BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

"Στεριές..."

Εναμισης μηνας ψυχικης κουρασης και αγχους...
Στοχευοντας τα μεγαλα...
Παλευοντας για τα ιδανικα...
Για να ‘ρθουν...
Ή για να παω εγω σ’αυτα...
Η προσπαθεια επιβραβευτηκε,
το αποτελεσμα ηταν καλυτερο απο αυτο που φανταζομουν.

Στην αλλη ακρη του τηλεφωνου εσυ, το ανακοινωνεις.
Μιλας για ζέστη κι εγω εχω παγωσει.
Βρισκω τη δυναμη και μιλαω.
Δεν προλαβαινω να επεξεργαστω τη σκεψη.
Την κανω λεξη κατ’ευθειαν.
Ειναι κι αυτη η απολυτοτητα σου που με νευριαζει, αλλα...
Ποσο την καταλαβαινω, να ‘ξερες...
Και τρεμω...

Κι εκει που δεν ηθελα να περασει ο καιρος,
Εκει τον βριζω και απαιτω να τρεξει...
Να τρεξει οσο πιο γρηγορα γινεται.
Δεν μπορω να περιμενω.
Ξερω, ξερω, «ολα στην ωρα τους»
Υπομονη.
Θα αντεξω,
Κι αυτο το ξερω.

Χρειαζομαι ξεκουραση, ψυχικη ξεκουραση.
Να μην σκεφτομαι.
Να τρεχει μονο ο χρονος, οχι οι σκεψεις μου.
Εγω να ειμαι ηρεμη, εχοντας εμπιστοσυνη στους καιρους.
Στους καιρους που ηρθανε, που αφησαν την πραματεια τους και φυγανε.
Στους καιρους που θα ερθουν να αφησουν τα δωρα τους.
Να τα ακουμπησουν διπλα μου, να τα κανω «ζωη» μου.

Ξερεις...
Και αυτο με καθησυχαζει.
Αντιλαμβανεσαι πώς ειμαι και γιατι.
Μου το ειπες και ενιωθα οτι το πιστευες.
Δεν προσπαθεις να πεισεις,
πειθεις...

Παλη με τα χρωματα, με τις λεξεις, με τις φωνες, με τις μελωδιες.
Εισβαλλουν μεσα μου.
Δεν νιωθω μονη μου.
Η πορεια ειναι μοναχικη ομως.
Η ψυχη μου γεμιζει.
Εμπειριες, συμβουλες...
Ζωες μες στις ζωες...

Για καποιο λογο γινονται ολα.
Τωρα προσπαθω να βρω αυτον τον λογο.
Σκαλι-σκαλι ανεβαινω και προσπαθω.
Στεκομαι λιγο, γυρνω το κεφαλι πισω, κοιταω και χαμογελω.
Για ολα.
Για ανθρωπους, για πραξεις, για καταστασεις.

Διαδρομες.
Ομορφες διαδρομες.

Κι ισως ειμαστε ακομα στην αρχη...

Νιωθω ενα χαδι στα μαλλια μου.
Ηρεμω...

«Τα τραγούδια είναι στεριές...»

ΣΤΕΡΙΕΣ

Κάτι θ' αλλάξει θα μας φυλάξει στο χρόνο.
Μαγιά η μνήμη σε νέα ζύμη και μόνο.

Τα τραγούδια είναι στεριές
σαν ξαστεριές για ναυαγούς
μίλια θα 'κανα κι οργιές
ζήσε ό,τι θες και θα τ' ακούς

Κάτι θ' αλλάξει θα την τρομάξει τη Δύση
μετά θα δούμε μιαν άλλην ομορφιά που 'χαμε ελπίσει.

Τα τραγούδια είναι στεριές
σαν ξαστεριές για ναυαγούς
μίλια θα 'κανα κι οργιές
όσο με θες για να μ' ακούς

Ας όψεται μέσα μου η καρδιά μου
τ' αξέχαστα που βρήκε ν' αγαπά.
Μια καινούρια μυρωδιά θέλει η καρδιά
να πορευτεί για μεγάλους και παιδιά
λόγια κλειδιά ξανά στ' αυτί.

Αλκηστις Πρωτοψαλτη
Στιχοι: Λινα Νικολακοπουλου
Μουσικη: Νικος Αντυπας

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

"Χρόνια πολλά...!"



Σημερα εχω γενεθλια...
Σημερα μεγαλωνω κατα εναν χρονο...
Σημερα αποφασισα να κανω μια τρελα!
"Να εχω να θυμαμαι", ετσι λεω!
Σημερα θελω να πω "σ'αγαπώ" σε ολους και ολα.
Σημερα, ειναι μια ξεχωριστη ημερα για πολλους λογους...!

Του χρονου τετοια μερα ευχομαι να να εχω θεσει καινουριους στοχους και οι σημερινοι στοχοι να εχουν γινει πραγματικοτητα!

"Στα παιδιά που τα θέλουνε όλα...!"

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Στους αλήτες που αγαπήσανε
στους φευγάτους που γυρίσανε
στους φαντάρους που τα παίξανε
στους τρελούς που λογικέψανε

Στους κουρσάρους που σαλτάρισαν
στους προφήτες που σαλπάρισαν
στους παπάδες που κολάστηκαν
στους ροκάδες που κουράστηκαν

Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα

χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται

χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα

Στις παρέες που σκορπίσανε
στις φιλίες που κρατήσανε
στις φωνές που πια σιωπήσανε
στις σιωπές που τραγουδίσανε

Στις καρδιές που όλα τα δώσανε
στις αγάπες που τελειώσανε
στις αγάπες που αρχίζουνε
στις σκιές που συνεχίζουνε

Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ονειρεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεκάρα δε δίνουν
χρόνια πολλά στα παιδιά που και μένα με φτύνουν

Χρόνια πολλά σε μένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα

Βασιλης Παπακωνσταντινου
Στιχοι: Αλκης Αλκαιος
Μουσικη: Χριστοφορος Κροκιδης-Βασιλης Παπακωνσταντινου


Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

"Πιτσιρικάς..."



Μόνο τραγούδι.
Για το "άσπρο του κοσμου" ρε γαμωτο.
Γιατι "τιποτ' αλλο δεν θυμαμαι να εχω ζησει."
"Να ημερεψω λιγο..."
Να παλεψω πολυ.
Για "της ζωης τα μαγικα".
Να θελω.

Γιατι θελω.

Μόνο τραγούδι. (σχεδον!)


ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ

Και τίποτ' άλλο δεν θυμάμαι να 'χω ζήσει
που να 'χει μέλι από σκουριά στην άκρη του σβησμένο,
όσο όταν στέκομαι στα πόδια μου μετά από μεθύσι
και να με πάρεις αγκαλιά στο δρόμο περιμένω.

Θέλω να δω τ' άσπρο του κόσμου
μέσα απ' τα μάτια ενός πιτσιρικά
να ημερέψω λίγο φως μου
κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου
θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά.

Και ξόδεψα και μοίρασα και μάλλον ξεχρεώνω
μια στοίβα χρόνια ασθενικά με μια αγκαλιά σκουπίδια.
άλλα να θέλω σαν τρελός και μ' άλλα να ματώνω,
φυγές να σκάβω μες στη γη και να γυρνώ στα ίδια.


Γεωργια Νταγακη
στιχοι: Οδυσσεας Ιωαννου
μουσικη: Θανος Μικρουτσικος

πρωτη εκτελεση:Βασιλης Παπακωνσταντινου "θαλασσα στη σκαλα"
δευτερη εκτελεση:Ριτα Αντωνοπουλου "παμε ξανα απ'την αρχη"

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

"ΦΩΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΦΩΝΗ..."

Κι ερχονται οι αληθειες.
Την καταλληλη ΠΑΝΤΑ στιγμη.
Τη θεωρητικα ακαταλληλη.
Και σε ξεβολευουν.
Και θυμωνεις.
Βριζεις.
Νευριαζεις.
Και ηρεμεις.
Κι ερχεται κι αλλη γνωμη.
Ιδια σχεδον με αυτην που σε ενοχλησε.
Μα στα λεει ολα πιο χαλαρα.
Σε κανει να τα δεις πιο εγχρωμα.
Σαν ευκαιρια.
Βελτιωση.
Και θυμωνεις παλι.
Αυτη τη φορα λιγοτερο.
Πεισμωνεις.
Μια καλο πεισμα, μια κακο.
Αλλα πεισμωνεις.
Και ξεκινας παλι.
Τις προσπαθειες.
Τις κοπιαστικες και χρονοβορες.
Προσπαθεις.
Προσπαθησες για το καλο.
Ωραια προσπαθεια.
Τωρα ομως θα προσπαθησεις για το καλυτερο.
Θα κοπιασεις.
Θα βελτιωνεσαι.
Δεν θα σου ερθουν ολα με τη μια.
Θα προσπαθησεις.

Το οφειλεις...
Στο εαυτο σου περισσοτερο.
Στους αλλους επισης.
Σ’αυτους που εχουν ολη τη διαθεση να σε βοηθησουν.
Και σε βοηθουν.
Κι ας πιστευεις οτι τους ζαλιζεις.
Ειναι εκει με ενα χαμογελο.
Να σε διορθωσουν.
Να σε βοηθησουν.
Και δεν δεχεσαι διορθωσεις χωρις να σου απαντουν στο ερωτημα «γιατι...;».
Δυσκολος συνομιλητης...
Θελεις να ξερεις.
Τι ειναι λαθος και γιατι.
Και παλι απ’την αρχη.
Στην ομορφη μαχη στρατιωτης.
Με τον αρχηγο με τη γλυκια φωνη να σε οδηγει.
Και μεσα σου εχεις εκατομμυρια λεξεις που θελουν να βγουν σε μια προσπαθεια ευγνωμοσυνης.
Χιλια ευχαριστω δεν φτανουν.
Τα συναισθηματα σταζουν ευχαριστω.
Ευχαριστω τον Θεο που με εφερε στο δρομο σου πριν δυο χρονια.
Ευχαριστω εσενα που μου ανοιξες την πορτα και με εσπρωξες να βρω τον δικο μου δρομο.
Ευχαριστω για την υπομονη.
Σ’ευχαριστω για ολα...
Ειλικρινα....
Ερχονται μαχες...
Δεν θα διστασω.
Θα παλεψω.
«Γιατι το αγαπας», μου λες...
" Ναι, γιατι το αγαπαω", σου λεω.
Κι αυτο αρκει.

Πολεμος οι προηγουμενες μερες.
Διαδρομες περιεργες.
Ειναι πολυ ομορφο να εχεις συμμαχους.
Νιωθεις ασφαλεια.

Ημουν για χρονια υποστηρικτης της σιωπης.
Μα τωρα δεν την θελω.
Τωρα θελω μονο τη φωνη.
Θελω να την αφησω να εκφραστει.
Θελω να την αφησω να παλεψει.
Με χαμογελο.
Γι’αυτα που εχει.
Γι’αυτα που θελει.
Γι’αυτα που αγαπαει.

Ξεροντας πού χρωσταει την ψυχη.
Και η φωνη και η σιωπη ξερουν.
Αγαπω τις διαδρομες μου.
Κι ας ειναι σκοτεινες.
Το φως το βλεπω στο βαθος.
Το φτανω καθε φορα που χανομαι.
Κι ας φοβιζουν τα σκοταδια.
Διαδρομη ειναι κι αυτα.

Ανατροπες.
Θελω ομορφες ανατροπες.
Κι ας ειμαι λιγακι φοβισμενη.
«Εχουμε ακομα λιγους γυρους να μας περασουν για τρελους...»

Τωρα ξεκιναει η «μαχη»...
Βουτια με τα ματια ανοιχτα!
«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΗ, ΦΩΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΦΩΝΗ...»

ΥΓ. Συστηνω ανεπιφυλακτα το cd της Ριτας Αντωνοπουλου "Πάμε ξανά απ'την αρχή".
Ειναι απ'τα λιγα που μπορεις να τα ακους απο το πρωτο μεχρι το τελευταιο τραγουδι!



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΗ

Θέλουνε μια καινούρια αρχή
λένε δεν θα μιλήσουν τώρα
δεν τους σηκώνει η εποχή
θα βγουν όταν περάσει η μπόρα.

Κλείνονται μες στα σπίτια τους
τα λένε μόνο μεταξύ τους
αλλού τρέχουν τα νοίκια τους
κι αλλού χρωστάνε την ψυχή τους.

Έρχονται μάχες μη δειλιάσεις
γίνε ο δρόμος να περάσεις
δεν είναι η σιωπή φωνή
φωνή είναι μόνο η φωνή.

Έχουμε ακόμα λίγους γύρους
να μας περάσουν για τρελούς
να σκοτωθούμε από φίλους
ν` αγκαλιαστούμε με εχθρούς.

Έρχονται μάχες μη δειλιάσεις
γίνε ο δρόμος να περάσεις
δεν είναι η σιωπή φωνή
φωνή είναι μόνο η φωνή.


ΡΙΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ

Boomp3.com

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

"Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος..."

Αγνοια.
Εγωισμος.
Πεισμα.
Παραιτηση.
Κουραση.
Δυναμη.
Υπομονη.
Ανυπομονησια.
Νευρα.
Ηρεμια.
Φωνες.
Σιωπες.
Τραγουδια.
Λεξεις.
Λογια.
Μελωδιες.
Αποψεις.
Επιμονη.
Θαρρος.
Θρασος.
Δειλια.
Φοβος.
Φοβοι.
Αγνοια.
Αγνοια..
Αγνοια...

Ολα μαζι και το καθενα ξεχωριστα.
Συνδυαζονται, κι ομως!
Ψαχνω το προσωπικο μου στοιχειο...
Που να βρω προσωπικο στοιχειο οταν υπαρχει φοβος;;;’
Και απαιτηση...
Πολλη απαιτηση...
Γιατι απαιτω τοσα απο τον εαυτο μου;
Πώς να μην κουραστει κι αυτος;
Τη μια νιωθει πουλημενος,
την αλλη πουλιεται μονος του.
Ψαχνω,
Βρισκω,
Χανω,
Ψαχνομαι,
Βρισκομαι,
Χανομαι...
Βρισκομαι;

Κουραστηκα...
Τασεις φυγης, ξανα.
Κουραστηκα.

Αλλα οχι, ποτε δεν ημουν απαθης.
Γιατι να γινω τωρα;

Να, απλως...φοβαμαι...

Μερικες φορες ξεχναω.
Ξεχναω οτι εχω εμπιστοσυνη.
Εμπιστοσυνη σε οποιον κινει τα νηματα.
Εμπιστοσυνη στον χρονο.
Σ’αυτα που σπερνει,
Σερνει,
Φερνει,
και παιρνει...

Τον εμπιστευομαι,
μα με φοβιζει λιγακι.

Και θα μου πεις: σε λιγες μερες κλεινεις τα 22, μικρη εισαι ακομα, τί καθεσαι και προβληματιζεσαι;
Οκ, δεχομαι την ερωτηση...
Μονο που δεν εχει απαντηση.
Προβληματιζομαι.
Για το πριν, το τωρα, το αυριο.
Παλευω.
Παλευω με το μυαλο μου,
Την ψυχη μου,
Τον χρονο,
Τις μνημες,
Τα "πιστευω" μου,
Τα "μπορω" μου,
Τα "Θελω" μου.

Αυτα τα «θελω» φοβαμαι περισσοτερο...

Σε ποιο απ’ολα να στηριχτω για να βρω μια ακρη;
Στο μυαλο, την ψυχη, τον χρονο, τις μνημες, τα πιστευω, τα μπορω, τα θελω;;;
Ποιο απ’ολα μπορει να με οδηγησει σε ΄μενα;
-Ολα μαζι...
Μα ποιο θα μου δωσει κινητρα να προχωρησω;
-Ολα μαζι...
Ενα θελω, μονο ενα...
Το λεω μονη μου...
«θελω»...
Κι αλλο ενα;
Χρονος...

“Θελω τον χρονο μου’’

Ας μη βιαστω...
Ας μη με πιεσω...
Ας μη με φοβιζω...
Ας θελω...
Ας προσπαθησω...
Σιγα-σιγα, ε;
Σιγα-σιγα...

Παμε ξανα απ’την αρχη...
(Ποσες αρχες πια...;
...οσες και τα τελη...)

Ετσι ειναι ο χρονος...

Κατι ξερει...
Κατι ξερεις κι εσυ που τον εμπιστευεσαι...

"Μονη μου πατριδα ειναι ο χρονος..."...

Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα.
Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα.
Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα.
Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα.

Κι έτσι τον δρόμο μου ανάποδα μαζεύω.
θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια.
Τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια,
Κι έτσι παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω.

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες...
Όλο μου 'λέγαν, σε κανέναν δε χρωστάω.
Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω,
κι εγώ τις άφησα κι έψαξα για νέες.

Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,
μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,
κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Μιλτος Πασχαλίδης
στιχοι: Οδυσσεας Ιωάννου
μουσικη: Μιλτος Πασχαλιδης



Boomp3.com