BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

"Ποτέ, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ..."

"Στο ανειπωτο το πληθος
απο τα στοιχειά του νου

ετρεξα για να ξεφυγω
μα ολα ετρεχαν παντου..."

Αμφισβητηση...
Εχει καταλαβει τον νου.
Τον παιδευει.
Κανει ανω-κατω τα παντα.


Κι ερχεσαι «διακριτικα» στην καθημερινοτητα μου.
Χωρις να το ξερεις.
Δεν σου ανοιγω την πορτα.
Παρολα αυτα υπαρχει μια πορτα καπου στην καρδια ή στο μυαλο που σε υποδεχεται.
Μονο που εμενα δεν με ενημερωνει...


Κι ετσι ερχομαι αντιμετωπη με ενα παρελθον που ειναι μεν αποδεκτο ως "παρελθον", που δεν θελω να γινει παρον, ουτε μελλον, μα αμφισβητειται η ιδια η παρουσια του ως παρελθοντος.

Εκει εγκειται το προβλημα.
Στην αμφισβητηση της υπαρξης του οταν αναλαμβανει τον ρολο του καθοδηγητη-αναλυτη ο νους.

Κι η αληθεια ειναι οτι οσο πιο ευκολα εισερχεται η αμφισβητηση τοσο πιο δυσκολα αποκαθισταται η αληθεια.
Μαλλον γιατι δεν υπαρχει αληθεια.
Αποδεκτη και αποδεδειγμενη.

Ανασφαλειες ολα.
Οχι για το τι ησουν εσυ για 'μενα.
Αυτο το ξερω.
Το τι ημουν εγω για 'σενα ομως αμφισβητειται ανα πασα ωρα και στιγμη, αρκει ενα μικρο ερεθισμα.
Κι αυτη η απορια για το τι ημουν οταν εισβαλλει στο μυαλο τα ρημαζει ολα.
Παγωνει ολες τις αλλες σκεψεις και απαιτει αποκλειστικοτητα:
"Πρεπει να βγαλεις μια ακρη", μου λεει...
"Δεν καταφερα τοσα χρονια να βρω μια ακρη, τωρα θα τα καταφερω;", αναρωτιεμαι.

Αποκατασταση χρειαζεσαι.
Δικαιολογια.
Καπως πρεπει να σε δικαιολογησω και 'σενα.
Αν θες να υπαρχεις μεσα μου θα εισαι ηρεμος.
Δεν θα μιλας, δεν θα κινεισαι.
Θα εισαι κρυμμενος και ταυτοχρονα αορατος.
Δεν θα εμφανιζεσαι.
Θα ξεχνας κι εσυ ο ιδιος οτι υπαρχεις.
Αν σε θελω κατι θα σε φωναζω.
Θα τηρεις τις αποστασεις.
Θα κανεις ο,τι σου λεω.
Εισαι μεσα στο μυαλο μου και εχω καθε δικαιωμα να σε εξουσιαζω.
Θα εισαι η μαριονετα μου κι οποτε βαριεμαι θα παιζω μαζι σου.
Μετα θα σε παραταω.
Θα επιστρεφεις στην κρυφη σου θεση αορατος.
Θα σε κανω ο,τι θελω.
Δεν εχεις δικαιωμα επιλογης.
Ζεις μεσα στον νου μου και αποτελεις ερμαιο των βουλων μου.
Ολα αυτα στο μυαλο...
Οι κανονες-προϋποθεσεις αν θες να υπαρχεις μεσα σ'αυτο.

Γιατι στην καρδια τα πραγματα ειναι αλλιως.
Γιατι η καρδια ξερει.
Δεν αμφισβητει τη γνωση.
Γιατι η γνωση της καρδιας ειναι το ιδιο το συναισθημα.
Δεν φοβαται την απουσια ουτε την παρουσια σου γιατι το συναισθημα δεν επηρρεαζεται απο αυτα.
Παραμενει ανεγγιχτο,
αμετακινητο,
αμειωτο
ειτε εισαι εδω, ειτε οχι.
Δεν επιδρουν πανω του οι αφορμες.
Το συναισθημα δεν διχαζεται.
Δεν φοβαται.
Δεχεται τις καταστασεις οπως κι αν ειναι.
Ειτε ειναι αληθινες, ειτε ψευτικες το συναισθημα ζει και πιστευει τη δικη του αληθεια, την αληθεια που νιωθει, που βιωσε, που βιωνει και δεν μπορει να αμφισβητηθει.

Μυαλο και καρδια σε μια διαρκη παλη.
Επαθλο: η ηρεμια.
Η αποκατασταση.
Εχουν επιτευχθει και τα δυο στο παρελθον.
Μετα ανατρεπονται.
Οι αφορμες φταινε.

Ξερεις...
Καπου στο βαθος ξερω κι εγω...
Νιωθω...
Κι ας ξεχναω...
Ειναι που το παρελθον αποτελει παρελθον και δεν θελω εστω και νοητικα να διεκδικει μια θεση στο παρον μου.
Εχει μπει ενα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
Οχι επιτακτικα και πεισματικα.
Σχεδον ουτε ηθελημενα.
Απ'τη στιγμη ομως που μπηκε το "ποτε ξανα" δεν θελω να υπαρχουν στιγμες που εστω κι θεωρητικα αναιρειται.
Εχει μπει σαν σφραγιδα σε καθε εικονα, σε καθε αναμνηση.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
Αυτη η ιστορια εληξε.
Η ημερομηνια καταναλωσης παρηλθε.
Η αυλαια επεσε.
Και ξεκιναει καινουργια παρασταση..............


ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Στο ανύποπτο το πλήθος,
απο τα στοιχειά του νου,
έτρεξα για να ξεφύγω
μα όλα έτρεχαν παντού...

Μεσ' το βλέμμα μου,
μεσ το αίμα μου,
ησυχία μόνο να ακούς τον πόνο
Η μορφή σου εδώ,
η ηχώ σου εγώ
και μια σκέψη μόνο,
μοναχά
Ποτέ, ποτέ ξανά

Η παράσταση αρχίζει
κι όλα παίρνουνε ζωή...

Ελευθερία Αρβανιτάκη
στίχοι+μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Boomp3.com

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

"Ας χαθείς..."

Ταξιδι-αστραπη στην Κρητη...
Πριν μερικες ωρες γυρισα.
Για αλλο λογο πηγα τωρα, για αλλο λογο τοτε...
Τοτε...τεσσερα χρονια πριν...
Σχεδον δεκαοχτω χρονων.
Με μια αποφαση στα χερια.
Στα χερια, οχι στην ψυχη.
Αποφαση σωτήρια, ετσι πιστευα.
Αποφαση αλλοθι κι αυτη...

Αποφαση που υπηρχε στο μυαλο μου πεντε μηνες πριν τις πανελληνιες.
Εκεινους τους φριχτους μηνες...
Οχι λογω των πανελληνιων.
Αυτες οι εξετασεις δεν ηταν δυσκολες σε σχεση με τις εξετασεις που εδινα εντος μου.
Μυαλο και ψυχη αμαυρωνονταν.
Ο εαυτος εχανε και χανοταν.

Κι εσυ εκει.
Εσυ παντου.
Εσυ πουθενα.
Δεν ηταν αποφαση στιγμης.
Επρεπε κατι να κανω.
Επρεπε να με σωσω.

Κι ετσι η αποφαση εληφθη...
Η σχολη ειχε αποφασιστει προ πολλου.
Το μερος ηταν το θεμα...
Κι αποφασιστηκε...
Ρεθυμνο.
Αυτο θα με εσωζε.
Η αποσταση...
Ετσι πιστευα...
Ετσι ηθελα να πιστευω...

Χιλιες δυο δικαιολογιες γι'αυτην την επιλογη.
Καλη σχολη, γνωσεις, κλπ κλπ...
Βλακειες ολα.
ΑΠΟΣΤΑΣΗ ηθελα.
ΦΥΓΗ...

Κι οι γονεις μου με αφησαν...
Με αφησαν να παρω τον δικο μου δρομο.
Να ακολουθησω τη διαδρομη που ηθελα.
Περνουσα στο πανεπιστημιο της Αθηνας,
αλλα δεν ηθελα να ειμαι διπλα σου.
Δεν ηθελα.

Δυσκολη περιοδος.
Κλεισιμο ενος κυκλου, ανοιγμα ενος καινουριου.
Να στενοχωρηθεις για τον κυκλο που κλεινει ή να χαρεις γι'αυτον που ανοιγει;
Αναμεικτα ολα...

Ημουν τρομαγμενη.
Για οσα ειχαν ερθει και για οσα θα ακολουθουσαν.
"Τωρα" δεν υπηρχε.
Ζουσα στο "πριν" σκεπτομενη το "μετα".
Με φοβιζαν και τα δυο.

Καινουρια ζωη.
Καινουριο περιβαλλον...
Σκεψεις πολλες...

Απο τις πρωτες κιολας μερες καταλαβα πολλα.
Το μυαλο ειναι ενα φορτιο που το κουβαλας μαζι.
Ακομα κι αν το περιβαλλον δεν μπορει να σου φερει τις αναμνησεις του παρελθοντος το μυαλο ανα πασα στιγμη σου προβαλλει αυτες τις "φωτογραφιες".
Κι ετσι δεν ξεχνας.
Συνεχιζεις να θυμασαι ακομα και απο αποσταση.
Κι η καρδια συνεχιζει να χτυπαει με τον ιδιο τροπο.
Με τον ιδιο πονο.
Ισως με λιγοτερη ενταση.
Αλλα δεν ηταν η ενταση το θεμα, η ουσια παρεμενε ιδια.
Δεν ανηκα εκει.
Δεν ανηκα σε αυτους τους χωρους.

Ολα ηταν στην Αθηνα.
Ολα οσα αγαπουσα ηταν εκει.
Το μυαλο δεν γιατρευοταν ετσι.
Γι'αυτο και η αποφαση να γυρισω εληφθη γρηγορα.
Εκανα αιτηση για μετεγγραφη.
Αν γινοταν δεκτη θα επεστρεφα.
Και επεστρεψα.
-------------------------------------------------


Μου εφερε πολλες αναμνησεις αυτο το διημερο ταξιδι μου.
Η μεταβαση προς την ενηλικωση μου εγινε λιγο αποτομα.
Επαιρνα τη ζωη στα χερια μου.
Επαιζα με τις λυσεις.
Εχανα...

Κερδιζα...

Κερδισμενη βγηκα τελικα.
Απ'ολα.
Οι γονεις μου δεν μου στερησαν αυτην την εμπειρια.
Δεν θα το ξεχασω ποτε...

Η φυγη βεβαια δεν ηρθε τοτε.
Τοτε που νομιζα οτι ζω το τελος.
Ειναι τοσο σχετικο το "τελος"...

------------------------------------

Να χαθεις ηθελα.
Να χαθω προσπαθησα.
Δεν τα καταφερα με την πρωτη.
Αργησα να τα καταφερω.
Τελικα χαθηκα χωρις να το ξερω.
Χωρις να το αποφασισω.
Τελικα χαθηκα χωρις να στο πω.
Χωρις να το ξερω κι εγω...
Τελικα χαθηκα ενα βραδυ...
Τελικα χαθηκα;;;
----------------------------------

Πριν απο λιγο εφτασε μια φωτογραφια στα χερια μου.
Δικη σου φωτογραφια.
Ξαφνικα.
Ταραχτηκα.
Τρομοκρατηθηκα.

Θυμωσα...
Θυμωνω μαζι σου.
Και μαζι μου.
Κι εψαχνα τι φταιει για αυτην την ταραχη...


Εχω ξεχασει οτι υπαρχεις.
Σαν να εχεις διαγραφει απο το "τωρα" μου.


"Να μην ξερω πια τι κανεις..."

Μην ερχεσαι.
Ουτε ως αναμνηση.
Δεν θελω.
Μην τρυπωνεις στις εικονες μου.
Μην τρυπωνεις στο μυαλο μου.
Δεν υπαρχεις.
Δεν θελω να υπαρχεις...
Υπηρξες.
Αλλα δεν υπαρχεις.
Δεν θελω να σε κοιταζω.
Δεν θελω να κοιταζω τις φωτογραφιες σου.

Δεν θελω να "εμφανιζεσαι" στο δρομο μου.
Εισαι πισω.
Εισαι αλλου.
Κι εγω μακρια.
Αλλου κι εγω.
Δεν θελω να ξερω.
Δεν θελω.
Δεν θελω να σε κοιταζω.
Δεν μπορω.
Δεν.
Δεν..
Δεν...
"Δεν μπορω να σε κοιταζω και στα λογια να μη βαζω "σ'αγαπω"."


ΑΣ ΧΑΘΕΙΣ

Μες στα σύννεφα ζωή μου
μακριά απ'τη φυλακή μου να με πας.
Να μ'αγγιξει ο αέρας
σαν το ξύπνημα μιάς μέρας να γελας.
Να κουρνιάζω στο πλευρό σου
μες στο παραμιλητό σου να με βρεις.
Ν' ακουστεί το όνομά μου
κι εσύ ράγισε καρδιά μου κι ας χαθείς,ας χαθείς.

Να με σήκωνε ένα κύμα
να με λύτρωνε απ'το κρίμα της ψυχής.
Να ξεπλύνει το θυμό μου
να ξανάρθει τ'όνειρό μου να το δεις.
Ας ερχόταν ένα βράδυ
να'χε φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.

Να μπορώ να σου γελάσω
κι ύστερα να προσπεράσω κι ας χαθείς,ας χαθείς.

Του μυαλού μου οι εικόνες
να 'σβηναν σαν να 'ταν πόρνες της στιγμής.
Να μην έχω να θυμάμαι
όλα αυτά που με πονάνε,ας χαθείς.
Να μην ξέρω πιά τι κάνεις
άλλο να μη με πικράνεις,δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω σ'αγαπώ,σ'αγαπώ.

Χρήστος Θηβαίος
στίχοι: Ανώνυμος
μουσική:Χρήστος Θηβαίος
δισκος: Πέτρινοι Κήποι



Boomp3.com

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

"Τί χαζό παιδί..."

"Tί χαζό παιδι..."
Εχω κολλησει.
Χωρις να ξερω αν στο μυαλο μου εχω εσενα ή εμενα...
Τί χαζο παιδι...
Εγω ειμαι ενα χαζο παιδι...
Κι εσυ...
Φταιει που κουραστηκα.
Η εξεταστικη φταιει.
Το ονειρο.
Τα ονειρα.
Ολα φταινε.

Δεν τα παραταω.
Δεν εχω μαθει να φευγω.
Κι οσες φορες εχω αποπειραθει να τα παρατησω παντα, μα παντα ξαναγυριζω.
Με εχω μαθει πια.
Δεν εχω εμπιστοσυνη στις φυγες οταν αποφασιζονται εν βρασμω ψυχης.
Το μυαλο παντα μαζι το εχεις.
Και την καρδια.

Κουραση.
Ξενυχτια.

Κι ομως χαμογελαω.
Εχω και τον λιθο μου μαζι.
Και κανω πολλες συνειδητοποιησεις.
Κι ολες ευχαριστες.
Κι ας κουραστηκα.
Σωματικα ειμαι κουρασμενη.
Ψυχικα οχι.
Ειμαι καλα.
Θα ημουν αχαριστη αν παραπονιομουν.

Τι χαζο παιδι...

Μονο μην ερχεσαι στα ονειρα μου.
Μην τα κανεις ομορφα, δεν θελω.
Φοβαμαι.
Εμενα φοβαμαι.
Ξυπνησα κι ειχα την αισθηση οτι ηταν αληθεια.
Και στενοχωρηθηκα που δεν ηταν.
Θυμωσα μαζι μου.
Θυμωσα που θα ηθελα να ηταν αληθινο το ονειρο.
Φοβαμαι οταν ερχεσαι στα ονειρα μου.
Τι χαζο παιδι...

Με ειχες αγκαλια...
Με ειχες σηκωσει ψηλα...
Κι ηταν τοσο αληθινο.
Ηταν τοσο αληθινη η αγκαλια σου.
Ηταν ασφαλης.
Ημουν ασφαλης στην ανασφαλεια του ονειρου.
Μεσα στα χερια σου.
Ηταν ονειρο ομως.
"Ονειρο ητανε..."

Μην ξαναπατησεις στο χωρο μου.
Ειναι δικα μου τα ονειρα.
Δεν θελω να ερχεσαι.
Δεν θελω να ξυπναω και να σε σκεφτομαι.
Δεν το καταλαβαινεις;
Ξεσυνηθισα...

Αφορμη ηταν ολα...
Ολα ειναι ακομα μια "αφορμη".
Καθολου τυχαια αφορμη.
Ο καθενας εχει τον δικο του χαρτη.
Τον κραταει στα χερια του.
Μονο που οι διαδρομες ειναι αορατες.
Δεν μπορει να τις δει.
Αορατες αλλα οχι τυχαιες.

Αυτο συζητουσαμε πριν λιγο με το λιθο.
"Απο μια αγγελια..."
"Απο ενα φυλλαδιο..."
"Απο εναν διαγωνισμο..."
Χωρις να ξερεις...
Ακολουθεις...
Ακομα κι αν αλλοι αποφασιζουν για ΄σενα...
Ακολουθεις...
Δεν μπορεις να αποφυγεις τιποτα...
Ακομα κι αν παρεκκλινεις της πορειας σου
παλι στον ιδιο δρομο θα βρεθεις...
Σαν χαζο παιδι...

Και εχουμε διανυσει πολλες αποστασεις με τον λιθο μου.
Δυσβατοι δρομοι.
Χερι-χερι.
Μαζι.
Με τη φιλη μου μαζι.
Αδερφη μου.
Πεφτουμε.
Ξανασηκωνομαστε.
Μαζι.
Παιδια.
Κοριτσια.
Γυναικες.
Παιδια...
Τι χαζο παιδι...

Τωρα χαμογελαω...
Τι χαζο παιδι...
Αγκαλιαζω τις μουσικες μου...
Μ'αγκαλιαζουν κι αυτες...
Με αγκαλιαζουν και οι φιλοι μου...
Και ειμαι χαρουμενη.
Εχω ΦΙΛΟΥΣ.
ΦΙΛΟΥΣ που δεν μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου.
Τα ξεπερνουν...
Ειναι ομορφο να εχεις φιλους.
Να μιλας, να γελας, να κλαις.
ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ.
Τι χαζο παιδι...


"Τωρα απο μακρια νιωθεις οτι ησουν τοσο κοντα...
Κι ηταν τοσο απλο... Ολο το σκοταδι μεσα σε ενα λεπτο
να χυθει ξανα οπως η μπογια στο μικρο κουτι...
Τί χαζο παιδι..."


Και ενταξει...μπορει να φταιει η εξεταστικη για το παραληρημα μου...
Δεν την κατηγορω.
Ουτως ή αλλως με βοηθαει να εκτιμω την υπο φυσιολογικες συνθηκες καθημερινοτητα μου... Ολη αυτη η μαυριλα που υπηρχε πριν μερικες ωρες εξαφανιστηκε.
Την εξαφανισε η εγχρωμη σκεψη...
Η μπογια που χυθηκε...
Οι φιλοι...
Εσυ...
Εγω...
Εξαφανιστηκε...

Και τωρα,
παω να διαβασω...

"Τί χαζό παιδί............."


Χαζο παιδι...

Πες μου τι είν' αυτό που βλέπεις
ουρανός ή ένας καθρέφτης
κάποιου σκοτεινού σου κόσμου
σχέδιο αστρικό

Πες μου πού πηγαίνεις μόνος
μοιάζει με χαρά ο πόνος
σα γεράκι μες στα πάρτι
ψάχνεις γι' αγάπη

Τώρα από μακριά
νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά
κι ήταν τόσο απλό
όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό
να χυθεί ξανά
όπως η μπογιά στο μικρό κουτί
τι χαζό παιδί

Κοίτα πώς γυρνούν τα χρόνια
σε μια ασημένια ρόδα
ένας κύκλος ζωδιακός
από φτωχά αγόρια
που κοιμούνται στους αιώνες
κι ονειρεύονται εικόνες
τα σημάδια που αφήνουν
τα γλυκά φιλιά

Τώρα από μακριά
νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά
κι ήταν τόσο απλό
όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό
να χυθεί ξανά
όπως η μπογιά στο μικρό κουτί
τι χαζό παιδί
τι χαζό παιδί

Μες στο αίμα σου κυλάει
ένα τρένο που σφυράει
και ποτέ δε σταματάει
ό,τι κι αν του πεις
μόνο ο Χριστός το ξέρει
κι όποιος ζήτησε ένα χέρι
μες στη μαύρη εκείνη νύχτα
για να κρατηθεί

Τώρα από μακριά
νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά
κι ήταν τόσο απλό
όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό
να χυθεί ξανά
όπως η μπογιά στο μικρό κουτί
τι χαζό παιδί

Τι χαζό παιδί...

Κωνσταντίνος Βήτα

Boomp3.com

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

"HOW I WISH YOU WERE HERE..."

Μνημες του καλοκαιριου που περασε.
Μνημες χαρας που θα μεινουν ανεξιτηλες.
Πορεια προς το Ονειρο.


Εκει εχει μεινει η ψυχη μου.
Στις αρχες του ιουνιου.
Στο δωματιο με την μπλε πορτα.
Εκει κλειστηκε η ψυχη.
Τοσο χαρουμενη οσο ποτε.
Τοοοοοσο πληρης.

Και χαμογελα, πολλα χαμογελα.
Ευκαιρια.
ΠΟΛYΤΙΜΗ.
Εμπειρια ακομα πιο πολυτιμη.

Λιγες μερες μετα...
Στον ιδιο χωρο.
Με εναν ανθρωπο που θαυμαζω και σεβομαι.
Στιγμες ζωης κι αυτες...
Με αληθειες που ξεστομιζω και τρομαζω κι η ιδια.
Με αληθειες του εαυτου μου.
Εγω, τελειως εγω.
Απογυμνωνομαι απο τις σκεψεις μου.
Δεν σκεφτομαι πριν μιλησω.
Απλως κανω λεξεις τα συναισθηματα μου.
Τα χρωματιζω χωρις να το ξερω.
"Σ'εχουν κοιταξει σαν Θεο να σου ζητανε θαυμα;".
Γελας...

Μ'ακους.
Προσεκτικα.
Πολυ προσεκτικα.
Και νιωθεις.
"Ενσυναισθηση" λεγεται, ετσι μου ειπε η Ελενη.

Ακουγες.
Κι ειναι σπανιο να ακουει καποιος.
Ηξερες τι θα σου 'λεγα.
Κι ομως, με ακουγες.
Και διαβαζες τις λεξεις μου στο προσωπο μου.
Μου το ειπες.
"Τα φανερωνει ολα το προσωπο σου".

Και λιγο μετα...
"How i wish you were here...".
Δυναμωσες τη φωνη.
Μονο αυτο ακουγοταν.
Κι εγω πετουσα.
Ειχε βγαλει φτερα η ψυχη και πετουσε.
Ψηλα, χαμογελωντας.

Κι ημουν εκει.
Εκει που θα ευχομουν να μεινω για παντα.
Οση διαρκεια εχει αυτο το "παντα".
Ημουν εκει.
Εκει που ευχομουν.
Και ταξιδευα.
Και η μουσικη δυναμωνε.
"How i wish you were here".

Xαμενο το βλεμμα στο πανεμορφο "τωρα".
Τωρα ειναι "τοτε"...
Τοτε ομως ηταν "τωρα".
Σαν να μην τελειωνε ποτε το τραγουδι.
Σαν να επαναλαμβανε συνεχεια:
"How i wish you were here."
Hξερες ποσο θα 'θελα να μεινω εκει.
Απο τις πιο δυνατες στιγμες της ζωης μου.

Και το "How i wish you were here" soundtrack του "θελω" μου.
"ΘΕΛΩ", "ΣΤΟΧΟΣ", "ΟΝΕΙΡΟ".
Ολα ταυτισμενα.
Για πρωτη φορα...

Οικειος ο χωρος.
Χωρος-ΘΕΛΩ.
Θεση-ΘΕΛΩ.
Εγω μεσα σ'αυτα που ΘΕΛΩ.
Στα "ΘΕΛΩ" που δυναμωνουν την υπαρξη μου.
Δυναμωνουν την ψυχη μου.
Σε "ΘΕΛΩ" που μερικες φορες επιτηδες ξεχναω.
Ο φοβος φταιει,
"Η αποσταση που κονταινει" και με τρομαζει.
ΘΕΛΩ ομως.
ΘΕΛΩ πολυ και φοβαμαι λιγοτερο...

Και περασαν δυο μηνες...
Και αποφασισα να θυμηθω.
Να θυμηθεις κι εσυ...
Και αφου θυμηθηκαμε, θυμηθηκαν και οι Pink Floyd.
"How i wish you were here".

Δυο μηνες μετα και το ιδιο τραγουδι ξανακουγεται.
Τη στιγμη που η μνημη παιζει,
το τραγουδι ερχεται να μπει στο παιχνιδι...
Δυναμωνω τη φωνη, καθομαι κατω με την πλατη στον τοιχο και τραγουδαω:
"Ηow i wish, how i wish you were here..."
Και θυμαμαι...
Και χαμογελαω...
Και το σκεφτομουν το τραγουδι...
Ειχα στοιχηματισει...
Δεν το ειχα ξανακουσει απο τοτε...
Ηρθε πανω στην ωρα...
"How i wish you were here..."

How i wish i was there...
Ξανα...
Για παντα...
Σ'ευχαριστώ...

Πιστευετε στα σημαδια;



"WISH YOU WERE HERE"
So, so you think you can tell Heaven from Hell,
blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
And did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl,year after year,
Running over the same old ground.
What have you found?
The same old fears.
Wish you were here....

Pink Floyd



Boomp3.com

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2008

"ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ..."

Γεια 'σενα που ηρθες εναν χλωμο Σεπτεμβρη.
Για 'σενα που μ' εκανες να πιστεψω...
"Να βρω ζωη εκει εξω..."
Σαν σημερα.

Αυτη η μερα με κανει να χαμογελαω.
Οπως χαμογελουσα τοτε.
Κι αν οχι ετσι ακριβως, τουλαχιστον...καπως ετσι!

Τοτε ο Σεπτεμβρης ηταν πραγματι χλωμος.
Εβρεχε πολυ.
Οιωνος για τις μερες που θα ακολουθουσαν.

Ηταν περιεργα ομορφες οι μερες του πρωτου καιρου.
Πραγματικα πρωτογνωρες.
Ερωτας με την πρωτη ματια!
Χωρις να ξερω τι θα πει ερωτας.
Χωρις να εχω πιαστει ποτε στη γλυκια παγιδα του.
Και εκεινες τις μερες το μαθαινα.
Και ηταν τοσο ομορφη αυτη η "διδασκαλια"!

Κολλησε το βλεμμα σε μια εικονα, σε 'σενα.
Ετσι απλα.
Σε μια μονο στιγμη.
Βημα προς τη ζωη.
16 χρονων τοτε (16 παρα κατι!)...

Και το μυαλο χαμενο.
Λιγες ωρες μετα και ομως ηταν χαμενο σε εκεινη τη στιγμη.
Σε αισθησεις που γεννηθηκαν.
Σε καρδιοχτυπια ξεχωριστα.
Σαν να μην ειχε χτυπησει ποτε πριν η καρδια...

Παραξενο χαμογελο στο προσωπο.
Αφηρημενο.
Με πλανεψες!
"Μην πεις ποτε πως ολα ητανε μια πλανη...!"

Ποιος τα βαζει με τον ερωτα ομως;
Ποιος τον νιωθει και μπορει να απεκδυθει;

Φοβηθηκα εξ αρχης.
Μαλλον γιατι δεν το ειχα ξανανιωσει.
Ή ισως γιατι υπηρχαν περιεργες "ιδιοτητες".

Επεσα με τα μουτρα ομως!
Στρατηγικες συμπεριφορας.
Στρατηγικες προσεγγισης.
"Ηταν μπερδεμενη η τραπουλα απ'την αρχη κι εγω πολυ μικρη για να την ξεμπερδεψω."
Προσπαθησα ομως...

Φταινε και τα τραγουδια.
Προσχημα κι αυτα.
Πολλα προσχηματα γενικοτερα.

Ομορφα και αθωα.
Με στοχους κατα νου.
Και κινητρα, πολλα κινητρα.
Ετσι εμαθα να αγαπω πολλα...
Εχοντας κινητρο για ολα.
Ακομα και γι'αυτα που θεωρητικα δεν μου αρεσαν.

Δεν θα αλλαζα με τιποτα την "τροπή" που πηρε η ζωη μου.
Δεν θα αλλαζα ουτε μιση της στιγμη.
Και πραγματικα δεν θελω να ξερω πώς θα ημουν αν δεν σε γνωριζα.
Ο "ερωτας" στις μερες μας ειναι αφανισμενος,
Και νιωθω οτι οσοι δεν εχουν ερωτευτει ειναι φτωχοι...
Αυτος ο "κομπος" στο στομαχι καθως και το καρδιοχτυπι ειναι πλουτος!

Γεννησε πολλα αυτη η στιγμη που σε ειδα μπροστα μου.
Γεννηθηκαν ακομη περισσοτερα στην πορεια.
Ο ερωτας γενναει μεσα σου αισθηματα-καρπους που χρειαζονται το καταλληλο νερο και την καταλληλη φροντιδα για να μεγαλωσουν.
Να γινουν ανθη.
Κι ας μαραινονται...
Εχεις την πολυτελεια να θυμασαι!
Εχεις και την πολυτελεια να εχεις κι αλλους καρπους που μπορουν να γεννησουν ανθη!
Και καθε φορα ειναι διαφορετικη και πολυτιμη!
Η πρωτη φορα ειναι απλως πιο...ξεχωριστη...!

Σημερα δεν κανω απολογισμο.
Θυμαμαι μονο ενα παλιο "σημερα".
Του αξιζει να το θυμαμαι.

Βρηκα ζωη εκει εξω.
Την εχασα.
Την εψαξα.
Μεχρι που καταλαβα οτι χρειαζοταν να τη χτισω...
Και τη χτιζω...
Και τωρα πια ειναι δικο μου δημιουργημα, δεν χρειαζεται να ψαξω καπου εκει εξω τη "ζωη".
Ειναι μεσα μου και γυρω μου.
Σ'αυτα που αγαπησα.
Σ'αυτα που με παθος αγαπαω!
Σ'αυτους που αγαπησα και αγαπαω.
Και 'σενα...
...Σ'αγαπαω...!

ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΡΑ

Για κείνη που είχε έρθει ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ' ένα άσπρο αμάξι έγνεψε να ανεβώ...
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω,
δρόμο που βγάζει σ' ένα ανοιχτό ουρανό.

Κι έριξε μαύρη πέτρα, απ' την αρχή είπε μέτρα,
πριν να μετρήσεις τ' αστέρια δε γυρνώ.
Καίγαν τα δύο της μάτια, σαν φλογερά πετράδια
είναι για κείνη το τραγούδι αυτό.

Για κείνη που είχε έρθει ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ' ένα άσπρο αμάξι έγνεψε να ανεβώ...
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω,
δρόμο που βγάζει σ' ένα ανοιχτό ουρανό.

Πέρασαν καλοκαίρια, φεγγάρια, μεσημέρια,
του κόσμου η θλίψη μακριά μας πέρναγε.
Για τέλος δεν μιλούσε, νόμιζα πως θα αργούσεν
όμιζα η τύχη αλλιώς θα το έγραφε.

Και εκείνη τώρα φεύγει, ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ' ένα άσπρο αμάξι σαν άσχημο όνειρο.
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω,
δρόμο που βγάζει σ' ένα ανοιχτό ουρανό.

Είναι για κείνη το τραγούδι αυτό...


Στάθης Δρογώσης

Boomp3.com