Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

"Θυμάμαι..."

Ο Σεπτεμβρης μυρισε δυο μερες νωριτερα...
Μυρισε η βροχη του...

Ο Σεπτεμβρης με κανει να θυμαμαι...
Η βροχη του ακομα περισσοτερο...

Αποκατασταθηκες στο μυαλο μου...
Τα ειχα βαλει με αυτους που μιλουσαν για 'σενα.
Μετα τα εβαλα μαζι σου...
Με την ιδιοτητα σου...
Αυτη με ενοχλουσε...
Κι ας ηταν η αφορμη να σε γνωρισω...

Ισχυριζομουν οτι δεν με αγγιζε αυτη η ιδιοτητα.
Οτι δεν της εδινα σημασια.
Κι ομως σε κατηγορησα οτι δεν τη σεβαστηκες.
Στο βαθος κι οι δυο μας τη λαβαμε υπ'οψιν...

Δεν δεχομαι να μιλανε για ΄σενα.
Ισως μεσα μου εισαι πιο "δικος" μου.
Εχεις ονομα, δεν εισαι απλα ενα επιθετο.
Με το ονομα σου εισαι μεσα μου.

Εισαι κατι παραπανω απο τα "λογια" σου.
Οι ανασφαλειες σου, βλεπεις, σε εκαναν "δηθεν"...

Θυμαμαι...
Ο Σεπτεμβρης τα φερνει ολα στο μυαλο μου...
Και τα "κατηγορω" και οι αποκαταστασεις εκει ειναι.
Εκει οπου υπαρχεις εσυ.

Περνουν απο μπροστα μου τοσες εικονες...

Ημουν παιδι και παλευα με τον ερωτα.
Ολα αυτα τα χρονια μια διαρκης παλη ηταν...
Με το μυαλο μου
με την καρδια μου
με τις ενοχες
με την αγαπη
με 'σενα...

Πρωτογνωρα ολα...

Κι αυτοι που μιλουν για 'σενα δεν ξερουν...
Μυστικα ολα, κοινα μας μυστικα...
Αλυτα μυστηρια...

Κι οι αληθειες στα ματια...
Βαθια...

Συνειδητοποιησα οτι δεν γελουσες συχνα...
Ουτε εγω γελουσα οταν ημουν μαζι σου...
Κι ειναι ειρωνεια αυτο...
Γιατι γελαω συχνα, πολυ συχνα...

Παντα με σκυμμενο κεφαλι σε θυμαμαι...
Προβληματισμενο...
Χωμενο στις σκεψεις σου...

Μια φορα σε ειδα πραγματικα χαμογελαστο.
Την πρωτη φορα που ηρθα στα γενεθλια σου.
Φωτιζε το προσωπο σου...
Φωτισε κι εκεινη τη νυχτα...
Φωτισε και την ψυχη μου...

Θυμασαι...;

Παιδι μικρο εγω, παιδι μεγαλο εσυ...

Μοιραστηκαμε...
Οχι με λογια, αλλα μοιραστηκαμε...

Φοβαμαι να σε δω...
Φοβαμαι μη σε δω αλλαγμενο...
Μεγαλωμενο...

Δεν γινεται ομως να μεγαλωσα μονο εγω...

Κι αυτοι που μιλουν για 'σενα δεν ξερουν τιποτα.
Μονο τη βιτρινα.
Κι ηταν τοσο ηλιθια αυτη η βιτρινα.

Εξι χρονια...
Πώς να μη μεγαλωσαμε, πώς να μην αλλαξαμε;
Ανθρωποι ειμαστε...
Απροδιοριστοι...

Ειχες καθε δικαιωμα να κανεις λαθος.
Κι εγω δεν ημουν τοσο ατρομητη οσο εδειχνα.
Φοβισμενη ημουν.
Οχι αποφασισμενη.

Γερασε ο ερωτας.
Τον πηραν τα χρονια μαζι τους.
Περασε ο ερωτας...
Μονο η αναμνηση του εμεινε.
Κι αυτη εχει ξεθωριασει.

"Θυμησες", μικρε μου...
Γλυκες θυμησες...

Κι αποριες...
Στροβιλοι...
Κι αυτες οι αποριες δεν αποτελουν προσχηματα...!

Δωρο ησουν...
Ανυπερασπιστο...

Ξερω οτι για ΄σενα δεν ημουν σαν τους αλλους...
Το ενιωθα...

Βλεμματα...
Μπερδεματα...
Πνιγμενα...
Σε σκεψεις...
Σε αισθηματα...
Σε απαγορευσεις...
Βλεματα ληστες...
Βλεμματα θυματα...
Κι εμεις...
Θυτες και θυματα...
Τα ματια εξουσιαζουν, το ενιωσες ποτε;

Βουτανε στην απαγορευση.
Την αγγιζουν.
Κλεβουν τη γλυκα της.
Και την πετανε βιαια πανω μας.
Κι εμεις κλαιμε...
Απο χαρα...
Απο τυψεις...

Απο αναμνησεις...

Θυμαμαι.......
Θυμασαι...;;;

"Ώρα σου καλή όπου και να 'σαι..."
Εγω ολα "δωρα" τα αποκαλω τώρα πια...
ΌΛΑ, ομως, μηδενος εξαιρουμενου...!

Τα καρέλια

Κάπνιζες Καρέλια στη σκάλα
Σήμερα θυμήθηκα κι άλλα
Να σ ενοχλεί που χα γίνει σκιά σου
Τότε που η δική μου ευτυχία
Ήταν η δικιά σου δυστυχία
Κι απ το ριγμένο μαντίλι
Που χα στα μαλλιά
Μ έπνιγαν αγάπη μου οι φίλοι
Φίλοι απ την δουλεία
Μ έκριναν παλιά
Τα δυο σου χείλη

Θυμάμαι
Τίποτα δεν άξιζε να πάμε
Τίποτα απ τα πράγματα που τώρα
Μ έκανε η ζωή να μπορώ
Να τα λέω για δώρα



Θυμάσαι
Ώρα σου καλή όπου και να σαι
Τίποτα δεν βρήκαμε ν αξίζει
Κι άφησε τη μνήμη ο καιρός
Να το συνεχίζει...

Τ άσπρο κεντημένο σεντόνι
Έγινε πανί για τη σκόνη
Κι απ τον καινούργιο καθρέφτη
Που χω φέρει εδώ
Θα 'βλεπες τον ήλιο να πέφτει
Όπως βλέπω εγώ
Το παλιό μου εγώ
Να λέει στο φταίχτη

Θυμάμαι...


Χάρις Αλεξίου
στίχοι: Λίνα Νικολαοπούλου
μουσική: Νίκος Αντύπας

Boomp3.com

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2008

"Στις χαραυγές ξεχνιέμαι..."

Σημερα δεν ηθελα πολλα...
Δεν ηθελα τιποτα...
Μου εφταιγαν ολα.
Και αυτα που δεν εφταιγαν και προσπαθουσα να τα κατηγορησω.
Αυτα μου εφταιγαν περισσοτερο.

Μου εφταιγε και το καλοκαιρι.
Τα τελευταια χρονια δεν αγαπουσα τα καλοκαιρια.
Αυτο το καλοκαιρι το αγαπησα.
Οχι την εποχη αλλα τα γεγονοτα του.

Το καλοκαιρι αποτελουσε εμποδιο.
Ηταν το περασμα προς το αγαπημενο μου φθινοπωρο και τον ακομη πιο αγαπημενο μου Σεπτεμβρη.
Τον Σεπτεμβρη ολα ειναι αλλιως.
Ακομα και η θαλασσα μου αρεσει περισσοτερο.
Οι αποχρωσεις της ειναι πιο ομορφες.

Σημερα δεν ηθελα πολλα.
Δεν ηθελα να μιλαω.
Σαν να κουβαλω ενα φορτιο ενιωθα.
Αγχη, σκεψεις, αγχωμενες σκεψεις.
Και φοβο.

Βαρυ το μυαλο.
Καπως κουρασμενο.
Οχι και πολυ ελευθερο.

"Η αποσταση που κονταινει φταιει..."...
Εχει δικιο ο Ο.
Αυτο ειναι ο φοβος.
Το πλησιασμα προς κατι που θελεις.
Φοβιζουν τα βηματα.
Και η αναμονη για το αποτελεσμα.

Και σημερα τα σκεφτομουν ολα.
Το μυαλο μου επαιζε παιχνιδια.
Με δουλευε.
Κι εσπαγε πλακα.
Εγω ομως δεν ηθελα πολλα.
Δεν ηθελα να σκεφτομαι.
Μου εθετε ερωτηματα κι εγω παλευα να μην τα σκεφτομαι.
Κι αυτο συνεχιζε.

Και κατι τετοιες στιγμες μου ερχεσαι κι εσυ στο μυαλο.
Και δεν μπορω να σε ανεχτω.
Σε βαριεμαι.

Γιατι παντα ησουν ντυμενος "πρεπει" λες και ηταν αποκριες καθε στιγμη.
Και αυτα τα "πρεπει" ειναι που βαριεμαι περισσοτερο.
Το καρναβαλι των "πρεπει".
Τα τηρησα τα "πρεπει" σου.
Αλλα απο τοτε και μετα αρνηθηκα την υπαρξη τους.
Το μονο "πρεπει" της ζωης μου ησουν εσυ.
Τωρα πια εγινες "επρεπε" κι ουτε θυμαμαι πως ειναι να "πρεπει".

Καρναβαλι...
Ιδια στολη παντα...
Εχασε τη γλυκα της.
Εχασε και τον πονο της.
Ξεθωριασε.

Κι εγω δεν εχω στολη.
Ουτε μασκα.
Δεν μεταμφιεζομαι.
Και σημερα δεν ηθελα πολλα.

Ηθελα να ειμαι εγω χωρις το μυαλο μου.
Εγω χωρις σκεψεις.
Εγω κι η καρδια μου.

Να ξεχαστω στις χαραυγες...

Στο κατω-κατω εχω καθε δικαιωμα μια μερα να μην εχω ορεξη.
Στο βαθος αγαπαω αυτα που φοβαμαι.
Αν δεν τα αγαπουσα δεν θα τα φοβομουν...

Αυριο θα ειμαι καλα ομως, ηδη νιωθω οτι η ορεξη αποκαθισταται...!

Στις χαραυγες ξεχνιεμαι

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο

Bάρα καλή, βάρα γερή,
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ,
τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο
για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Bάστα το νού, βάστα το νου
να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα
και τσιγκουνεύεται στη γλύκα

Γιάννης Χαρούλης
στίχοι-μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Boomp3.com

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2008

"ΤΟ ΜΠΑΡ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ"

Δεν ξερω ποσοι εχετε ξε-μεινει στην Αθηνα (ή οπουδηποτε)!
Εγω ανηκω στην κατηγορια αυτων που φευγουν 4-5 μερες, επιστρεφουν, ξαναφευγουν...
Δεν καταλαβα καν ποτε ηρθε το καλοκαιρι.
Σχεδον τελειωνει και ουτε το εχω παρει χαμπαρι!


Φευγω λοιπον αυριο για μερικες μερες.
Οπου κι αν ειστε, ο,τι κι αν κανετε να περασετε ομορφα!
Αφηστε το μυαλο ελευθερο!
Απολαυστε τις στιγμες σας και γεμιστε τις μπαταριες σας (ή αδειαστε τελειως τις παλιες και βρειτε καινουριες!).

Να ειστε ολοι καλα!


...και να θυμαστε:
"ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΜΑΡΤΗΣΕΙΣ"!

Καλη μας επιστροφη!


ΤΟ ΜΠΑΡ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ
δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος

Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους
αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις
ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ΄ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό

Αρλετα

Boomp3.com