώσω δυο-τρεις λέξεις που να τους φτάνουν.
Πότε έφτασαν οι λέξεις, σκέφτομαι;
Δεν υπάρχει ποσότητα εδώ.
Χιλιάδες λέξεις δε συγκρίνονται με μία πράξη.
Καμία λέξη δεν άλλαξε τα γεγονότα.


Λίγο φως.
Κι ένας διακόπτης.
Να είναι στα χέρια μας το φως και το σκοτάδι.
Να είμαστε εμείς το φως και το σκοτάδι.


Σαν χαρακιές οι ανάσες που μέτρησα.
Σας αστραπές τα βλέμματα.
Σαν αλήθεια.
Σαν.


Κρατώ σφιχτά δυο λέξεις.
Μία στο κάθε χέρι.
Τις προτιμώ χώρια.
Αν τις φέρω κοντά θα μπερδευτούν.
Θα γεννήσουν ερωτηματικά.
Θα θελήσουν κι άλλες λέξεις.
Θα θελήσουν να εισαχθούν σε πρόταση.
Κι εγώ δεν θέλω.
Τις θέλω σε απόσταση.
Χειροπέδες στα χέρια.
Κρατούνται απομακρυσμένες σε απόσταση ασφαλείας.
Ή σε απόσταση αφέλειας.
Της αφέλειας που δεν έχω.
Το «αν» και το «τώρα».
Το «αν» που με φοβίζει.
Η υπόθεση που με κάνει να τρέμω.
Και το «τώρα» που αγαπάω.
Και η πρόταση είναι ήδη δημιουργημένη στο μυαλό μου.
Όσο κι αν τηρώ τις αποστάσεις των δυο λέξεων.
Το πρόβλημα είναι το πού θα τρυπώσει το «δεν».


Σε ποια πραγματικότητα χωράμε;
Σε ποιο «τώρα» χωρίς «αν» και «δεν»;


Κι είναι που δεν έχω απαντήσεις στις ερωτήσεις…
Είναι η σιωπή που δε λέει να φύγει.
Είναι και το «post love» που με γκρεμίζει.
Και με γεμίζει.
Κάθε φορά.


Είμαι κουβάρι μέσα στο κουβάρι που ονομάζεται μυαλό.
Και στην παγίδα που ονομάζεται χρόνος.
Κι όσο πιο πολύ χρόνο έχεις τόσο πιο ύπουλα παίζει το μυαλό σου.
Κι αυτό είναι κανόνας.
Κρατώ στα χέρια μου τη λέξη «τρόμος».
Και νιώθω τόσο γελοία κάθε φορά που αισθάνομαι τρομοκρατημένη.
Κάθε φορά που εγκλωβίζομαι σε κάτι ακαθόριστες γκρίζες σκέψεις.
Και ποιος είναι καθορισμένος, θα μου πεις;
Παίρνω νοητά αυτήν την εμβρυική στάση και χάνομαι σε ένα κενό που μου κλέβει αέρα.
Δεμένες κόμπο οι λέξεις.
Δεμένη κόμπο η λογική.
Δεμένη σ’ένα «τώρα» που μοιάζει λίγο.
Σου έχω πει ποτέ πόσο απεχθάνομαι τις αναμονές;
Και πόσο καταστροφικά τις υπομένω;


Η μόνιμη συμβουλή μου είναι ο ακέραιος εγκέφαλος.
Να μην επιτρέπουμε τις διαδρομές που αγγίζουν τη σωρεία υποθέσεων.
Ντόμινο οι υποθέσεις.
Θα τις γκρεμίσω.
Θα περάσω ανάμεσά τους σαν αέρας.
Σαν αγρίμι.


Να μάθω να περπατάω.
Κάθε φορά που βουτάω στο πάτωμα.
Να μάθεις να περπατάς.
«Μάθε μου να περπατάω ξανά».
«Ένα βήμα τη φορά».
Και θα σωθούμε μωρέ.
Νομοτελειακά σχεδόν.


(Το «μάθε μου να περπατάω ξανά» ήρθε ως τίτλος το καλοκαίρι, σε μια συζήτηση με τον Θέμη και "κάτι" μου έκανε.
Τον Οκτώβρη το άκουσα πρώτη φορά στο θέατρο Κάππα και κλειδώθηκε μέσα μου. Αν δεν ήταν γεμάτο το θέατρο, θα μπορούσα κάλλιστα να κλαίω ασταμάτητα.
Είχε έρθει την κατάλληλη στιγμή.
Κλειδώθηκε στο συναίσθημα εκείνων των ημερών.
Κλειδώθηκα εγώ στο «αν γίνω τέρας ή Θεός μαζί σου θα το μάθω».
Στο «γιατί τους θέλω τους ανθρώπους, μα…».
Στο «ένα βήμα τη φορά».
«Να σ’αγαπήσω, να σε διαλύσω, να σε πιστέψω…»
Το αγαπάω για πάρα πολλούς λόγους.
Και το ότι είναι του Θέμη με κάνει να το αγαπάω ακόμα περισσότερο.
Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί το cd «Έχω ένα σχέδιο: Ζωντανή ηχογράφηση στο Θέατρο Κάππα»)

Μάθε μου να περπατάω ξανά

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Προς το καλό, προς το κακό,
προς το καινούργιο
Γιατί το ψάχνω το καινούργιο,
μα να το πιάσω δεν μπορώ

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά

Προς το σκοτάδι, προς το φως,
προς τους ανθρώπους
Γιατί τους θέλω τους ανθρώπους
μα δε με αφήνουν να τους βρω

Μάθε μου να περπατώ

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Που είναι τα πόδια μου σαν μάρμαρο βαριά

Κι είμαι από εκείνα τα παιδιά
που 'θελαν να 'χουνε φτερά
Μάθε μου να περπατάω ξανά,
μάθε μου να περπατάω ξανά...

Κι αν περπατήσω, ίσως το ζήσω
Αν περπατήσω, ίσως τ' αφήσω
Να γίνω κάποιος ή και κανένας

ή έστω ένας...
Να γίνω ένας...
Να σ' αγαπήσω...
Να σε διαλύσω...
Να σε πιστέψω...
Να καταστρέψω...
Να φτάσω ως τον ουρανό ή το κενό...

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Και αν γίνω τέρας ή Θεός
μαζί σου θα το μάθω
Και θα είσαι εκεί αν κάτι πάθω
Το χέρι για να μου κρατάς


στίχοι/μουσική/ερμηνεία: Θέμης Καραμουρατίδης